Ελεάνα Καυκαλά. Ηρωίδα του Σαίξπηρ για τη γενιά του ’16

Αργησε κάπως να καταλάβει ότι το θέατρο θα μπορούσε να γίνει η δεύτερη οικογένειά της. Η Ελεάνα Καυκαλά ξεκίνησε σπουδάζοντας στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και από εκεί ξετυλίχτηκε το κουβάρι. «Η Αρχιτεκτονική σαν να ξεκλείδωσε και άλλα πράγματα, και το σημαντικότερο από αυτά ήταν το θέατρο» λέει στα «Πρόσωπα». «Τόσο μάλιστα που μου άλλαξε τον προσανατολισμό. Στην αρχή είχα μια επιφύλαξη επειδή ένιωθα ότι η ζωή με έχει βάλει σε έναν δρόμο. Κάπου μέσα μου έλεγα “δεν μπορεί, εγώ θα γίνω αρχιτέκτονας”. Και όμως, σου φέρνει μια έκπληξη που δεν την περιμένεις. Και αυτή η έκπληξη για μένα ήταν το θέατρο».

Ετσι, λοιπόν, αποφάσισε να δώσει εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Εκεί πλέον, με τον κόπο, την ομαδικότητα, τους δασκάλους και τους συμμαθητές της η υπόθεση θέατρο έγινε πράξη και πήρε συγκεκριμένη μορφή.

Πριν τελειώσει τη σχολή, είχε την τύχη να την παρακολουθήσει η Ιόλη Ανδρεάδη σε ένα ανοικτό μάθημα με τον Ηλία Κουνέλα. Ηταν το περίφημο μάθημα του κλόουν, μια διαδικασία σιωπηλής απέκδυσης της κλοουνίστικης στολής. Αυτή ήταν η αφορμή για να προκύψει πέρυσι η πρώτη τους συνεργασία στην παράσταση «Οικογένεια Τσέντσι» (από το θεατρικό του Αρτό και το διήγημα του Σταντάλ). Ακολούθησε μια συνεργασία  με τον Μάνο Βαβαδάκη στην παράσταση «Salem» ενώ αύριο και μεθαύριο ανεβαίνει η παράσταση «Young Lear», βασισμένη στον σαιξπηρικό «Βασιλιά Ληρ», που αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία της με την Ιόλη Ανδρεάδη. Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε για το έργο, η υπόθεση τοποθετείται το 2016 στον προθάλαμο της αίθουσας χειρουργικών επεμβάσεων, όπου πέντε αδέλφια βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής καθώς ο πατέρας τους υποβάλλεται σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη επέμβαση. «Υστερα από πολλές στιγμές αμηχανίας, φόβου και σιωπηρής αγωνίας, ο πρώτος γιος παίρνει τον λόγο. Αναλαμβάνει τον ρόλο του πατέρα. Τα λόγια του είναι τα λόγια του Βασιλιά Ληρ – και ξεχειλίζουν αβίαστα από το στόμα του». «Δεν ξέρω πώς θα μου τα φέρει ο χρόνος και αν το κομμάτι των συνεργασιών θα με δυσκολέψει στο μέλλον, αλλά το πρώτο από όλα που έχω να μετράω στα θετικά αυτής της χρονιάς είναι οι άνθρωποι που γνώρισα και δουλέψαμε μαζί με αφορμή το θέατρο. Είμαι πολύ τυχερή σε αυτό» λέει η Καυκαλά.

Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Εύχεται να της δοθεί η δυνατότητα να δουλέψει και στον κινηματογράφο καθώς θεωρεί ότι στην Ελλάδα είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό να περάσει στα πλατό. Συνδυάζεται αυτή η δυσπιστία της με τη γενικότερη απαισιοδοξία για την περίοδο της κρίσης; «Αν και όλοι μας ζούμε την κρίση στο πετσί μας και τα πράγματα είναι δύσκολα – λέω κάτι τόσο αυτονόητο που μπορεί να ακούγεται σχεδόν φαιδρό -, παρ’ όλα αυτά βλέπω πως η γενιά μου, που την έχουν ονομάσει “γενιά του καναπέ”, μού έχει δημιουργήσει τεράστια ελπίδα. Και παρότι υφίσταται τις επιλογές των προηγούμενων γενιών, νομίζω ότι είναι η ελπίδα για το αύριο. Παρότι της έχουν πάρει τα όπλα, έχει μείνει κάτι πολύ σημαντικό και βαθύ, και αυτή είναι μια αγωνία για το μέλλον που πιστεύω ότι κάτι θα την κάνει. Το πιστεύω ίσως επειδή προήλθα από φοιτητικά χρόνια στην Αρχιτεκτονική που ήταν πολύ πλούσια σε φοιτητικά κινήματα».  

info
«Young Lear», σύλληψη/ σκηνοθεσία/ μετάφραση/ κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη, Πειραιώς 260 Κτίριο Ε΄, 17 και 18/7 στις 21.00. Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Χριστίνα Γαρμπή, Ελεάνα Καυκαλά, Θύμιος Κούκιος, Μαρία Προϊστάκη, Νεκτάριος Σμυρνάκης, Μιλτιάδης Φιορέντζης