«Αυτό το κίνημα τίποτα δεν θα το σταματήσει!»

Θα αποχωρήσει ο Εμανουέλ Μακρόν από την κυβέρνηση; Θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2017; Για μήνες αναζητούν απάντηση αυτά τα δύο ερωτήματα στη Γαλλία, δεν περίμεναν καν τις αρχές Απριλίου όταν ο πρώην τραπεζίτης που κλήθηκε να αντικαταστήσει στο υπουργείο Οικονομίας τον αριστερό αντάρτη Αρνό Μοντμπούρ λανσάρισε το δικό του, «διακομματικό» πολιτικό κίνημα, το En Marche! (Εμπρός!) για να κάνουν την εμφάνισή τους. Ξεκάθαρη απάντηση δεν δόθηκε ούτε χθες το βράδυ, στην πρώτη μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος στο Παρίσι – και όχι οπουδήποτε στο Παρίσι, στο Maison de la Mutualité, έναν χώρο με μεγάλη αριστερή ιστορία. Ενα μεγάλο βήμα προς το 2017, ωστόσο, ο φιλόδοξος Μακρόν το έκανε, σε αυτό συμφώνησε σύσσωμος ο γαλλικός Τύπος – που σχολίαζε σχεδόν εμμονικά το τάιμινγκ της συγκέντρωσης, δύο 24ωρα πριν από το καθιερωμένο τηλεοπτικό διάγγελμα του Φρανσουά Ολάντ επ’ ευκαιρία της Ημέρας της Βαστίλης. Ο Εμανουέλ Μακρόν πολλαπλασιάζει, εντείνει τις προκλήσεις. Πριν ακόμη ανεβεί χθες στο βήμα, η «Μοντ» έβλεπε το «σημείο της ρήξης πιο κοντά από ποτέ».

«Αυτή η ιστορία ενοχλεί γιατί έρχεται να αντιταχθεί στην καθεστηκυία τάξη» δήλωσε ο Μακρόν ενώπιον 1.800 ατόμων, ανάμεσά τους και καμιά 30αριά Σοσιαλιστές βουλευτές, αλλά και η χήρα του Μισέλ Ροκάρ, την οποία ευχαρίστησε προσωπικά για την παρουσία της πριν πλέξει το εγκώμιο του Σοσιαλιστή πρώην πρωθυπουργού, που «έφυγε» σε ηλικία 85 χρόνων στις 2 Ιουλίου. Και συνέχισε: «Ο κόσμος μας είναι παλιός, είναι φθαρμένος, είναι κουρασμένος: πρέπει να τον αλλάξουμε. Η χώρα μας δεν πιστεύει πλέον στις υποσχέσεις που της δίνονται. Και ταυτόχρονα, υπάρχει τρελή επιθυμία να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι επανίδρυση του κράτους, των θεσμών, πώς μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι; Πρέπει να πάψουμε να κρατάμε αυτή τη χώρα σε κατάσταση πνευματικής και πολιτικής μειονότητας. Οταν προχωράμε με μισόλογα, δυσκολευόμαστε να πείσουμε». «Πώς μπορεί να παραμείνει υπουργός ο Μακρόν έστω και για ένα λεπτό ακόμα» αναρωτήθηκε σε αυτό το σημείο η δημοσιογράφος του France TV info, Ζουλιέτ Ντικλό.

Και ο Μακρόν συνέχισε: «Υπάρχει μια αριστερή λύση, υπάρχει μια δεξιά λύση, όσον αφορά την απασχόληση, τις ανισότητες, την Ευρώπη; Υπάρχουν απαντήσεις στην Αριστερά και στη Δεξιά, αλλά δεν υπάρχει πραγματική αριστερή συναίνεση, δεν υπάρχει πραγματική δεξιά συναίνεση. Εχουμε χωρίσει τα στρατόπεδα, η Αριστερά είναι η ισότητα και η Δεξιά έχει το μονοπώλιο της ελευθερίας. Αλλά θα τα συμφιλιώσουμε αυτά τα δύο, γιατί αυτά λειτουργούν μαζί! Η πραγματική ισότητα είναι η ισότητα των ελευθεριών. Να έχει ο καθένας και η καθεμιά τις ίδιες ευκαιρίες. Φανταστείτε πού θα είμαστε σε τρεις μήνες· σε έξι μήνες· σε έναν χρόνο!

Αυτό το κίνημα τίποτα δεν θα το σταματήσει! Θα το οδηγήσουμε μαζί, μέχρι το 2017 και μέχρι τη νίκη!». «Macron président!» φώναζε το κοινό.  

Ενας θερμός υποστηρικτής του, ο δήμαρχος της Λυών Ζεράρ Κολόμπ το δήλωσε ανοιχτά: «Ξεκινάει εκστρατεία». Σύμφωνα με τον Κολόμπ, ο Μακρόν θα πραγματοποιήσει μία σειρά από μίτινγκ σε διάφορες πόλεις της Γαλλίας κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών πριν από «μια μεγάλη συγκέντρωση τέλη Αυγούστου στο Μπορντό», κατόπιν στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου ένα «συνέδριο ευρωπαίων και παγκόσμιων μεταρρυθμιστών» στη Λυών. Στο μεταξύ, τέλη Ιουλίου αναμένεται να ολοκληρωθεί η μεγάλη καμπάνια «πόρτα πόρτα» που κάνουν εθελοντές του Εμπρός! με σκοπό να συμπληρωθούν 100.000 ερωτηματολόγια που θα συνθέσουν μια «διάγνωση» της κατάστασης της χώρας. Οι «προτάσεις» θα έρθουν τον Οκτώβριο. Μόνο μετά θα τεθεί «το ερώτημα των προσώπων».

Εκτός βέβαια αν το χρονοδιάγραμμα ανατραπεί. Κάποιοι πιστεύουν ότι «αυτό που θα ήθελε ο Μακρόν είναι να τον διώξουν, για αυτό παίζει το παιχνίδι της πρόκλησης» ώστε να μην μπορέσει κανείς να τον κατηγορήσει πως «πρόδωσε» τον Φρανσουά Ολάντ. Υπάρχουν επίσης εκείνοι (ένας υπουργός εν προκειμένω) που σχολιάζουν (στη «Λιμπερασιόν») πως η όλη πολιτική αξία του Μακρόν είναι ότι «εκφέρει δεξιό λόγο μέσα σε αριστερή κυβέρνηση.  Σε μια δεξιά κυβέρνηση δεν θα ήταν τίποτα και εκτός μιας αριστερής κυβέρνησης δεν θα είναι τίποτα».

Η δημοτικότητα του Εμανουέλ Μακρόν δεν είναι, πάντως, αυτή που ήταν. Κάτι εκείνο το υποτιμητικό «ο καλύτερος τρόπος να αγοράσεις κοστούμι είναι να δουλέψεις» που πέταξε τέλη Μαΐου σε έναν νεαρό που διαμαρτυρόταν για τον Νόμο Ελ Κομρί, την αμφιλεγόμενη εργασιακή μεταρρύθμιση, κάτι οι αποκαλύψεις πως κλήθηκε να πληρώσει αναδρομικά φόρο υψηλής περιουσίας έπειτα από επανεκτίμηση της περιουσίας του, κάτι και η αβεβαιότητα που επιμένει να συντηρεί, το κίνημά του δεν έχει καταφέρει να συγκεντρώσει περισσότερα από 500.000 ευρώ – και αυτά δεν φτάνουν για μια προεδρική υποψηφιότητα. Τους συμμετέχοντες στη χθεσινοβραδινή συγκέντρωση στο Παρίσι υποδέχθηκαν περίπου 200 διαδηλωτές εναντίον του Νόμου Ελ Κομρί – με αβγά και σφυρίχτρες. «Οι μπουρζουάδες, οι τραπεζίτες είναι από εκεί!» φώναζε ένας από αυτούς δείχνοντας την είσοδο της Mutualité.

Ενα τρίμηνο γεμάτο αμφιβολία
6 Απριλίου: 20 μήνες αφότου κλήθηκε να αναλάβει το υπουργείο Οικονομίας, ο Εμανουέλ Μακρόν λανσάρει το προσωπικό του πολιτικό κίνημα: En Marche! Εμπρός!
14 Απριλίου: σε ένα πέρασμά του από το Λονδίνο, διαβεβαιώνει πως μία υποψηφιότητα για την προεδρία της Γαλλίας «δεν είναι σήμερα προτεραιότητά μου»
22 Απριλίου: ο Μακρόν δηλώνει πως «δεν είμαι υποχρεωμένος» στον γάλλο πρόεδρο. Απαντά ουσιαστικά σε μια δική του δήλωση: «Μεταξύ μας, δεν είναι μόνο θέμα ιεραρχίας, ξέρει τι μου οφείλει, είναι ένα θέμα προσωπικής και πολιτικής αφοσίωσης» 
8 Μαΐου: σε μια ομιλία με διάσπαρτες υπόγειες αναφορές στη δική του πορεία, ο γάλλος υπουργός Οικονομίας υποκλίνεται στο ηρωικό πρόσωπο της Ζαν ντ’ Αρκ, που «διέρρηξε το σύστημα»
17 Ιουνίου: λέει εκ νέου, στο RTL, πως δεν είναι υποψήφιος. Διαβεβαιώνει πως η θέση του είναι στην κυβέρνηση, δηλώνοντας παράλληλα μη ικανοποιημένος με την πολιτική προσφορά
28 Ιουνίου: μιλώντας σε στενό κύκλο λέει, σύμφωνα με τη «Μοντ», πως αν ήθελε να υποστηρίξει τον Φρανσουά Ολάντ θα είχε γίνει «υπεύθυνος της προεκλογικής του εκστρατείας»
9 Ιουλίου: παρακολουθώντας στα Πυρηναία τον Ποδηλατικό Γύρο της Γαλλίας, ο Εμανουέλ Μακρόν δηλώνει ευθαρσώς πως θέλει «την κίτρινη φανέλα» – τη φανέλα που φοράει ο προπορευόμενος της γενικής βαθμολογίας του Γύρου