Επτά ώρες στη θεατρική κόλαση της Σάρα Κέιν

Κανείς δεν έμοιαζε να βιάζεται το βράδυ του Σαββάτου στην Πειραιώς 260. Τα πηγαδάκια είχαν στηθεί από νωρίς. Η ουρά στο μπαρ έφτανε έως έξω για έναν καφέ που θα κρατούσε ξύπνιους όσους είχαν αποφασίσει ότι θα περνούσαν τις επόμενες επτά ώρες στον χώρο Η του Φεστιβάλ Αθηνών. Εκεί όπου για δεύτερο βράδυ οι φίλοι της Σάρα Κέιν θα ξενυχτούσαν για να δουν την υβριδική παράσταση του Γιάννη Κακλέα και της ομάδας Citizen Kane. Πυρήνας της, το έργο «Ψύχωση 4.48», που θα ξεκινούσε ακριβώς στις 4.48 ενώ θα προηγούνταν μια διαδικασία γνωριμίας με τη συγγραφέα μέσα από τα κείμενά της. 
Οι προνοητικοί είχαν φροντίσει να πιάσουν εγκαίρως μια θέση στις τέσσερις πρώτες σειρές, εκεί που υπνόσακοι και μαξιλάρια είχαν αντικαταστήσει τις καρέκλες. Αρκετοί ήταν εκείνοι που υπολόγιζαν πως η παράσταση θα αρχίσει με μια μικρή καθυστέρηση και δεν ακολούθησαν τις ανακοινώσεις, προτιμώντας να τελειώσουν τον καφέ που δεν επιτρεπόταν να πάρουν μαζί τους στην αίθουσα. Ετσι όταν το ρολόι έδειξε ακριβώς μεσάνυχτα δεν ήταν όλοι στη θέση τους απέναντι από το σκηνικό: ένα κεκλιμένο επίπεδο πάνω στο οποίο στέκει ένα σαλόνι και μια ανοιχτή βαλίτσα. Πιο δίπλα, μια διαλυμένη ηλεκτρική κουζίνα κι ένα παλιό πλυντήριο. Και μπροστά ένα σιδερένιο ξέστρωτο κρεβάτι γεμάτο αρκουδάκια. 

ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ. Το «πάρτι» άρχισε ωστόσο με το ρολόι – προβολή να μετρά τον χρόνο, την ώρα που ακουγόταν στη διαπασών το «In your house» των Cure. Και την οικοδέσποινα Σάρα Κέιν – τη βρετανίδα θεατρική συγγραφέα που δημιούργησε έναν μύθο γύρω από το όνομά της όχι μόνο ανανεώνοντας τη θεατρική γραφή αλλά και με την αυτοκτονία της σε ηλικία μόλις 28 ετών – να επιβάλλει την παρουσία της μέσω ενός ασπρόμαυρου πορτρέτου της που προβαλλόταν στο βάθος. Δευτερόλεπτα μετά άρχισαν να καταφθάνουν οι «καλεσμένες». Οι νεαρές ηθοποιοί – όλες τους μέλη της ομάδας που προέκυψε από τα δωρεάν μαθήματα υποκριτικής που έδωσε τον χειμώνα ο σκηνοθέτης – άρχισαν να εμφανίζονται μία μία στη σκηνή. Κορίτσια της διπλανής πόρτας ντυμένα προκλητικά, συχνά ημίγυμνα, παρέλαυναν ως διαφορετικά πρόσωπα της Κέιν σε μια προσπάθεια να μας τη συστήσουν. Διάβαζαν κείμενά της σε πρώτο πρόσωπο. «Δεν με ενδιαφέρει να παίξω με τα συναισθήματα. Να δω την αλήθεια για την ανθρώπινη συμπεριφορά θέλω». «Δεν βρίσκω τα έργα μου καταθλιπτικά». Σκέψεις που ενδιαμέσως διακόπτονταν από το αγαπημένο της συγκρότημα τους Joy Division, τους Radiohead, την Scout Niblett και την Diamanda Galas μεταξύ άλλων.

ΧΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ. Σιγά σιγά η σκηνή έμοιαζε να καταλαμβάνεται από έναν εφιάλτη, τον οποίο ζούσαν ταυτοχρόνως αλλά με τον δικό της τρόπο η καθεμία από τις 15 ηθοποιούς που συμμετείχαν στην πολύωρη παράσταση (υπήρχαν και ελάχιστες ανδρικές παρουσίες), όπου ο λόγος συναντά τον σύγχρονο χορό και την περφόρμανς, χωρίς ωστόσο οι δύο τελευταίες μορφές έκφρασης να κρατούν εξίσου ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού, όσο εκείνα που είχαν πρόζα, παρά το γεγονός ότι η κίνηση των ηθοποιών ήταν εντυπωσιακή. Χτυπιούνταν σαν να βρίσκονταν σε κρίση, χώνονταν στον φούρνο, έσκιζαν τα ρούχα τους, φώναζαν ότι δεν ανήκουν στον κόσμο αυτό. Αίμα, πόνος, σωματικός και ψυχικός, παιδικοί φόβοι, χάπια και παραισθησιογόνα, η αναζήτηση της ευτυχίας και οι κόντρες των εραστών, οι χαμένες αγάπες και οι ανεκπλήρωτοι πόθοι, όλα όσα ταλάνισαν το μυαλό και την ψυχή της Σάρα Κέιν ξεδιπλώθηκαν ώσπου να δείξει το ρολόι 4.48. Σε αυτές τις σχεδόν πέντε ώρες η πλευρά των θεατών (νεανικό κυρίως κοινό, χωρίς να απουσιάζουν οι μεγαλύτερες ηλικίες) άλλαζε συχνά. Κάποιοι κοιμούνταν για λίγο και αρκετοί έβγαιναν έξω για να πιουν έναν εσπρέσο στο μπαρ που ξενυχτούσε αναγκαστικά κι εκείνο και να συζητήσουν για όσα είχαν δει, να διαφωνήσουν και να κρατηθούν ξύπνιοι. 

Ωρα 4.48 π.μ. Γύρω στις 4.30 οι περισσότεροι άρχισαν να επιστρέφουν στον εφιαλτικό κόσμο της Κέιν καθώς το ρολόι μάς θύμιζε ότι η ώρα πλησιάζει 4.48. Την ώρα που θα ξεκινούσε το κυρίως μέρος, το έργο «Ψύχωση 4.48». Εκεί που οι μικρές σκηνές – ανάσες μετατράπηκαν σε σχεδόν δεκάλεπτα επεισόδια και ο μονόλογος μεταμορφώθηκε σε 24 χωριστές σκηνές. Οι πρωταγωνίστριες – διαφορετικά πρόσωπα της Σάρα Κέιν πλέον εξέθεταν πολύ περισσότερο το γυμνό τους σώμα. Το βασάνιζαν μπροστά στα μάτια των θεατών. Βουτούσαν στο κενό – στην τάφρο που χωρίζει τη λογική από τον παραλογισμό ή μήπως τον εαυτό μας από τους άλλους; – αυνανίζονταν, χαρακώνονταν, δέχονταν φαρμακευτική αγωγή, προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή. Κι όλα αυτά σε ένα σκηνικό που διαρκώς άλλαζε όπως και η διάθεση της συγγραφέως, άλλοτε μπερδεμένη σε ένα σεντόνι – ζουρλομανδύα, άλλοτε δεμένη σε ένα ιατρικό κρεβάτι κι άλλοτε ήρεμη να ζητιανεύει τη φιλία μιας γιατρού. 
Η κραυγή της «κοίταξέ με» θα σημάνει στις 7.10 το πρωί το φινάλε. Το χειροκρότημα όσων θεατών είχαν αντέξει – και ήταν αρκετοί – ήταν αυθόρμητο για τους συντελεστές. «Κρέπες ή να πάμε για μπάνιο;» ήταν το ερώτημα που έθεσε η κοριτσοπαρέα που μόλις είχε σηκωθεί δίπλα μου από τους υπνόσακους. Το μπαρ σέρβιρε ακόμη καφεδάκια για όσους είχαν όρεξη για πρωινό. Εξω είχε ξημερώσει για τα καλά. Κι όσοι δεν κατάφεραν να βρουν το φως στα κείμενα της Σάρα Κέιν, ο ήλιος βρισκόταν ήδη ψηλά, έτοιμος να δώσει τη λύση.