Βουτιά στις σελίδες!

Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον Ιούλιο των capital controls, που υπήρξε (και) για τον εκδοτικό χώρο ο χειρότερος εμπορικά Ιούλιος της Μεταπολίτευσης. Ο κόσμος που παρακολουθούσε τότε με αγωνία τα τεκταινόμενα ανέβαλε και την αναχώρησή του για διακοπές. Αυτό είχε και ένα καλό για εκδότες και βιβλιοπώλες: τον Αύγουστο που πραγματοποιήθηκε η μαζική αναχώρηση καλύφθηκε ένα μικρό μέρος της χασούρας.

Φέτος τα πράγματα κινούνται στα επίπεδα που η αγορά έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Οι τζίροι είναι πολύ μικρότεροι από παλιά, οι αμοιβές μεταφραστών και επιμελητών πολύ χαμηλότερες, τα συγγραφικά δικαιώματα επίσης. Οι τιμές των καινούργιων βιβλίων έχουν και αυτές μειωθεί αλλά το «πάρτι» γίνεται με τα λίγο παλιότερα βιβλία τα οποία πωλούνται, όλο και πιο γρήγορα, πάμφθηνα σε πάγκους. Στο μεταξύ, τα χτυπήματα για τους εκδότες δεν σταματούν: μετά το κλείσιμο αλυσίδων όπως ο Ελευθερουδάκης και ο Παπασωτηρίου, μετά επίσης το κλείσιμο πολλών μικρών βιβλιοπωλείων, περιπτώσεις όπως αυτή του Μαρινόπουλου επιτείνουν τις δυσκολίες. Τα σουπερμάρκετ Μαρινόπουλος είχαν εντός τους και βιβλιοπωλεία, ιδιαίτερα δραστήρια κάποια εποχή, που έχουν αφήσει πολλά χρέη – σχεδόν συγκρίσιμα με αυτά των αλυσίδων βιβλιοπωλείων που έκλεισαν.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η παραγωγή που έστω αρκετά μειωμένη συνεχίζει να προσφέρει στον αναγνώστη πλήθος αξιόλογων βιβλίων για όλα τα γούστα – όπως μπορεί κανείς με γυμνό μάτι να δει στο αφιέρωμα που ακολουθεί – αποτελεί άθλο. Αυτό οφείλεται στη στερεή παρουσία πολλών εκδοτών με εμπειρία, με γνώση και αγάπη για το βιβλίο, που αμύνονται δημιουργικά. Εάν και η Πολιτεία έτεινε χείρα βοηθείας, επαναφέροντας λ.χ. την ενιαία τιμή – πάγιο αίτημα όλων των εκδοτών – ή αποκαθιστώντας τις θεσμικές εκείνες λειτουργίες που επλήγησαν με το βίαιο κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου θα τόνωνε, αν μη τι άλλο, το ηθικό όσων παλεύουν σαν Ροβινσώνες στη μέση μιας θάλασσας αβεβαιότητας.