[Καλημέρα σας] Τα γέλια των πολιτικών

Το γεγονός ότι οι πολιτικοί δεν έχουν καμιά σχέση με τον καθ’ ημέραν βίον αποδεικνύεται από απλά, πάρα πολύ απλά πράγματα. Οσο ευχαριστημένοι κι αν είναι με τον εαυτό τους ή με τη θέση τους, δεν θα έπρεπε σε καμιά περίπτωση να επιδιώκουν να συμμερίζονται οι άλλοι τη χαρά τους για πράγματα που ακόμη και συντελεσμένα παραμένει πάντα προβληματική η εξέλιξή τους.

Η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ, δραματική, αμείλικτη, που δεν γίνεται να αγνοηθεί, και οποιονδήποτε με τα γέλια του δείχνει ευχαριστημένος, κυρίως από τον εαυτό του, τον καταγγέλλει ως άτομο ασόβαρο και αναχρονιστικό. Και αν δεν είναι εξόχως δραματική η δική μας πραγματικότητα – που είναι – παραμένει δραματική ή εφιαλτική η πραγματικότητα άλλων ανθρώπων που με το να μη λαμβάνεται υπόψη, αν και μακριά μας, δείχνει μια πολιτική συνείδηση περιορισμένη και μίζερη, καιροσκοπική.

Αφού τα κοινά, για να είναι πραγματικώς κοινά, χρειάζεται να τους περιλαμβάνουν όλους μέσα τους και ένας πολιτικός, αν έχει πραγματικά ουσιαστική πολιτική συνείδηση, δεν μπορεί να καμαρώνει για όσα συμβαίνει να πηγαίνουν καλά στο χωραφάκι του – συγγνώμη, στη χώρα του. Πολύ περισσότερο να καμαρώνει και να χασκογελάει γιατί συνέπεσε να εκλεγεί ακόμη και αρχηγός κόμματος σαν να του έπεσε τάχα το λαχείο ή σαν να μην είχε κουνήσει ο ίδιος το δαχτυλάκι του, ενώ θήτευε για μακρύ χρονικό διάστημα μέσα στην ίντριγκα και στη μηχανορραφία.

Διαφορετικά, τη μόνη λέξη που θα μπορούσε να τους απευθύνει κανείς ενώ τους βλέπει να γελάνε σε συναντήσεις, σε δείπνα, σε τελετές, σε αεροδρόμια ή και μέσα στη Βουλή θα ήταν η λέξη «ντροπή». Αν θα ήταν βέβαια δυνατόν η λέξη αυτή, όπως και τόσες άλλες, μειωτική ή προσβλητική, να μπορούσε να πιάσει τόπο, πράγμα όχι αμφίβολο αλλά κυριολεκτικά αδύνατο. Αφού ό,τι εκφέρεται ως χαρακτηρισμός δημόσια, ώσπου να φθάσει στον αποδέκτη του, κατά έναν περίεργο τρόπο έχει εξαερωθεί, αν δεν έχει καλλιεργηθεί στο μεταξύ ένα κλίμα που να τον αποδίδει σε πρόθεση συκοφαντική.