[Κραυγές και ψίθυροι] Εις μνήμην

Η αυτοκτονία είναι η πλέον αποστομωτική πράξη. Διότι πολλά μπορεί να ειπωθούν σχετικά με τον λόγο για τον οποίον κάποιος βάζει τέρμα στη ζωή του, την αλήθεια όμως τη γνωρίζει μόνο ο ίδιος ο αυτόχειρας. Και την παίρνει μαζί του. Ακόμη και αν έχει αφήσει κάποιο σημείωμα, αναφέρεται μόνο στην αφορμή. Για τη Σίλβια Πλαθ, ας πούμε, η αυτοκτονία μοιάζει να ήταν πράξη φυγής. Για τον Αίαντα πράξη τιμής. Για τους ζωσμένους με εκρηκτικά μαχητές, πράξη αυτοθυσίας και συγχρόνως κάθαρση. Ο Καμί θεωρούσε ότι είναι το μόνο πραγματικό φιλοσοφικό πρόβλημα του ανθρώπου. Και για τους περισσότερους ψυχαναλυτές οι άνθρωποι αυτοκτονούν όταν ξηλώνεται το «σημείο διαρραφής», η «κουμποραφή» όπως λένε οι στρωματάδες, ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίον αναπτύσσονται οι υπόλοιπες αρχές και αξίες.

Πρακτικά, ωστόσο, η αυτοκτονία είναι η ανατροπή του βασικού ενστίκτου της επιβίωσης. Και, κυρίως, πράξη αυτοτελής. Ως τέτοια λοιπόν δεν μπορεί να χαρακτηρίζει τα έργα και τις ημέρες  του πρότερου βίου. Ενας άνθρωπος που αυτοκτονεί είναι πάνω από οτιδήποτε άλλο ένας άνθρωπος που αυτοκτονεί. Αυτό δεν τον κάνει καλύτερο ή χειρότερο όσο ζούσε. Οι ιδανικοί αυτόχειρες υπάρχουν μόνο στην ποίηση, όχι στην πραγματική ζωή. Ας τους προφυλάξουμε λοιπόν από τα δικά μας βασικά ένστικτα. Ας τους αφήσουμε να ησυχάσουν. Αρκετά τους σκοτίσαμε μέχρι να φθάσουν στο απονενοημένο.

ΥΓ: Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, κάθε χρόνο αυτοκτονούν ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Ενας κάθε τριάντα δευτερόλεπτα. Δηλαδή, όσο διαβάζατε αυτό το κείμενο άλλα τρία άτομα έβαλαν τέρμα στη ζωή τους κάπου στον πλανήτη.