[Ενστάσεις] Ψευδαίσθηση δημοκρατίας

Αντε πάλι. Ακόμα μία φορά, 21η στη σειρά, αρχίζει σήμερα τις εργασίες της η περίφημη Βουλή των Εφήβων. Καλοί μαθητές κατά κύριο λόγο (αλλά και πολλοί με κλήρωση, μια που στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η αριστεία πλέον είναι κακό πράγμα, πιστοποίηση ταξικής διάκρισης) συγκεντρώνονται στο Κοινοβούλιο, υποτίθεται σε ένα τελετουργικό μύησης στο δημοκρατικό παιχνίδι.  

Οι εμπνευστές και οι συνεχιστές της παράδοσης αυτής, όσοι τέλος πάντων δίνουν ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την τελετή, πιστεύουν ότι τα παιδιά βαπτίζονται στην κουλτούρα της δημοκρατικής αντιπαράθεσης και της σύνθεσης. Στην πραγματικότητα, είναι μια διαδικασία κατά την οποία στους πιο ευφραδείς δίνεται η δυνατότητα να παριστάνουν τους ηθικολόγους ρήτορες. Είναι το τελετουργικό της εισαγωγής ανυποψίαστων ζωηρών νέων παιδιών σε ό,τι υποδύεται την πολιτική την εποχή της μεταπολίτευσης: στην κοινοτοπία.

Ετσι ήταν, χωρίς εξαιρέσεις, και τα προηγούμενα είκοσι χρόνια. Επί της ουσίας, ούτε αυτή η «μύηση» διαφέρει από τον αθάνατο τσάμπα ελληνικό χαβαλέ. Παιδιά του σχολείου από όλη την Ελλάδα εξασφαλίζουν αναμνηστικές φωτογραφίες που θα τις ανεβάσουν στο facebook για να καμαρώνουν οι μανάδες τους. Για να εξασφαλίσουν αυτές τις αναμνήσεις, θα χρειαστεί να παίξουν θέατρο. Θα παριστάνουν τα μικρομέγαλα, θα βγάζουν πύρινους λόγους με εγκεκριμένες απόψεις που μοιάζουν με τα θέματα της έκθεσης στις εισαγωγικές ή, έστω, με τα στρογγυλεμένα τσιτάτα των αστέρων της τηλεόρασης και, οπωσδήποτε, θα παριστάνουν ότι είναι απέναντι στην εξουσία, ότι την ελέγχουν. Εθνική ιδεολογία και αναπαράσταση των τηλεοπτικών συγκρούσεων, αυτό είναι το μοντέλο που τα παιδιά καλούνται να μιμηθούν.

Πίστευα ότι η κρίση θα κατάπινε το αστείο αυτό που ονομάζεται Βουλή των Εφήβων. Μαθαίνοντας όμως ότι, όχι, το αστείο συνεχίζεται, απέκτησα μια παράλογη αισιοδοξία. Οσο το πολιτικό σύστημα έχει χώρο, χρόνο και λεφτά για να επαναλαμβάνει το ετήσιο θέατρο, την ετήσια μύηση νέων παιδιών σε αυτή την ψευδαίσθηση δημοκρατίας, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.