Εκπλήξεις, σταθερές αξίες και «αυτογκόλ»

Είθισται σε κάθε διοργάνωση, εκτός από τους ποδοσφαιριστές, παρέλαση να κάνουν οι κάθε λογής εμπλεκόμενοι με το ποδόσφαιρο. Από παράγοντες με φουσκωμένα πορτοφόλια που αναζητούν μια ηχηρή μεταγραφή μέχρι ατζέντηδες που και αυτοί ψάχνουν χρυσάφι προκειμένου να το μοσχοπουλήσουν λίγο μετά.

Το Euro της Γαλλίας ασφαλώς και δεν αποτελεί εξαίρεση. Ωστόσο, ένα καίριο ερώτημα είναι τι ακριβώς βλέπουμε στα γήπεδα, ποιοι ξεχωρίζουν και αν υφίσταται κάποια καινοτομία σε επίπεδο τακτικής. Με τη βοήθεια του Κώστα Τσάνα, άμεσου συνεργάτη του τεχνικού της ελληνικής εθνικής ομάδας Μίχαελ Σκίμπε, γίνεται μια πρώτη αποτίμηση της διοργάνωσης και ενώ απομένουν δύο σημαντικοί προημιτελικοί και βέβαια το κυρίως μενού με τους ημιτελικούς και τον σπουδαίο τελικό.

«Εχουμε μπροστά μας ένα τουρνουά με αρκετές ομάδες και περίεργες διασταυρώσεις. Η Πορτογαλία, για παράδειγμα, βγήκε τρίτη στον όμιλό της και μετά πήγε στο γκρουπ με τους λεγόμενους αδύναμους, αν και υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να συναντήσει τους ισχυρούς της διοργάνωσης» συμπληρώνει.

XΩΡΙΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ. Τον ρωτάμε αν έχουμε δει ή αν υποπτεύεται κάτι νέο σε τακτική. Απαντά ευθέως: «Δεν θα το έλεγα. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Η Ιταλία έχει ομοιογένεια με τους Μπαρτζάλι, Κιελίνι, Μπονούτσι της Γιουβέντους στην άμυνα. Η Ουαλία αρχίζει με τρεις παίκτες πίσω που γίνονται κάποιες στιγμές και πεντάδα, ενώ μπροστά μιλά η ποιότητα του Μπέιλ, του Ράμσεϊ και του Αλεν. Και η ταχύτητα. Οπως και το Βέλγιο, που έχοντας τον Αζάρ σε καλή κατάσταση, επιδιώκει να βρίσκει χώρους και να χτυπά σε αντεπιθέσεις».

Για να προσθέσουμε και τη δική μας γνώμη-άποψη, το Βέλγιο σταδιακά άλλαξε. Μετά την ήττα από την Ιταλία, ο (τεχνικός) Βίλμοτς έδωσε παραπάνω αρμοδιότητες στον Ντε Μπρόινε και ψαλιδίστηκε η συμμετοχή του Φελαϊνί. Ο νυν μέσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δείχνει πάντα ποιοτικός και ικανός με την μπάλα ή στον αέρα, ωστόσο παραείναι αργός για το σύγχρονο ποδόσφαιρο, και δη για το transition. Εκφράζουμε προς τον Κώστα Τσάνα την απορία μας γιατί εμφανίζονται ξανά οι επιθετικοί με τα μεγάλα κορμιά. «Καλή ερώτηση. Η Γερμανία άρχισε με τον Γκέτσε, αλλά τώρα παίρνει χρόνο ο Γκόμεζ και βοηθά περισσότερο τον Λεβ». Εδώ, φουντώνει πάντα το ερωτηματικό κατά πόσο είναι αξιόπιστοι οι πανύψηλοι Ζιρού και Ζινιάκ στη Γαλλία, από την ώρα που καθοριστικός αποδεικνύεται ο Γκριεζμάν. «Οι Γάλλοι κάνουν δύσκολες νίκες και βρίσκουν γκολ από το ταλέντο του Παγέ ή του Γκριεζμάν. Οσο για τη Γερμανία, παίζει ένα στυλ όχι καθαρά γερμανικό, αλλά μείγμα από Μπάγερν, Μπαρτσελόνα, Γκουαρντιόλα. Περιμένω να βοηθήσει παραπάνω ο Μίλερ, ενώ ο Κρόος δείχνει τι εστί ομαδικότητα» τονίζει ο Τσάνας.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΩΝ. Για να πούμε την αλήθεια, αν έχεις έναν ψηλό στην επίθεση, μπορείς με τρεις μεσοκυνηγούς από πίσω του και δύο καλά αμυντικά χαφ να ελέγχεις την κατάσταση. Οσον αφορά το ισπανικό μοντέλο με το ψευτοεννιάρι, ολοένα και χάνει έδαφος, αφού ούτε ο Ντελ Μπόσκε στους Φούριας Ρόχας το εφάρμοσε πολύ, εμπιστευόμενος αρκετά τον Μοράτα.

Εν αναμονή της συνέχειας, συνεπώς, που προβλέπεται συναρπαστική. Μην ξεχνάμε ότι κάποια χαρτιά κρυμμένα θα έχουν οι προπονητές. Αν και συχνά πυκνά οι αλχημείες παραμονεύουν και εξελίσσονται σε αυτογκόλ! Δεν είδατε τον Χότζσον τι πήγε να κάνει στην Αγγλία; Κατάφερε να τους χωρέσει όλους στην ενδεκάδα, έβαλε ακόμη και αμυντικό χαφ τον Ρούνι, αλλά τα Λιοντάρια ξεδοντιάστηκαν και επέστρεψαν στη βάση τους!

Δεν ρισκάρουν
«Παρακολουθούμε ομάδες που κυρίως ενδιαφέρονται να μην ηττηθούν και μετά κοιτούν πώς θα ρισκάρουν. Με μόνη, ίσως, εξαίρεση τη Γερμανία που σταδιακά ανοίγει το παιχνίδι της σε όλο το πλάτος του γηπέδου και δημιουργεί φάσεις» τονίζει ο συνεργάτης του ομοσπονδιακού τεχνικού Μίχαελ Σκίμπε.