Διονύσης Γραμμένος: Από την Κέρκυρα στις ορχήστρες του κόσμου

«Ολα είναι μαζί, όλα είναι πολύ ωραία, όμως θα πρέπει να διεισδύσεις στην καρδιά του Μπετόβεν. Αυτό είναι το στοίχημά σου». Η φράση του αμερικανού μαέστρου Λάρι Ράκλεφ έγινε το αγαπημένο αξίωμα του 26χρονου Διονύση Γραμμένου όταν ο νεαρός κλαρινετίστας διηύθυνε την «Ηρωική Συμφωνία». Είναι όμως κάτι που δεν μπορείς να πετύχεις από τη μια μέρα στην άλλη και εδώ ο κερκυραίος μουσικός ανακαλεί τα λόγια του σπουδαίου Σάιμον Ρατλ: «Ο μαέστρος ξεκινάει μετά τα 60. Μέχρι τότε μαθαίνει». Η διεθνής καριέρα του άρχισε με το α’ βραβείο στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό Eurovision Young Musicians 2008. Στη συνέχεια ήρθαν οι συμπράξεις με διάσημες ορχήστρες: Συμφωνική Ορχήστρα της Βιέννης, Φιλαρμονική του Βερολίνου, Ραδιοφωνία της Νορβηγίας και εμφανίσεις στην Οπερα της Βιέννης, στην Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου, στο Minato Mirai Hall της Ιαπωνίας, στο Concertgebouw του Αμστερνταμ. Ο διακεκριμένος σολίστ αναγορεύθηκε μάλιστα Rising Star από την European Concert Hall Organization για τη σεζόν 2013-2014. «Η διεύθυνση ορχήστρας είναι κάτι που εξελίσσεις συνεχώς. Ομως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να μάθεις από το να το κάνεις». Σε αυτό το πλαίσιο της εξάσκησης εντάσσει τη συμμετοχή του ως μαέστρου – πρώτος Ελληνας – στην American Academy of Conducting στο Φεστιβάλ του Ασπεν, που φιλοξενεί κάθε χρόνο περισσότερες από 300 συναυλίες και τα σπουδαιότερα ονόματα της παγκόσμιας σκηνής (φέτος θα εμφανιστούν οι Ρενέ Φλέμιγκ, Τζόσουα Μπελ, Εμανουέλ Παχούντ, Γεφίμ Μπρόνφμαν). Οπως λέει, «είναι μια φανταστική εμπειρία επειδή σου δίνει τη δυνατότητα να διευθύνεις μια συναυλία την εβδομάδα, έχεις καθημερινές πρόβες με την ορχήστρα. Αυτήν τη στιγμή έχω μια λίστα από 40 έργα – συμφωνίες Σιμπέλιους, Μπετόβεν, Ντεμπισί, έργα του Στράους και τα συμφωνικά του ποιήματα κ.ά.».  

ΜΑΕΣΤΡΟΣ  Ή ΣΟΛΙΣΤΑΣ; Πού νιώθει, αλήθεια, στο στοιχείο του; Ως μαέστρος ή ως σολίστας; «Οταν έχω το κοντσέρτο του Μότσαρτ ή το κουιντέντο του Μπραμς που είναι για κλαρινέτο και  κουιντέντο εγχόρδων, είναι κάτι ασύγκριτο που ως κλαρινετίστας μπορώ να το απολαύσω. Το ίδιο συναίσθημα γεννιέται και όταν διευθύνεις μια συμφωνία του Μάλερ, του Τσαϊκόφσκι,  έργα του Ντεμπισί ή μια όπερα του Πουτσίνι ή του Βάγκνερ.  Στη μια περίπτωση ικανοποιείται η ανάγκη μου για τη μουσική και στην άλλη το πάθος μου για το ρεπερτόριο». Η ιδέα είναι ίσως ιερόσυλη, αλλά του μεταφέρω μια σκέψη από τον διεθνή Τύπο για την αναγκαιότητα του μαέστρου σε μια ορχήστρα. Ο Γραμμένος, που μετά το Ασπεν ετοιμάζεται να κάνει το ντεμπούτο του ως σολίστας στη Φιλαρμονική του Βερολίνου τον Οκτώβριο, λέει: «Υπάρχει ένα συγκεκριμένο κομμάτι της κλασικής περιόδου που έπειτα από πολλή πρόβα και δουλειά ίσως θα μπορούσε να παιχτεί χωρίς μαέστρο. Ομως όταν έχεις μια ορχήστρα με 60 ή 80 άτομα μπροστά σου, έχεις και τον ίδιο αριθμό απόψεων. Αρα, ο μαέστρος είναι απαραίτητος για να εξασφαλίσεις μια ομοιογένεια και μια κοινή κατεύθυνση. Για να έχεις τη δύναμη να οργανώσεις τόσα πολλά άτομα, πρέπει να έχεις ξεκάθαρη ιδέα για το τι πρέπει να κάνεις, πού θες να πας και τι ήχο θέλεις. Αν οι μουσικοί πιστέψουν σε σένα και σε αυτό που θες να δείξεις και ακολουθήσουν με πάθος την ιδέα που έχεις, τότε υπάρχει το αλισβερίσι. Δίνεις στην ορχήστρα και παίρνεις τον ήχο που θέλεις. Ο μαέστρος είναι ο leader!».