ΑΛΙ

Πέρασαν (σχεδόν) 20 χρόνια. Καλοκαίρι του 1996 ήταν, 19 Ιουλίου, κι εγώ βρισκόμουν στην τελετή έναρξης στο Ολυμπιακό Στάδιο στην Ατλάντα. Σκοτάδι. Σιγή. Η ιεροτελεστία φτάνει στο τέλος. Η φλόγα ανάβει με μηχανισμό που εκκινεί ένα τρεμάμενο χέρι. Το χέρι του Μοχάμεντ Αλι. Η αποθέωση ήταν το επόμενο στάδιο. Οχι για τον άλλοτε αθλητή. Αλλά για τον θρύλο, τον πολιτικό, τον άνθρωπο που αποκήρυξε ρατσισμό και πολέμους και όρθωσε το ανάστημά του στην αδικία. Ηταν, αναμφίβολα, μια αλησμόνητη στιγμή.