Η «πολιτική» PJ Harvey στο Release Athens

Οι ανταποκρίσεις από το Primavera Sound στη Βαρκελώνη τη θέλουν αρκούντως θεατρική – ο σκηνοθέτης Ιαν Ρίκσον, ο σκηνογράφος Τζέρεμι Χέρμπερτ και η σχεδιάστρια Αν Ντεμελεμέστερ σαν να έχουν βάλει για τα καλά το χεράκι τους. Οχι ότι και η Πόλι Τζιν Χάρβεϊ αδιαφορεί για όσες τέχνες δεν έχουν νότες ή λόγια, αλλά μπορούν και τα υπογραμμίζουν: αν όχι τόσο από τους Automatic Dlamini, αν όχι από το ντεμπούτο «Dry», τότε σίγουρα από το «To Bring You My Love» μέχρι το «Stories from the cities…» και το «Let England Shake», η 46χρονη μουσικός, ποιήτρια αλλά και αναγνωρισμένη γλύπτρια φρόντιζε και φροντίζει να δημιουργεί μια και μοναδική αισθητική για κάθε άλμπουμ που εκτείνεται από το εξώφυλλο μέχρι τις ζωντανές εμφανίσεις. Το πρόσφατο «The Hope Six Demolition Project» εφάρμοσε τη λογική προτού καν κυκλοφορήσει: ηχογραφήθηκε στο λονδρέζικο Somerset House, πίσω από ένα τζάμι που επέτρεπε στο κοινό να βλέπει τα πάντα, σαν να επρόκειτο για περφόρμανς.

Μουσικά μιλώντας, είναι μεν προσεκτικά ακατέργαστο, συνεχίζει το ανακάτεμα στη χύτρα με τις καμπανιστές κιθάρες, τα παιχνιδιάρικα πνευστά ή τα χορωδιακά φωνητικά, η θεματολογία του όμως έχει προκαλέσει χαρακτηρισμούς του στυλ «ηχητικό ισοδύναμο της φωτοδημοσιογραφίας». Μια ματιά στα βίντεο και τους στίχους των «The Wheel», «The Community of Hope» ή «The Orange Monkey» τους εξηγεί καλύτερα: η Harvey και ο πολεμικός φωτογράφος Σέιμους Μέρφι ταξίδεψαν σε Κόσοβο, Αφγανιστάν, Ουάσιγκτον ή Ειδομένη με σκοπό να απαθανατίσουν τα δεινά του Προσφυγικού, του αστικού εξευγενισμού, του εκτοπισμού των Ινδιάνων. Κρίνοντας από το setlist στο Primavera και στο νεοπαγές κι ελπιδοφόρο Release Athens στην Πλατεία Νερού, στο Δέλτα Φαλήρου, το βάρος θα πέσει στο «The Hope Six…». Θα έχουν προηγηθεί οι παραισθησιογόνοι The Brian Jonestown Massacre, οι αργοί και εκστατικοί Slowdive, οι παλιοί αγαπημένοι της εγχώριας αγγλόφωνης σκηνής Closer και οι νεότεροι εκπρόσωποι του ντόπιου psych rock, The Noise Figures.