Τι γυρεύει ο Τζιμ Μόρισον στην Πλάκα;

Η πιο ταιριαστή εικόνα στον αστικό θρύλο είναι ότι από το σπίτι ακουγόταν πιάνο ή κιθάρα. Ο νοικάρης κάπου στη δεκαετία του 1960 δεν δεχόταν επισκέψεις, χωρίς αυτό να τον κάνει απόμακρο – μάλλον ευγενικό τον περιγράφουν όσοι τον θυμούνται στα Αναφιώτικα. Το όνομά του; Τζιμ Μόρισον, του γνωστού συγκροτήματος των Doors, επιμένει ο αρχιτέκτονας Χρήστος Παπούλιας, πρόεδρος του συλλόγου των κατοίκων της κυκλαδόμορφης γειτονιάς. Κι όμως, η μαρτυρία αυτή – άνευ άλλων αποδείξεων – κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες στα δημοσιογραφικά γραφεία ύστερα από την πρόσκληση του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, σε συνεργασία με το Spam Webradio του Παντείου Πανεπιστημίου, για μια βραδιά αφιερωμένη στον Βασιλιά Σαύρα, αύριο στις 7 το απόγευμα. Θα ξεκινήσει με περίπατο στα Αναφιώτικα, τη συνοικία που χτίστηκε από αναφιώτες μαστόρους του παλατιού του Οθωνα, θα συνεχιστεί με επίσκεψη στο σπίτι στο οποίο φέρεται να φιλοξενήθηκε το τιμώμενο πρόσωπο (!) και θα καταλήξει στον χώρο του μουσείου, όπου θα προβληθούν βίντεο, θα διαβαστούν ποιήματα (ο ηθοποιός Τάσος Ράπτης θα απαγγείλει το «Μια αμερικάνικη προσευχή») ή θα παιχτούν τραγούδια από φοιτητική μπάντα. Το κόστος της συμμετοχής ανέρχεται στα επτά ευρώ.

Η ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ. «Η ιδέα προέκυψε από ένα ρεπορτάζ που περιελάμβανε τη μαρτυρία του προέδρου» λέει ο Κώστας Στοφόρος, υπεύθυνος επικοινωνίας του μουσείου, όταν τον ρωτάμε γιατί αναπαράγεται εδώ και ημέρες ο αστικός μύθος. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του δεν κατάφεραν να διασταυρώσουν αν επρόκειτο για μύθο ή για πραγματικότητα («ούτε σε ταξιδιωτικούς οδηγούς βρήκαμε κάτι ούτε σε κείμενα του Μόρισον ούτε σε ξένα δημοσιεύματα»), με όλες πάντως τις επιφυλάξεις τους θεώρησαν ότι άξιζε τον κόπο τόσο μια βόλτα στη συνοικία όσο και μια γνωριμία με το έργο του φιλοξενουμένου της. «Στο κάτω κάτω, και μια προφορική μαρτυρία δεν είναι εντελώς αμελητέα» λέει ο Στοφόρος, που θυμίζει ότι ο τάφος του Μόρισον στο Παρίσι φέρει την ελληνική επιγραφή: «Κατά τον δαίμονα εαυτού». «Δεν ισχυριζόμαστε φυσικά ότι ανακαλύψαμε “το σπίτι που έμεινε ο Μόρισον”» καταλήγει. «Λέμε ότι ελκυόμαστε από έναν θρύλο και τον χρησιμοποιούμε για να γνωρίσουμε μια γειτονιά της Αθήνας. Που αξίζει να την προσέξουμε με οποιαδήποτε αφορμή».