Η Αλίκη στις πόλεις

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 εμφανίζεται η τάση του boho chic. Η εποχή της ευδαιμονίας του δυτικού κόσμου αποτυπώνεται στη μόδα του και σε έναν τρόπο ζωής που αναζητά την ουσία των πραγμάτων στις ανατολικές φιλοσοφίες και στις πρακτικές διανοητικής εξάσκησης. Η μόδα για τη γιόγκα κυριεύει τα γυμναστήρια της Νέας Υόρκης, το Pilates απογειώνεται στο Λος Αντζελες και τα ταξιδιωτικά γραφεία ετοιμάζουν προγράμματα διαμονής σε θέρετρα  με πολυτελή spa στην Ταϊλάνδη.

Εκείνη την εποχή ένα μωσαϊκό χίπικης αντίληψης και άκρατης πολυτέλειας συνάρπαζε  τους εργασιομανείς που εξαργύρωναν τα bonus που τους έδιναν οι εταιρείες σε ταξίδια στην Ταϊλάνδη, στον Μαυρίκιο και στο Μεξικό. Ο συνδυασμός εξωτικού κοκτέιλ, ζωής χύμα πάνω στο κύμα επηρέαζε τη ματιά τους πάνω στα ρούχα.

Το στυλ άρχισε να αποχωρίζεται την επίσημη στολή εργασίας και έγινε χαλαρό και ανατρεπτικό. Η νοσταλγία για το κίνημα των χίπις της δεκαετίας του ’70 ήταν παντού διάχυτο. Παράλληλα η εξέλιξη των γυναικών μέσα από τους δρόμους της εργασίας έδωσε προβάδισμα στην ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων τους αλλά και στην προβολή του σώματός τους. Η γυναικεία εξωστρέφεια ήταν το επίτευγμα της δεκαετίας του ’90. Η μόδα το κατέγραψε και το παρουσίασε με ισόποσες δόσεις εύθραυστης θηλυκότητας ή δυναμικής απλότητας.

ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η δεκαετία του ’90 ξεπήδησε από την ντουλάπα μας. Είναι σαν να βγήκε από τα καταχωνιασμένα ράφια μας με σκοπό να μας ωθήσει σε μία δευτέρου βαθμού αναζήτηση της αθωότητας. Η έξαρση, η ένταση, η αρνητική φόρτιση της σύγχρονης ζωής μας δεν έχει ανάγκη τη δύναμη των έντονων χρωμάτων. Η ζωή μας στην πόλη περισσότερο χρειάζεται την εύθραυστη ελευθερία. Αυτή που διαφαίνεται σε ένα ανάλαφρο κυματιστό φόρεμα, σε μια απαλή μπλούζα με πεσμένους ώμους, σε μια σιλουέτα νεανική που βαδίζει ανέμελη προς την ποιητική αδράνεια του μεσημεριού τις πρώτες ημέρες του καλοκαιριού. Κοντά στη φύση μάς στέλνει ο ψυχισμός των 90s, τα οποία επέστρεψαν στη μόδα της σεζόν. Με την απλότητα του νεανικού ενθουσιασμού, των πρώτων ρέιβ μουσικών φεστιβάλ και των new age αναζητήσεων. Η σχεδιάστρια της Chloé Κλερ Γουέιτ Κέλερ αναπολεί εκείνη  την εποχή μιλώντας για το τωρινό πνεύμα της μόδας που έχασε την αθωότητά του μέσα στην ταχύτητα των γρήγορων εναλλαγών του στυλ. Ο ίδιος οίκος ζητά από τη γαλλίδα ηθοποιό Κλεμάνς Ποεζί να ερμηνεύσει το άρωμα της ύπαρξης που ερωτευμένη περπατά μέσα στη νύχτα, ανάλαφρη και δροσερή για να συναντήσει το πρώτο φως της ημέρας. Τότε που άνθη πορτοκαλιάς και πράσινες νότες από άνθη δαμασκηνιάς και νεροκάρδαμου ευωδιάζουν Chloé Love Story. Η σχεδιάστρια προτείνει τη συνάντησή μας με μπλούζες θηλυκές, φορέματα – πέπλα, ολόσωμες φόρμες τζιν με ξέφτια, σαν τα μηνύματα μιας φορεμένης απλότητας και της  ξεγνοιασιάς που συντελείται στο άκουσμα της μουσικής τις φωτεινές νύχτες του Ιουνίου. Η επανεξεταζόμενη εικόνα των 90s συντηρεί τον αέρα καθαρότητας που μόνο οι σκέψεις μιας αγνής ψυχής μπορούν να προσδώσουν τόνο ηρεμίας και νεανικής τόλμης στον κόσμο της σύγχρονης ματαιότητας. Μπορεί λοιπόν η αύρα των ιδανικών μας να εκπέμπει αδύναμη από  ένα απομακρυσμένο σημείο του ορίζοντα, όμως η εικόνα τους είναι κατευναστική και θεραπευτική για την τραυματισμένη μας συναισθηματική κατάσταση. Τις ημέρες του καλοκαιριού η οθόνη του υπολογιστή δεν μπορεί να συντηρήσει με τη γοητεία της τεχνολογίας το πλήθος της νιότης. Ο ουρανός της πόλης είναι πιο θαμπός στα ευαίσθητα μάτια εκείνων που αναζητούν καταφύγιο ανάμεσα σε θροΐσματα δέντρων και στίχους τραγουδιών που ακούγονται σε υπαίθρια φεστιβάλ μουσικής.