Δέκα ελπίδες για αντίσταση στη φόρα των νέων εθνικισμών

Σαντίκ Καν

Στο «μανιφέστο» του που δημοσιεύθηκε την επομένη της εκλογής του στην «Ομπζέρβερ», ο νέος δήμαρχος του Λονδίνου δεν έστρεψε τα βέλη του μόνο κατά των Τόρις που επιχείρησαν να τον ταυτίσουν με τους μουσουλμάνους εξτρεμιστές, αλλά και κατά του ίδιου του κόμματός του. Οι Εργατικοί – έγραφε – κερδίζουν μόνο όταν διευρύνουν τη βάση τους πέρα από τους παραδοσιακούς τους ψηφοφόρους και σκύβουν πάνω από τα προβλήματα της μεσαίας τάξης. Η αιχμή κατά του ηγέτη του Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν τότε ήταν σαφής – από τότε δεν έχει πάψει να του επιτίθεται. Αλλά ο 45χρονος μουσουλμάνος Σαντίκ Καν δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που εμμέσως δηλώνει έτοιμος να πάρει τους Εργατικούς και τη Βρετανία από το χέρι. Είναι και αυτός που τάσσεται χωρίς μισόλογα κατά του Brexit. Αλλά και αυτός που, όπως είπε σε συνέντευξή του στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα», αποδεικνύει ότι το Ισλάμ και η δημοκρατία μπορούν να συνυπάρξουν. Τι άλλο χρειάζεται η πολυπολιτισμική Ευρώπη από ένα τέτοιο λαμπρό δείγμα ενσωμάτωσης;

Αντρέα Νάλες

Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Μέρκελ, έχει το χαρτοφυλάκιο με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Ακριβώς λόγω της υπουργικής της ιδιότητας κρατάει χαμηλούς τόνους. Στη Γερμανία κανείς δεν ξεχνάει πάντως ότι η 45χρονη Νάλες είχε ταχθεί κατά της οικονομικά φιλελεύθερης «Ατζέντας 2010» του Σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ και ότι από τότε δεν έχει μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από την αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλδημοκρατών. Θεωρείται επίσης βέβαιο ότι στην κούρσα της διαδοχής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος θα είναι παρούσα. Κι αν καταφέρει να αναλάβει τα ηνία; Τίποτε δεν αποκλείεται. Μπορεί ακόμη και η οικονομική ορθοδοξία του Βερολίνου, της οποίας η Νάλες δηλώνει εχθρός, να γίνει λιγότερο ορθόδοξη. Για το καλό όλων.

Κυριάκος Μητσοτάκης

Το «Politico» τον συμπεριέλαβε στους «νέους και φιλόδοξους πολιτικούς» που είναι πιθανό να έχουν ουσιαστική επιρροή στη χώρα τους αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο 48χρονος αρχηγός της ΝΔ χτίζει ακριβώς αυτό το προφίλ πολύ πριν γίνει υπουργός στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Ως βουλευτής είχε επιχειρήσει να ηγηθεί μιας διακομματικής πρωτοβουλίας για την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ενώ διαφοροποιήθηκε από το κόμμα του στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας αποφασίζοντας να μην ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο, στον οποίο χρεώνει τις αθρόες προσλήψεις της περιόδου 2004-2009 και τη διαχείριση των «Δεκεμβριανών» του ’08. Τι του χρεώνουν οι άλλοι; Μηδενικές αντιστάσεις στην απαίτηση τις τρόικας για απολύσεις και μια τροπολογία που θάμπωνε τη Διαύγεια.

Ματέο Ρέντσι

Ο δεύτερος της τριάδας που σύμφωνα με το «Politico» ανήκει στους νέους και φιλόδοξους πολιτικούς με επιρροή στην Ευρώπη. Για τα δύο πρώτα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: ο Ματέο Ρέντσι είναι μόλις 41 ετών και από φιλοδοξίες άλλο τίποτα. Μένει να φανεί εάν θα επηρεάσει και τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Ως νέος και φιλόδοξος, πάντως, δεν έχει σταματήσει να προσπαθεί: οι ατάκες του, τους τελευταίους μήνες, εις βάρος της οικονομικής ορθοδοξίας του Βερολίνου είναι δηλητηριώδεις, ενώ απαιτεί από τις Βρυξέλλες να φέρονται στην Ιταλία με τον προσήκοντα σεβασμό. Πίσω από αυτή του τη στάση υπάρχει ένας φόβος: πως ό,τι κάνει ο ίδιος συστημικά και εντός ευρωπαϊκού πλαισίου ο λαϊκιστής Μπέπε Γκρίλο θα το κάνει βάζοντας φωτιά στην Ευρώπη. Ο φόβος δεν είναι αβάσιμος: το Κίνημα των 5 Αστέρων προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Στο μεταξύ, πάντως, πρέπει να κερδίσει το δημοψήφισμα για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Εµανουέλ Μακρόν

Ο τρίτος της παρέας του «Politico» προσγειώθηκε τον Αύγουστο του 2014 στην κεντρική πολιτική σκηνή της Γαλλίας ως διάδοχος στο υπουργείο Οικονομίας του «αντάρτη» Αρνό Μοντμπούρ. Ο Φρανσουά Ολάντ τον τράβηξε από το Ελιζέ, όπου ήταν ένας από τους ανθρώπους του προέδρου, για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Μόλις 38 ετών, με καλές σπουδές, λαμπρό μυαλό και χαλαρούς ιδεολογικούς δεσμούς με τους Σοσιαλιστές, ο Μακρόν απέδειξε πολύ γρήγορα ότι ήρθε για να μείνει. Ως υπουργός κινήθηκε μάλλον προσεκτικά, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες δημιούργησε τη δική του πολιτική κίνηση. Με τι στόχο; Οι προεδρικές εκλογές του 2017 θα μπορούσαν να είναι ένας από αυτούς. Ο Μακρόν κρατάει κλειστά ακόμη τα χαρτιά του. Πάντως καλλιεργεί το έδαφος ακόμη και με συνεντεύξεις τής κατά 19 χρόνια μεγαλύτερής του συζύγου του στο «Paris Match». Είναι ο άνθρωπος που – με δεδομένη τη φόρα της Μαρίν Λεπέν – θα χρειαστεί και η Γαλλία αλλά και η Ευρώπη.

Αλµπέρτ Ριβέρα

Ο ιδρυτής των Πολιτών – της εκδοχής του Ποταμιού στην Ισπανία – δεν μπήκε ενδεχομένως τόσο σφήνα όσο θα ήθελε ανάμεσα στους μεγάλους στις εκλογές του περασμένου Δεκεμβρίου. Είναι, όμως, αυτός που έχει τον μεγαλύτερο αέρα στα πανιά του ενόψει των επαναληπτικών εκλογών του ερχόμενου Ιουνίου. Από τις κάλπες ο Αλμπέρτ Ριβέρα μπορεί να αναδειχθεί σε ένα είδος ρυθμιστή της επόμενης ημέρας. Εάν προσφέρει τη στήριξή του στον δεξιό και απερχόμενο πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι, η Ισπανία θα βρεθεί περίπου εκεί όπου βρισκόταν πριν από τις εκλογές του Δεκεμβρίου. Αλλά και με μια σημαντική προσθήκη: έναν άφθαρτο και πραγματιστή πολιτικό που πατάει στέρεα στο έδαφος. Η Ευρώπη τον έχει ανάγκη.

Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν

Είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο βετεράνος της παρέας που ξαφνικά τον έχει ο κόσμος ανάγκη. Κάτι σαν τους κινηματογραφικούς «Αναλώσιμους» του Σταλόνε, του Σβαρτζενέγκερ και του Μπρους Γουίλις που μαζεύτηκαν στην έβδομη δεκαετία της ζωής τους για να σώσουν τον πλανήτη από τους κακούς. Στην περίπτωση του 62χρονου Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν, οι κακοί είναι η αυστριακή Ακροδεξιά που θριάμβευσε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Με τους δύο παραδοσιακούς πυλώνες του πολιτικού συστήματος να έχουν δεχθεί τεράστιο πλήγμα, ο ηγέτης των αυστριακών Πρασίνων φαντάζει ο μόνος που μπορεί να σώσει την παρτίδα σε μια χώρα που άρχισε να υψώνει τείχη και τίποτε δεν τη σταματά.

Γέσε Κλάβερ

Η Ευρώπη έχει να περιμένει πολλά και από τον Γέσε Κλάβερ, ηγέτη των ολλανδών Πρασίνων από τον Μάιο του 2015. Γιατί; Ενας λόγος είναι ότι οι ίδιοι οι ολλανδοί πολιτικοί συντάκτες τον είχαν ανακηρύξει «πολιτικό ταλέντο της χρονιάς» το 2010. Αλλά κυρίως επειδή είναι μόλις 30 χρονών, μαροκινής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του, ολλανδικής και ινδονησιακής από την πλευρά της μητέρας του. Ο Κλάβερ, με άλλα λόγια, είναι ο τυπικός ευρωπαίος πολίτης της Ευρώπης ενός όχι και πολύ μακρινού ευρωπαϊκού μέλλοντος. Και ενδεχομένως το τέλειο αντίδοτο στην πάντα απειλητική ολλανδική Ακροδεξιά του Γκερτ Βίλντερς.

Ναουάλ µπεν Χαµού

Δεν ήταν το «Politico» αλλά το «Φορμπς» που τη συμπεριέλαβε στις νέες ελπίδες της Ευρώπης. Ετών 29 από μια οικογένεια τουρκικής και μαροκινής καταγωγής, είναι το αστέρι των βέλγων Σοσιαλιστών. Στην προσεγμένη ιστοσελίδα της αναφέρεται εκτενώς στο συνδικαλιστικό της παρελθόν. Μια αστυνομικός στο επάγγελμα, της οποίας το προφίλ δεν αμαυρώθηκε ούτε όταν ο πατέρας της συνελήφθη με είκοσι κιλά χασίς στην κατοχή του.

Αντον Αµπέλ

Ο βενιαμίν της παρέας αλλά με έντονο ακτιβιστικό παρελθόν και παρόν. Στα 18 του χρόνια έγινε ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία της Σουηδίας. Σήμερα είναι 24. Και μπήκε στην πολιτική ως ορκισμένος εχθρός της βίας έπειτα από την δολοφονία του 16χρονου Ρικάρντο Καμποτζάνι, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από πέντε συνομήλικούς του. Ο Αντον Αμπελ έμεινε μόλις μια τετραετία στη σουηδική Βουλή επειδή – όπως είπε – δεν του άρεσε το κλίμα. Πολλοί ωστόσο του ζητούν να επιστρέψει.