ΜΕΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΕΤΗ

^«Οχι πλοία, όχι στρατιώτες, όχι σημαίες» – στο πρωτότυπο: «No ships, no troops, no flags». Αυτό, για όποιον το έχει ξεχάσει, ήταν το δόγμα Χόλμπρουκ με το οποίο ξεπεράστηκε μέσα σε μια νύχτα η κρίση των Ιμίων. Ως συνήθως, η αμερικανική διπλωματία διακρίνεται για την ωμή απλότητά της.

Εχει περάσει μία στρογγυλή εικοσαετία, αλλά οι ευχαριστίες του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη προς τη μοναδική υπερδύναμη άνοιξαν την πόρτα για την ενηλικίωση της ελληνικής πολιτικής τάξης. Αυτή πέρασε – ένθεν κακείθεν του τότε δικομματισμού – από τον άσφαιρο εθνικισμό και τον τυφλό αντιαμερικανισμό σε μια ώριμη προσέγγιση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα εθνικά μας θέματα. Μια προσέγγιση από την οποία η Ελλάδα – και η Κύπρος που μπήκε στην ΕΕ – κέρδισε πολλά, διότι όλα δεν μπορεί να τα πετύχει ποτέ μια χώρα.

Μετά είκοσι έτη, μια άλλη κυβέρνηση προβάρει στον καθρέφτη στολή παραλλαγής και ανεβοκατεβαίνει στα ελικόπτερα. Φέραμε το ΝΑΤΟ για να μας λύσει το Προσφυγικό, όπου παραμένουμε αβοήθητοι, και ξαναβάλαμε τις τουρκικές παραβιάσεις και διεκδικήσεις στην καθημερινότητα του Αιγαίου. Το πισωγύρισμα στην προ 1996 ατμόσφαιρα στις σχέσεις με τη γείτονα θυσιάζει ένα ακόμη εθνικό κεκτημένο – αυτή τη φορά στην εξωτερική πολιτική – στον βωμό μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Εν προκειμένω, το να εκπληρωθεί ο βαθμός ικανοποίησης του εταίρου επιλογής του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση – δηλαδή των ΑΝΕΛ.

Ολα αυτά ενώ οι αντιφάσεις της διακυβέρνησης προκαλούν ίλιγγο. Μια αριστερόστροφη φιλοσοφία στο Προσφυγικό που φλερτάρει με τα ανοιχτά σύνορα, συνυπάρχει με μια δεξιόστροφη αντίληψη στα αμυντικά που προωθεί την οχύρωση των βραχονησίδων. Το δυστύχημα είναι πως όταν δεν ξέρεις πού πας, καταλήγεις κάπου αλλού. Και όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, ενδέχεται να βρεθείς ενώπιον καταστάσεων που δεν θέλεις – γιατί δεν μπορείς – να χειριστείς.