Βαγγελίνο Κουρεντζής. Ενας υποψήφιος στα ΕΜΜΥ

Μπορεί στην τέχνη τα βραβεία να μην είναι αυτοσκοπός, ωστόσο εξακολουθούν να λειτουργούν σαν νεύμα για τον επόμενο σταθμό ή αναγνώριση για τον προηγούμενο. Ειδικά αν συνοδεύεται από εντάσεις και πολύμηνη παραμονή εκτός έδρας. Στοιχεία δηλαδή που αντιμετώπισε ο Βαγγελίνο Κουρεντζής όταν ανέλαβε τη μουσική σύνθεση της τελετής έναρξης των περσινών Ευρωπαϊκών Αγώνων στο Αζερμπαϊτζάν. «Eπρεπε να ισορροπήσουμε και να ακροβατήσουμε στα σχοινιά τής καθ’ ημάς καλλιτεχνικής προσδοκίας, όσης μας επιτρεπόταν,  και συγχρόνως να αποδώσουμε το μέγεθος της εθνικής προβολής και παράδοσης μιας χώρας και ενός καθεστώτος κατά πολλούς αμφιλεγόμενου. Τα όρια είχαν τεθεί από πολύ νωρίς και η επίβλεψη των αρμοδίων Αρχών ήταν αρκετά στενή. Καταλαβαίνετε πως αυτές οι συνθήκες δεν ήταν οι πλέον ιδανικές, γεγονός που δημιούργησε μεγάλες εντάσεις, συν τοις άλλοις η επτάμηνη “ομηρεία” στο Αζερμπαϊτζάν, εξαιρουμένης της προεργασίας, ήταν εξαντλητική».

Ο ίδιος συνεχίζει να μην εντυπωσιάζεται από τα βραβεία. «Φαντάζομαι πως φέρνουν καλλιτεχνική καταξίωση, αναγνώριση κι άλλες τέτοιες εύηχες εκφράσεις. Μια δυνατή πρόταση στο βιογραφικό σημείωμα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η αναγνώριση έχει ουσία σε προσωπικό επίπεδο. Αν δεν αισθάνομαι ότι το αποτέλεσμα με ικανοποιεί, όλα τα βραβεία του κόσμου και οι ουρανομήκεις κραυγές επιδοκιμασίας δεν έχουν ουσιαστικό νόημα. Εν προκειμένω, μια σημασία του βραβείου είναι σαφώς η διάδοση του ονόματος του υποψηφίου, το ότι ξαφνικά κάποιος ακούγεται παραπέρα».  

Το σκεπτικό αυτό απορρέει μάλλον από την άποψη ότι για έναν δημιουργό η εργογραφία δεν διαβαθμίζεται με γνώμονα τη δημοτικότητα ή την επιτυχία του εκάστοτε έργου. Ετσι, ο ίδιος ξεχωρίζει από το πλούσιο βιογραφικό του κάποιες σημαντικές στιγμές, όπως η μουσική επένδυση στην παράσταση χορού «Awakening» στη Νέα Σκηνή του Θεάτρου Αλεξαντρίνσκι στην Αγία Πετρούπολη (2014), η οποία βραβεύτηκε τελικά με τη Χρυσή Μάσκα. «Χωρίς με αυτό να θέλω να μειώσω τη δύναμη της εργασίας των συνεργατών μου, μπορώ να ομολογήσω πως ήταν μια από τις σπάνιες στιγμές που, ας μου επιτραπεί, συνεχάρην τον εαυτό μου. Αλλη παράσταση ήταν η πρώτη μου συνεργασία στην Ελλάδα με την Εφη Μπίρμπα και τον Αρη Σερβετάλη, το “Ατιτλο”, που όπως λένε πήγε “άπατη” αλλά είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Στο εξωτερικό έτυχε πολύ θερμής υποδοχής (μετά τα πρώτα λεπτά που έφυγαν οι λιγότερο τολμηροί)» υπογραμμίζει.

      ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ. Εχοντας δουλέψει πολλά και διαφορετικά είδη έκφρασης, έμαθε να προσαρμόζει τη σκέψη του ανάλογα με τις κάθε φορά απαιτήσεις. «Στο θέατρο και στον κινηματογράφο η πρόκληση δεν είναι να κάνεις το αριστούργημα. Είναι να υπηρετήσεις τη σύλληψη και το όραμα του ανθρώπου που σου εμπιστεύτηκε το μυστικό του. Η σχέση με τον σκηνοθέτη/συγγραφέα λαμβάνει έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Πρέπει ο καθένας να γνωρίζει πού να επιμείνει και πού να υποχωρήσει. Τα υπερμεγέθη εγώ έχουν χαντακώσει πολλές υποσχόμενες συνεργασίες. Στην προσωπική εργασία υπάρχει απεριόριστη ελευθερία και σαφώς αυτονομία αλλά ακόμη και σ’ αυτήν ο συνθέτης οφείλει να δεχθεί τις συμβουλές ενός, φέρ’ ειπείν, έμπειρου μαέστρου, ο οποίος πολλές φορές, όσο παράξενο κι αν μοιάζει, λόγω της επαφής του με εκατοντάδες παρτιτούρες γνωρίζει καλύτερα πώς να προτείνει μια μικρή αλλαγή, η οποία μπορεί να εκτοξεύσει μια σύνθεση. Αυτό βεβαίως δεν είναι νόμος, αλλά το έχω δει να συμβαίνει επανειλημμένως και σαφώς το λέω από προσωπική εμπειρία με τον Θοδωρή».

Την περίοδο αυτή ολοκληρώνει τις ηχογραφήσεις για δύο προσωπικά άλμπουμ, συνθέτει μουσική για μια κινηματογραφική ταινία, ακολουθεί μια συνεργασία με την Οπερα της Ζυρίχης στο τέλος του καλοκαιριού και μια παράσταση στην Αθήνα με τον Βλαδίμηρο Νικολούζο και την Ηλέκτρα Νικολούζου. «Συγχρόνως, όπως τον παλιό καλό καιρό, γράφω διαρκώς για το συρτάρι. Εδώ και ενάμιση χρόνο ξεκίνησα να συνθέτω μια όπερα, της οποίας αποτολμώ να γράψω και το λιμπρέτο, ενώ επίσης αποφάσισα να αφιερώσω λίγο χρόνο στη μείξη και παραγωγή μουσικής άλλων» καταλήγει.