Η χορογραφία μιας ζωής

«Το τελευταίο μας τανγκό»: Το ταγκό γεννήθηκε στον δρόμο, στα στενά και τα σοκάκια του Μπουένος Αϊρες. Πρώτη καταγραφή του συναντάμε σε λεξικό της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας των Γραμμάτων, στα τέλη του 19ου αιώνα: «Γιορτή και χορός Αφρικανών και/ή ατόμων που ανήκουν στις χαμηλότερες κοινωνικές και οικονομικές τάξεις της Αμερικής» (σ.σ. ο συγγραφέας αναφέρεται, προφανώς, στις ισπανόφωνες περιοχές κάτω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά). Στο ίδιο λεξικό, σε έκδοση του 1925, το ταγκό έχει πλέον αναβαθμιστεί. Είναι «χορός της υψηλής κοινωνίας που έφτασε στην Αμερική στις αρχές του αιώνα». Ο,τι δηλαδή συνέβη και με τα μπλουζ που πέρασαν από τον δρόμο και τους οίκους ανοχής της Νέας Ορλεάνης στα πολυτελή music halls αλλά και στις καρδιές ανθρώπων που, φαινομενικά, μοιάζουν έτη φωτός μακριά απ’ αυτή την κουλτούρα.

Η Μαρία Νιέβες Ρέγο, 80 ετών σήμερα, και ο Χουάν Κάρλος Κόπες, 83 ετών, γνωρίστηκαν όταν ήταν 14 και 17 αντίστοιχα. Εγιναν διάσημοι χορεύοντας μαζί για μισό αιώνα. Αγάπησαν και μίσησαν ο ένας τον άλλον, αλλά με κάποιον τρόπο αυτή η δυναμική της σχέσης τους απλά «επέστρεφε» στο ταγκό και ο χορός τους γινόταν ολοένα και πιο φλογερός, πιο βαθύς, πιο θεαματικός και συνάμα πιο σπαρακτικός στις λεπτομέρειές του. Ακόμη και μετά το τέλος της σχέσης τους, ο χορός θα συνεχίσει – τουλάχιστον μέχρι τις προσταγές της συζύγου του Χουάν, που θα φέρουν το οριστικό τέλος στην κοινή τους χορευτική διαδρομή.

Στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Τζέρμαν Κραλ παρακολουθούμε την ιστορία τους (αλλά και τον εκπληκτικό τους χορό) μέσα από αφηγήσεις προσωπικές όσο και τρυφερές, ενώ μια ομάδα νέων χορευτών από το Μπουένος Αϊρες μεταμορφώνει τις δραματικές στιγμές τους σε χορογραφίες μάλλον λιγότερο εμπνευσμένες. Και το κινηματογραφικό ενδιαφέρον; Αυτό παραμένει, φοβάμαι, μικρό. Στιγμές φιλμογραφικής έμπνευσης δεν υπάρχουν. Παραμένει μονάχα η αξία της καταγραφής. Που δεν μπορεί να στηρίξει από μόνη της ένα ολόκληρο φιλμ, έχει όμως τη δική της δύναμη η οποία μοιάζει ανά στιγμές να ξεπερνά την όποια κινηματογραφική του υπόσταση.

Βαθμοί: 5

«Μια θάλασσα από δέντρα»: Πώς να μετριάσεις την απογοήτευσή σου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια ολοκληρωτική αποτυχία σαν το «The sea of trees»; Το μόνο παρήγορο που μπορείς να σκεφτείς είναι πως μονάχα ένας μεγάλος καλλιτέχνης όπως ο Γκας βαν Σαντ θα μπορούσε να στήσει ένα φιλμ τόσο θεαματικά άστοχο, τόσο λάθος. Εδώ, ο Μάθιου ΜακΚόναχι φτάνει στην Ιαπωνία για να αυτοκτονήσει σε δάσος hotspot για αυτόχειρες και αντ’ αυτού συναντά τον Κεν Γουατανάμπε με τον οποίο διαγράφουν μια κοινή πορεία επιβίωσης και επιφώτισης. Η υπέροχη φωτογραφία του Κάσπερ Τούξεν δυστυχώς συντελεί στην τελική αίσθηση του πνιγηρού σεντιμενταλισμού δυτικής κοπής με την οποία σε αφήνει το φιλμ.

Βαθμοί: 3

«Πάμε για επανάσταση;»: Στο δεύτερο αυτό σίκουελ των ξεκαρδιστικών «Επισκεπτών» του 1994, οι Κριστιάν Κλαβιέ και Ζαν Ρενό ταξιδεύουν, ξανά, μέσα στον χρόνο και ξεβράζονται στη Γαλλική Επανάσταση. Οσοι θυμούνται την «Τρέλα του μεγαλείου» με τους Ιβ Μοντάν και Λουί ντε Φινές ή την «Τρελή ιστορία του κόσμου» του Μελ Μπρουκς ενδέχεται να διασκεδάσουν περισσότερο από τους άλλους, έστω κι αν τα αστεία εδώ δεν είναι τόσο πετυχημένα (ή τόσο χυδαία).

Βαθμοί: 4

«Ο Κυνηγός: Η Μάχη του Χειμώνα»: Αναζητώντας τον μαγικό καθρέφτη του παραμυθιού ο Κρις Χέμσγουορθ «παίζει» για άλλη μια φορά τον ήρωα, τίποτα όμως δεν θυμίζει παραμύθι σ’ αυτόν τον ορυμαγδό «αραχνοΰφαντων» ειδικών εφέ – αν και οι άνθρωποι πίσω από την καλλιτεχνική διεύθυνση αξίζουν κάποιου είδους συγχαρητήρια. Με Εμιλι Μπλαντ, Τζέσικα Τσαστέιν και φυσικά τη Σαρλίζ Θέρον που επιστρέφει στον ρόλο της κακιάς βασίλισσας Ραβένα.

Βαθμοί: 3

«Ανάσταση»: Ο Πόντιος Πιλάτος αναθέτει στον ρωμαίο χιλίαρχο Κλάβιο (Τζόζεφ Φάινς) να βρει το σώμα του Ιησού και ξάφνου η αστυνομικού τύπου ίντριγκα σου δίνει την αίσθηση πως θα δεις κάτι το διαφορετικό. Οχι πως περιμέναμε να αλλάξει το φινάλε, αλλά ο Κέβιν Ρέινολντς (που κάποτε είχε μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το «Κτήνος του πολέμου» του Μαστροσιμόνε) μπορούσε να είχε αποφύγει όλο αυτό τον διδακτισμό.

Βαθμοί: 3

«Η γιορτή της μητέρας»: Μετά την Πρωτοχρονιά και τη Μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Γκάρι Μάρσαλ επιστρέφει με τις Τζένιφερ Ανιστον, Τζούλια Ρόμπερτς και Κέιτ Χάντσον σε ρόλους ταλαιπωρημένων γυναικών που προσπαθούν να «δέσουν» τις σχέσεις τους με τα παιδιά ή τις μανάδες τους. Στη πραγματικότητα, πρόκειται για σοροπιαστή ευχετήρια κάρτα σε συσκευασία κινηματογραφικής ταινίας, η θέαση της οποίας με βύθισε σε σαρωτική ανία.

Βαθμοί: 1

«Ράτσετ και Κλανκ»: Ο Ράτσετ και ο Κλανκ, δύο απίθανοι ήρωες, πρέπει να σταματήσουν έναν μοχθηρό εξωγήινο, τον πρόεδρο Ντρεκ, πριν καταστρέψει όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Αντιγράφω την περίληψη από το δελτίο Τύπου γιατί, αν και είδα την ταινία μέχρι τέλους, δεν κατάλαβα τίποτα. Ηρθα όμως πολύ κοντά στην επιληπτική κρίση.

Βαθμοί: 0