«Δεν υπάρχουν σταρ, όλα είναι απάτη»

Μόνιμος κάτοικος Βραζιλίας εδώ και χρόνια ο Βενσάν Κασέλ που είναι αναμφίβολα ο μεγαλύτερος γάλλος σταρ των τελευταίων ετών στη μετά Ντεπαρντιέ εποχή. Ο Κασέλ πρωταγωνιστεί στο φιλμ «Ο βασιλιάς μου» της συμπατριώτισσάς του ηθοποιού, σκηνοθέτιδος και σεναριογράφου Μαϊγουέν, το οποίο άνοιξε το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και θα προβάλλεται από αύριο στους ελληνικούς κινηματογράφους. Εμείς τον συναντήσαμε στις Κάννες. Ο καιρός ήταν καλός και εκείνος είχε τα κέφια του. Συνθήκες ιδανικές για μια προσωπική κουβέντα, όπως αυτή που ακολουθεί.

Κύριε Κασέλ, καλημέρα σας.
Καλημέρα και σ’ εσάς. Λατρεύω αυτή τη λιακάδα! Πείτε μου, σας άρεσε η ταινία;

Μου άρεσε αρκετά.
Αρκετά ε; Δεν τρελαθήκατε δηλαδή. Ευτυχώς που δεν είστε ένας από τους αδελφούς Κόεν (σ.σ. πρόεδροι της Κριτικής Επιτροπής των Καννών στην τελευταία διοργάνωση). 

Σας βρήκα όμως εξαιρετικό στην ταινία.
Α, το συζητάμε τότε (γέλια). 

Πόσο εύκολο ήταν να ενσαρκώσετε έναν χαρακτήρα σε μια ερωτική ιστορία γραμμένη από μια γυναίκα όπως η Μαϊγουέν;
Θέλετε να σας πω την αλήθεια; Οταν διάβασα το σενάριο συνειδητοποίησα πως έχει γραφτεί από γυναίκες που αντιλαμβάνονται ελάχιστα τον ανδρικό ψυχισμό. Ουσιαστικά ήθελα να σώσω αυτό τον χαρακτήρα. Στις πρόβες το δήλωσα εξαρχής: κορίτσια, η ματιά σας στους άνδρες είναι λάθος, το ίδιο και η κρίση σας. Μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς μας προέκυψε αυτό που είδατε στη μεγάλη οθόνη. Και εδώ οφείλω να βγάλω το καπέλο στη Μαϊγουέν: κανένας σκηνοθέτης δεν θα άφηνε τέτοιο περιθώριο ελευθερίας στον πρωταγωνιστή του. Στο αρχικό σενάριο η ηρωίδα έμοιαζε με άβουλο θύμα – όλα ήταν δοσμένα με έναν σχηματικό, διδακτικό τρόπο. Ούτε χειριστικοί είναι όλοι οι άνδρες ούτε νάρκισσοι. 

Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν;
Το πρόβλημα έρχεται όταν το αίσθημα ευθύνης που διαθέτουμε κοντράρει αυτό που είμαστε στ’ αλήθεια. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο να είμαστε ακέραιοι και απέναντι στις υποχρεώσεις μας, και στους εαυτούς μας. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις τον δύο φύλων μπαίνουν σε διαρκή επαναδιαπραγμάτευση. Και δεν είναι μόνο οι γυναίκες που πελαγώνουν, συμβαίνει και σ’ εμάς. Να το πω αλλιώς: είναι εντάξει για μια γυναίκα όταν έρχεται, ας πούμε, σε επαφή με την ανδρική της πλευρά. Σε εμάς, όχι και τόσο. 

Και πώς το λύνουμε αυτό;
Δεν ξέρω αν λύνεται. Δεν ξέρω αν το να είσαι ευτυχισμένος με κάποιον ανήκει στη σφαίρα του εφικτού. Από την άλλη, αν έχεις περάσει χρόνια με κάποιον και ξαφνικά δεν μιλάτε πια – να υπογραμμίσω εδώ πως δεν κάνουμε μια προσωπική κουβέντα αλλά μια θεωρητική –, τότε ίσως και να μην αγαπιόσασταν εξαρχής. Είναι σαν τη φιλία, αν κάποιος σε προδίδει, πιθανότατα δεν υπήρξε ποτέ φίλος σου. Αν έχεις αγαπήσει κάποιον, έχεις αναλάβει και μια ισόβια ευθύνη. Οπως συμβαίνει με την Αλεπού στον «Μικρό πρίγκιπα» (σ.σ. ο Βενσάν Κασέλ χάρισε τη φωνή του στη γαλλική βερσιόν της ταινίας). Τώρα, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχθείς τα ελαττώματά σου, αυτό που είσαι. Δεν αποτελεί ακριβώς εξέλιξη αυτό, είναι όμως μια κάποια πρόοδος.

Δεν συμβαίνει ακριβώς αυτό στην ταινία. Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο «Τζότζο», η ταινία δεν μας επιτρέπει μια προσωπική στιγμή μαζί του.
Ισχύει. Μην ξεχνάτε πως με κινηματογραφεί μια γυναίκα. Μπορεί να έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές στο σενάριο, στο φινάλε όμως παραμένω ένας άνδρας που φιλμογραφείται μέσα από το βλέμμα της Μαϊγουέν. Και δεν παίζεις με τη Μαϊγουέν. Δεν μπορείς να την κοροϊδέψεις, η ματιά της είναι δυνατή και στο σετ είναι το αφεντικό. Λάτρευε τους αυτοσχεδιασμούς μας, αλλά στο τέλος κρατούσε εκείνα τα κομμάτια που εκείνη ένιωθε πως ευνοούσαν το δράμα. Συμφωνούμε ευτυχώς στα βασικά.

Και ποια είναι αυτά;
Συμφωνούμε πως άνδρες και γυναίκες είμαστε λίγο – πολύ ίδιοι. Οι ανάγκες μας είναι ίδιες, το ίδιο και τα προβλήματά μας. Μονάχα οι λεπτομέρειες αλλάζουν. Ή, αν θέλετε, είμαστε τόσο διαφορετικοί που είμαστε όμοιοι – αν με εννοείτε. Δεν ξέρω, την ταινία του Γκασπάρ Νοέ την είδατε;

Εννοείτε την «Αγάπη»; Οχι ακόμα.
Α, να το κάνετε. Εκεί ίσως να βρείτε περισσότερες απαντήσεις. Το ξέρετε πως όταν ο Νοέ προσέγγισε εμένα και τη Μόνικα το 2001, μας πρότεινε αυτό το σενάριο; (σ.σ. τελικά γύρισαν μαζί το «Μη αναστρέψιμος»). Μας πρότεινε, δηλαδή, ένα σπαρακτικό μελόδραμα αλλά με αληθινές ερωτικές σκηνές.

Ποιος αρνήθηκε;
Εγώ! Η Μόνικα ήθελε να το κάνουμε! «Κάτσε λίγο να το κουβεντιάσουμε», μου είπε, «γιατί είπες “όχι” τόσο γρήγορα;». Και το κουβεντιάσαμε, μέχρι που συνειδητοποίησε και εκείνη, και εγώ, πως θα ήταν αδύνατο να «αποδώσω» τα απαραίτητα. Τουλάχιστον μπροστά σε μια κάμερα, έτσι; (γέλια)

Αντιληπτό το τελευταίο. Γιατί όμως αρνηθήκατε τελικά; 
Στην αρχή θεωρούσα πως το σεξ μπροστά στον φακό αποτελεί για μένα ένα κάποιου είδους ταμπού. Τελικά κατάλαβα πως επιζητώ αυτή την απόσταση ανάμεσα σε εμένα και στο κοινό.

Μιλήσατε με τη στόφα του αληθινού σταρ.
Α, όχι, δεν τον δέχομαι τον χαρακτηρισμό. Δεν είμαι σταρ. Είμαι ηθοποιός. Πλησιάστε με λίγο, θα σας πω ένα μυστικό: όλα είναι μια μπλόφα. Ενα κόλπο, μια απάτη. Δεν υπάρχουν σταρ, δεν υπάρχει καμιά μαγεία πίσω από όλο αυτό. Καμιά αληθινή μαγεία, μονάχα τα κόλπα ενός ταχυδακτυλουργού. Απλώς ξέρω να πουλάω καλά αυτό που κάνω. Και όταν βλέπω πως «τρώτε» το παραμύθι, τότε ξέρω πως έχω κάνει καλά τη δουλειά μου και μπορώ να σας αποχαιρετήσω ευτυχισμένος. Οπως τώρα, καλή ώρα (σηκώνεται, με χαιρετά και φεύγει χαμογελαστός).