«Οι εταιρείες θέλουν το σουξέ»

Παππούς που φοράει all star. Κάθε φορά που συναντιόμαστε με τον Μανώλη Μητσιά μού έρχεται στον νου ο στίχος του Μαγιακόφσκι: «Ούτε μια λευκή τρίχα στην ψυχή». Τα χρόνια πέρασαν από το 1969, οπότε ο Μανώλης μπήκε επίσημα στην περιπέτεια του τραγουδιού με πρώτο σταθμό την «Ελευσίνα». Το νερό κύλησε στο ναρκοπέδιο του μουσικού τοπίου και ο ίδιος έχει προίκα – 47 χρόνια μετά – το πιο εκλεκτό ρεπερτόριο της γενιάς του. Οι δίσκοι και οι συνθέτες έφτιαξαν το περίγραμμα της παρουσίας του. Μια οικογενειακή φωτογραφία που στο κέντρο έχει πάντα αυτόν ως τον ερμηνευτή που υπηρέτησε πιστά το συνθετοκεντρικό όραμα. Ακόμη και σήμερα, που μοιάζει να έχει νέες σκέψεις για τα αθάνατα έργα στα οποία συμμετείχε: «Εχω στα αφτιά μου τα λόγια του Μάνου πως κάποια τραγούδια θα τα ήθελε με έναν τρόπο. Και ίσως τότε ήμουν ακόμη ανώριμος για να εκφράσω την επιθυμία του. Σήμερα θα μπορούσα να τα πω διαφορετικά. Θα τα πείραζα λίγο. Για παράδειγμα τον “Χειμωνιάτικο ήλιο”. Λίγο πιο θεατρικά να τα πω. Οχι τόσο τραγουδιστικά. Του Μάνου δεν του άρεσε να τραγουδάει μόνο ο τραγουδιστής, ήθελε να τα επιχρωματίζει» μου λέει με αφορμή τις εμφανίσεις του με δύο νέους τραγουδοποιούς: τη Γεωργία Νταγάκη και τον Σταύρο Σιόλα.

Οχι τυχαία, στο νέο του πρόγραμμα έχει τον τίτλο ενός δίσκου – σταθμού για τον ίδιο: «Εξ αδιαιρέτου». «Το “Εξ αδιαιρέτου” είναι οδηγός – πρότυπο για τα τραγούδια του ’80. Κυρίως η πλευρά του δίσκου με Νικολακοπούλου – Κραουνάκη. Το “Ποτέ” τάραξε το σύμπαν όλο. Και ξέρεις, κάναμε αγώνα για να μπει το τραγούδι, αφού θεωρήθηκε πορνό από κάποιους στην εταιρεία». Εχει ενδιαφέρον πως, όπως την εποχή του δίσκου ο Μητσιάς βρέθηκε να ενοποιεί δύο γενιές (Κραουνάκης – Νικολακοπούλου στη μία πλευρά και Δερβενιώτης – Βίρβος στην άλλη), σήμερα είναι ο παλιός σε μια σύμπραξη με νεότερους δημιουργούς. Δεν σταματά εξάλλου να αναζητά το καινούργιο. Και όχι μόνο ως πρόφαση για να ανανεωθεί ο ίδιος.

«Παρακολουθούσα τον Σιόλα από την αρχή. Μετά άκουσα τη Γεωργία από φεστιβάλ. Οταν ο πρώτος είπε τα “Διόδια” μου έκανε εντύπωση. Είδα κάτι αλλιώτικο. Πήγα πέρυσι τον χειμώνα που συνέπρατταν και τους παρακολούθησα. Μου άρεσαν και κατευθείαν τους έκανα πρόταση. Εχουν ήθος, ταλέντο. Αυτό με ενδιαφέρει πιο πολύ» συμπληρώνει. Ο ίδιος μαζεύει τραγούδια αυτή την περίοδο. Για την ακρίβεια, αναζητά κύκλο τραγουδιών. «Δύο δημιουργούς το πολύ θέλω. Δεν θέλω πολυσυλλεκτικούς δίσκους. Ο δίσκος πρέπει να έχει νόημα, να έχουν συγγένεια οι δημιουργοί, να αφήνουν κάτι» λέει και μου αποκαλύπτει πως μιλάει με Νικολακοπούλου και Σιόλα.

Ο ΤΑΚΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ. Η λέξη «κύκλος» έχει βαρύτητα όταν μιλάς μαζί του. «Αυτοί μείνανε αν κάνεις φλας μπακ. Δεν γράφονται κύκλοι σήμερα, οι εταιρείες θέλουν το σουξέ. Υπάρχει πρόβλημα παραγωγής. Πέρυσι το καλοκαίρι είχα συναυλία στην Κέρκυρα με τραγούδια του Μίκη. Κάποια στιγμή μέσα στον κόσμο διέκρινα έναν άνθρωπο. Συγκινήθηκα. Τον Τάκη Β. Λαμπρόπουλο (σ.σ. άλλοτε άρχοντα της Columbia και κορυφαίο παραγωγό). Διακόπτω και λέω: “Μεταξύ μας είναι ένας άνθρωπος στον οποίο ο πολιτισμός της Ελλάδας τού οφείλει τα μέγιστα. Αν δεν υπήρχε αυτός, θα υπήρχανε βέβαια αλλά πολύ αργότερα ο Μίκης και ο Μάνος. Και θα πω κάτι που του οφείλουμε: τον «Επιτάφιο»”. Αυτός ήταν που με στήριξε με την “Ελευσίνα”. Υπήρξε και μεγάλος έμπορος συνάμα. Το 1973 μου έστειλε ο Μίκης τα “Λιανοτράγουδα” από το Παρίσι. Τα άκουσα κρυφά με τον Λοΐζο. Λέω τότε: “Kύριε Τάκη, ο Μίκης θέλει να τα πω. Θα πέσει η χούντα όπου να ‘ναι”. Και μου απάντησε: “Αμα πέσει η χούντα, εγώ έχω τον Μίκη όλο”. Λίγο μετά ήταν πρωτοφανείς οι ουρές του κόσμου για το ρεπερτόριο αυτό».

Ο Μητσιάς έχει όνειρα. Σχέδια απραγματοποίητα. «Να κάνω του χρόνου κάτι και να τελειώσω. Σε μικρό χώρο, με ένα – δυο όργανα, να πω τα πάντα. Ολα τα δικά μου. Σαν μπουάτ. Να τραγουδώ, να σταματώ, να μιλώ με τον κόσμο, να έρχεται κι ένας νέος ποιητής, συνθέτης να παρουσιάζει τη δουλειά του. Σαν το Τετράδιο με τον Γιώργο Ζωγράφο στην Πλάκα». Σχέδιο μικρής κλίμακας αλλά ουσιαστικού ονείρου θα συμπλήρωνε ίσως ο δάσκαλός του Γκάτσος.