Εχει φάση

Στα κτερίσματα της νιότης μου ξεχωριστή θέση κρατάει μια φωτογραφία του Γιόχαν Κρόιφ. Ο κάτισχνος Ολλανδός με όψη που θύμιζε αγιογραφία είχε μιλήσει στην παιδική ψυχή μου. Να ήταν που λύγισε από τους μισητούς Γερμανούς το καλοκαίρι του ’74; Να ήταν που τον περίμενα, αλλά δεν ήρθε στην οθόνη μου από τα γήπεδα της Αργεντινής; Τον θεοποίησα. Τα χρόνια έφυγαν, ο Ιπτάμενος Ολλανδός προσγειώθηκε στη ζοφερή πραγματικότητα και την περασμένη Πέμπτη διέπλευσε τον Αχέροντα ήσυχα και σιγαλά.

Και λίγες μέρες μετά έμαθα από δημοσιεύματα τι «αλήτης» και τι «εγωιστικό κάθαρμα» ήταν ο Κρόιφ. Και αγιοποιήθηκε περισσότερο στη συνείδησή μου. Ηταν, λέει, κάθαρμα γιατί ζητούσε χρήματα, ήταν αλήτης γιατί έμεινε στην οικογένειά του και δεν ταξίδεψε να πάρει μέρος στο φιάσκο του Βιντέλα· ο ελεεινός, αναβάπτισε και την Μπαρτσελόνα! Και, και, και…

Στον τρούλο του ναού του ποδοσφαίρου που έχτισε η παιδική αφέλειά μου ο Κρόιφ ήταν ο Παντοκράτορας και παραμένει. Ως άγιος – ποδοσφαιριστής λατρεύτηκε και ως άγιος – ποδοσφαιριστής έγινε πρωτοσέλιδο στο ξόδι του. Κι αν «αμάρτησε», θα τον κρίνουν μόνο οι θεοί του ποδοσφαίρου. Γιατί «θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν».