Οταν τα ξαναβρήκαν ο Ρίτσος με τον Αναγνωστάκη

Η Μάρω Δούκα έζησε από πρώτο χέρι μια ιστορία που είναι ελάχιστα γνωστή: την επαναθέρμανση των παγωμένων σχέσεων Ρίτσου – Αναγνωστάκη έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του πρώτου. Γράφει σχετικά, φιλοτεχνώντας τους και γλαφυρά πορτρέτα: «Γνωστό στους “παροικούντες” ότι η σχέση του Μανόλη Αναγνωστάκη με τον Γιάννη Ρίτσο δεν ήταν και η καλύτερη, για λόγους προσχηματικά ιδεολογικούς, ας πούμε, ανανεωτικός ο ένας, παραδοσιακός ο άλλος. Προκλητικά οικουμενικός για εγχώρια, βαλκανικά ήθη και γνωρίσματα ο Γιάννης Ρίτσος, σαρκαστικά, ή και σπαρακτικά, εντόπιος ο Αναγνωστάκης. Αριστοκρατικός, πατρικός, ελεήμων και απόμακρος ο Ρίτσος. Οικείος, καθημερινός, κοφτός, έως και “απότομος”, ο Αναγνωστάκης. Ας δεχτούμε, επίσης, και ότι ο ένας ήταν ολιγογράφος, ο άλλος πολυγραφότατος. Στην ουσία άλλης πνοής, ιδιοσυγκρασίας και ματιάς άνθρωποι, δεκάξι χρόνια γεροντότερος ο Ρίτσος, άλλης γενιάς αγωνιστές, άλλης κοινωνικής προέλευσης διανοητές, άλλου βηματισμού, άλλων αναζητήσεων ταξιδευτές. Ηταν όμως, και αυτό τους ένωνε μυστικά, και οι δυο ποιητές. Και οι δυο σύντροφοι. Να πω του δικού τους ονείρου; Της δικής τους ευθύνης; Της δικής τους ανάγκης να υπάρξουν και να συνυπάρξουν; Την τελευταία χρονιά, πριν από τον θάνατό του, ο Ρίτσος συνομιλούσε τακτικά από τηλεφώνου με τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Την αρχή είχε κάνει ο Μανόλης. Του τηλεφώνησε μια φορά να τον ρωτήσει για την υγεία του. Κι έπιασαν τη χαμένη άκρη του ν(ο)ήματος. Τα λέγανε συχνά, μπορεί και κάθε μέρα, συζητήσεις για τους φίλους που έφυγαν, τους έρημους δρόμους, τις διαψεύσεις, πάντα με τη γενναία κουβέντα του ο Ρίτσος, την τρυφερή, τη γλυκόπικρη, και ο “αυστηρός” Μανόλης ίσως και να τον άκουγε βουρκωμένος».