Η άγνωστη Ελλάδα

Για κάποιους είναι απλώς κομμάτια ξύλου. Αχρηστες σανίδες, τάβλες, νοτισμένα, αδιάφορα κούτσουρα. Για τα αδέλφια Λεωνίδα και Μπάμπη Σούρα το ξύλο δεν μετασχηματίστηκε απλώς σε σανίδα σωτηρίας για το οικογενειακό ξυλουργείο αλλά έγινε το μέσο με το οποίο η χάρη τους έφθασε στις ΗΠΑ. Κι αυτό επειδή τα δύο αδέλφια διευθύνουν μια νεοπαγή εξαγωγική επιχείρηση: ξύλινα παπιγιόν και μανικετόκουμπα, είδη γάμου και βαπτίσεων. Το ντοκιμαντέρ «In Wood We Trust» του Γρηγόρη Βαρδαρινού για τη δραστηριότητά τους συμμετέχει μαζί με άλλες 50 ταινίες στη θεματική Ελληνικό Πανόραμα του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που αρχίζει σήμερα και ολοκληρώνεται στις 20 Μαρτίου. Η φετινή διοργάνωση έχει τους συμβολισμούς της. Ο θεσμός αποχαιρετά την εφηβεία του και μια ολόκληρη εποχή: ο εμπνευστής και ιδρυτής του Δημήτρης Εϊπίδης είναι για τελευταία φορά γενικός διευθυντής του θεσμού (υπέβαλε προ διμήνου την παραίτησή του).

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Φέτος φιλοξενούνται 186 ταινίες σε 10 θεματικές ενότητες, οι 17 σε παγκόσμιες ή πανευρωπαϊκές πρεμιέρες και οι 73 ελληνικής δημιουργίας. Ντοκιμαντέρ ανθρωποκεντρικά στην πλειονότητά τους με φόντο την κρίση, όπως το «Η Αθήνα από κάτω – το ντοκιμαντέρ των νεόπτωχων» του Τάκη Μπαρδάκου. «Προσπαθώ να ευαισθητοποιήσω στο πεδίο της αλληλοβοήθειας, συμβάλλοντας με τον τρόπο μου. Ετσι γεννήθηκε η ιδέα να πάρω την κάμερα και να απαθανατίσω ανθρώπους καθημερινούς ευρισκόμενους σε ανάγκη» λέει ο ντοκιμαντερίστας. Ενας άνθρωπος που ενώ περπατά παραμιλά, κάνοντας υπολογισμούς, αλλά δεν του βγαίνουν τα κουκιά, είναι το υπαινικτικό σχόλιο του δημοσιογράφου Νίκου Μεγγρέλη για τη συνεχή αγωνία που βιώνουν οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες «να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω από το νερό». Το ντοκιμαντέρ του «Ώς εδώ» περιγράφει την επιβίωση μέσω τρικ. Στο ίδιο πλαίσιο, η Γιάννα Δελατόλα με τις «Αόρατες διαδρομές» της φωτίζει τις αθέατες ζωές τριών αστέγων. Ξεναγούν ομάδες περιπατητών σε περιοχές του αστικού ιστού και ταυτόχρονα ο θεατής ξεναγείται στις δικές τους αθέατες διαδρομές. «Συστήνουν σημεία της πόλης που τους αφορούν και παίζουν ρόλο στη ζωή τους, μαθαίνουμε τις ιστορίες τους και βλέπουμε ότι παρά τις αντιξοότητες δεν τα παρατάνε» λέει η Δελατόλα.

Με το ντοκιμαντέρ «Εγώ το πρόβλημα», ο Αλέξανδρος Μάρκου στο πλαίσιο της μεταπτυχιακής του θίγει ένα ζήτημα που μπήκε κάτω από το χαλάκι παραμονές των Αγώνων της Αθήνας. Τουλάχιστον 500 παιδιά, στην πλειονότητά τους Ρομά αλβανικής καταγωγής, που είχε μαζέψει η Αστυνομία από τα φανάρια λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες εξαφανίστηκαν από το Ιδρυμα Αγία Βαρβάρα. Ο δημοσιογράφος εντόπισε τρία από τα παιδιά των φαναριών. Στις συγκλονιστικές βιωματικές ιστορίες τους αποτυπώνεται «η αδιαφορία της κοινωνίας και των Αρχών και στις δύο χώρες» σημειώνει για τους ανθρώπους – φαντάσματα – καθώς δεν έχουν ακόμη επίσημα χαρτιά – ο Μάρκου. Η κρίση εμπιστοσύνης της κοινωνίας στο πολιτικό προσωπικό, στη Δικαιοσύνη και στα ΜΜΕ αναδεικνύεται ως βασική αιτία για τη συντήρηση της Χρυσής Αυγής στο ερευνητικό ντοκιμαντέρ «Χρυσή Αυγή: Μια προσωπική υπόθεση» της δημοσιογράφου Ανζελίκ Κουρούνη, η οποία συμμετέχει στις «Οψεις του κόσμου».

ΑΛΛΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ. Οι υπόλοιπες θεματικές του Φεστιβάλ αφορούν το περιβάλλον (εδώ ο «Ραγδαίος αφανισμός» του Λούι Ψυχογιού), τα «Πορτρέτα – ανθρώπινες διαδρομές» (με ενδιαφέρον αναμένονται τα «33.333: Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη» του Μένιου Καραγιάννη και «Teriade» του Σίμου Κορεξενίδη), τα ανθρώπινα δικαιώματα («Η δεύτερη ευκαιρία» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη, εκτός των άλλων, για έναν έφηβο από τη Λιθουανία που βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές ανηλίκων Αυλώνα), τη μουσική και τις τέχνες (εκτός άλλων, το γερμανικό «Bjork» και το αμερικανικό «Τζάνις: Το κορίτσι τραγουδάει τα μπλουζ»), την καταγραφή της μνήμης και ντοκιμαντέρ για παιδιά.

INFO
18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα, έως τις 20 Μαρτίου.
 Πληροφορίες στην ηλ. διεύθυνση http://www.filmfestival.gr