Η Πόλα Ρούπα, η τίμια τραπεζική υπάλληλος και το μεγάλο μυστικό

Θα μπορούσε να ήταν το φινάλε σε μια ταινία δράσης: η πρωταγωνίστρια ένοπλη έχει επιχειρήσει να καταλάβει ελικόπτερο στον αέρα για να μεταφέρει στην ελευθερία τον σύντροφό της. Ο πιλότος αντιδρά απρόβλεπτα, ακολουθεί μάχη στα 5.000 πόδια, το ελικόπτερο στροβιλίζεται, πέφτουν πυροβολισμοί και την τελευταία στιγμή, πριν από την πρόσκρουση στο έδαφος, ο χειριστής καταφέρνει να σωθούν και οι δύο με μια «βαριά προσγείωση».

Δεν είναι ταινία, είναι η περιγραφή της 47χρονης Πόλας Ρούπα για όσα έγιναν το μεσημέρι της 21ης Φεβρουαρίου μέσα στο ελικόπτερο «της μεγάλης φυγής» του συντρόφου της και πατέρα του εξάχρονου γιου της, Νίκου Μαζιώτη, από τις φυλακές του Κορυδαλλού.

Η Ρούπα με το μακροσκελές κείμενό της που δημοσιοποίησε προχθές στο site Indymedia, επιβεβαίωσε τον ρόλο που ούτως ή άλλως της είχε προσδώσει η Αστυνομία, του συντάκτη δηλαδή των προκηρύξεων του Επαναστατικού Αγώνα, αλλά και τις υποψίες της ΕΛ.ΑΣ. Για παράδειγμα ότι δεν θα δραπέτευε μόνο ο Μαζιώτης αλλά και άλλα πρόσωπα, τα οποία χαρακτηρίζει ως «πολιτικούς κρατούμενους» και ότι αυτή λήστεψε τον περασμένο Ιούλιο τραπεζικό υποκατάστημα στο Νοσοκομείο Σωτηρία, με λεία 125.000 ευρώ. Μάλιστα, η Ρούπα περιγράφει γλαφυρά ακόμη και διάλογο με υπάλληλο της τράπεζας. «Οταν η μια υπάλληλος μου είπε ότι “κι εμείς φτωχοί άνθρωποι είμαστε” τής πρότεινα να πάμε σε “τυφλό” σημείο όπου δεν μας βλέπουν οι κάμερες και να πάρει 5.000 ευρώ, τα οποία και δεν δέχτηκε, προφανώς από φόβο. Αν τα είχε δεχθεί, να είναι σίγουρη ότι δεν θα μίλαγα γι’ αυτό δημοσίως» αναφέρει. Για τη Ρούπα η ληστεία ήταν «απαλλοτρίωση» που χρησίμευσε στην οργάνωση της απόπειρας απόδρασης με το ελικόπτερο.

Πριν να περάσει μία εβδομάδα από τη νέα καταδίκη του Νίκου Μαζιώτη – στην οποία αναφέρεται εκτενώς – και ούτε μήνας από την αποτυχημένη επιχείρηση απόδρασης, η Πόλα  Ρούπα έσπευσε με ένα πολυσέλιδο κείμενό της «να βάλει τα πράγματα στη θέση τους» ως προς την απόδραση, να αναφερθεί στις πολιτικές εξελίξεις, στην οικονομική κρίση και στην πορεία των «οργανώσεων του ένοπλου αγώνα», όπως αναφέρει η ίδια.

Οι παραλείψεις. Η Ρούπα αναφέρεται στα γεγονότα αλλά προσεκτικά. Παίρνει τα πάντα πάνω της. Αποφεύγει ακόμα να αναφερθεί σε λεπτομέρειες για τον σχεδιασμό, πιθανότατα για να μην «κάψει» συνεργούς της εμπλέκοντας και άλλα πρόσωπα. Δεν κάνει καμία αναφορά για το πώς κατάφερε να παρακάμψει τα μέτρα ασφαλείας και να μπει οπλισμένη στο ελικόπτερο.

Μιλάει και όχι τυχαία σε προσωπικό τόνο αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Αυτό το κείμενο υπό άλλες συνθήκες θα γραφόταν από τον Επαναστατικό Αγώνα. Ομως η έκβαση της απόπειρας απόδρασης του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη από τις φυλακές Κορυδαλλού με υποχρεώνει να μιλήσω προσωπικά».

Κάνοντας στοχευμένες παραλείψεις επικεντρώνεται στη μάχη που έδωσε με τον ένοπλο πιλότο, όπως αποκαλύπτει, στα 5.000 πόδια. Δεν αναφέρει τίποτα για το αν η ίδια είχε μαζί της άλλο οπλισμό αλλά περιορίζεται στο όπλο και στο αλεξίσφαιρο γιλέκο που φορούσε. Στο επιχειρησιακό σκέλος δεν έχει διευκρινισθεί αν η Ρούπα καθόταν δίπλα ή πίσω από τη θέση του πιλότου ενώ κενό παραμένει πώς κατάφερε να διαφύγει και αν την καταδίωξε ο πιλότος.

«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΑ»
Ο πιλότος και η προειδοποίηση

Το δίλημμα για το τι θα έκανε με τον πιλότο, αν δηλαδή θα έφθανε στα άκρα σκοτώνοντάς τον, η Πόλα Ρούπα το έθεσε όταν κατάλαβε ότι όλα είχαν χαθεί: «Οταν τελικά προσγειωθήκαμε με φόρα στο έδαφος και ενώ γνώριζα ότι η επιχείρηση είχε χαθεί, είχα κάθε ευκαιρία να τον εκτελέσω. Αποφάσισα συνειδητά να μην το κάνω. Παρά το γεγονός ότι γνώριζα πως με αυτή την απόφαση έθετα σε κίνδυνο τη ζωή ή την ελευθερία μου, δεν το έκανα κι ας είχα την ευκαιρία. Αυτό το γνωρίζει και ο ίδιος πολύ καλά. Ο μόνος παράγοντας που με κράτησε ήταν η πολιτική μου συνείδηση». Για να προσθέσει όμως μετά με μια μορφή προειδοποίησης και απειλής για μελλοντικές αντιδράσεις της: «Και αυτή την επιλογή μου καλούμαι να επανεξετάσω».
Για τον πιλότο προσθέτει: «Εννοείται πως γνωρίζω τα στοιχεία του πιλότου, όμως δεν απείλησα την οικογένειά του. Οικογένειες και παιδιά δεν θα απειλούσα ποτέ». «Από τη στιγμή που κάποιος αρνείται να συνδράμει, αυτό δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη πρακτική, αλλά συνιστά μια συνολικά εχθρική στάση απέναντι στον αγώνα. Βάζει σε κίνδυνο ή ματαιώνει εγχειρήματα, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή αγωνιστών, παρεμποδίζει μια επαναστατική διαδικασία. Παίρνει θέση απέναντι σε έναν κοινωνικό και ταξικό πόλεμο».
Και προειδοποιεί: «Από εδώ και στο εξής αν χρειαστώ ξανά τη συνδρομή πολιτών και εφόσον το κρίνω αναγκαίο, θα γνωστοποιώ την ταυτότητά μου από την αρχή. (…) Κάθε πιθανή άρνηση συνεργασίας και προσπάθεια παρεμπόδισης της δράσης θα αντιμετωπίζεται αναλόγως».