Το «πέμπτο Σκαθάρι», ο δεύτερος πατέρας

Τι ακριβώς κάνει ένας παραγωγός; Είναι διοικητικός ρόλος ή δημιουργικός; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο για πολλούς και ο ίδιος ο Τζορτζ Μάρτιν το αναγνώρισε σε παλαιότερη συνέντευξή του. Εδινε μια απόκριση, ας μην την αποκαλύψουμε όμως ακόμα. Ας θυμηθούμε την πρώτη δοκιμή του με τους Beatles κάπου στο 1962, όταν έπειτα από αρκετές απορρίψεις τούς είχε κλείσει στην Parlophone. «Λοιπόν, υπάρχει κανένα πρόβλημα;» τους είχε ρωτήσει μόλις σταμάτησαν να παίζουν. «Η γραβάτα σου» είχε αποκριθεί ο Τζορτζ Χάρισον. Ο Μάρτιν δεν μάσησε. Αντίθετα, άρχισε με «τα παιδιά» τα πειράγματα. Μια από τις πιο γόνιμες σχέσεις μπάντας και παραγωγού, υπεύθυνη εν πολλοίς για την ποπ όπως την ξέρουμε, μόλις ξεκινούσε.  

Ο Μάρτιν είχε επιδείξει μουσικό ταλέντο μαθαίνοντας πιάνο μόνος του, θα χρειαζόταν όμως να τον ακούσει ένας παραγωγός του BBC για να του προσφέρει δουλειά στο δίκτυο. Eφτασε στους πάνω ορόφους της Parlophone και διηύθυνε ηχογραφήσεις συμφωνικές, τζαζ ή «κωμικές», με τον Πίτερ Ουστίνοφ και τον Πίτερ Σέλερς. Στη συνεργασία του με τους Beatles δεν διόρθωνε απλώς τον ήχο τους. Οι εισαγωγές των «Help», «She loves you», «A hard day’s night» ήταν δικές του ιδέες. Παρά την επιθυμία του Πολ ΜακΚάρτνεϊ να ηχογραφήσει το «Yesterday» με μια κιθάρα, εκείνος πρότεινε και ένα κουαρτέτο εγχόρδων.

Ακόμα και η επιλογή του Ρίνγκο Σταρ, δική του ήταν. Σύμφωνοι, το «Let It Be» ηχογραφήθηκε με τον Φιλ Σπέκτορ και ο Μάρτιν θα συνεργαζόταν και με τους Cheap Trick, Eλτον Τζον, ή Σελίν Ντιόν. Ομως την αναγγελία του θανάτου του, σε ηλικία ενενήντα ετών, ο ΜακKάρτνεϊ την υποδέχθηκε χαρακτηρίζοντάς τον δεύτερο πατέρα. Oσο για τον ίδιο, μιλώντας για τον ρόλο του παραγωγού σε εκείνη τη συνέντευξη, εξηγούσε ότι δεν ήταν πάντα γραφειοκρατικός: «Κάποτε το κριτήριο μιας καλής ηχογράφησης ήταν η πιστότητα στην αυθεντική εκτέλεση. Το αμφισβήτησα όμως. Μπορούμε, σκέφτηκα, να φωτογραφίσουμε ένα γεγονός, αλλά μπορούμε και να το ζωγραφίσουμε. Και άρχισα να πειραματίζομαι».