Αποχωρείς ή συμβιβάζεσαι

Εύκολο, ανέξοδο και σύνηθες είναι για τον οποιονδήποτε να έχει άποψη ενώ βρίσκεται έξω από τον χορό. Μετατρέπεται όμως σε ουσιαστική απαίτηση όταν του δίνεις το πάτημα να πιαστεί από το μαντίλι και να τον σύρει. Το «φύγετε, φύγετε» των οπαδών του ΠΑΟΚ κόντρα στην (ανεξήγητη ομολογουμένως) πρόθεση του διαιτητή Παππά να συνεχίσει τον αγώνα απέναντι στον Ολυμπιακό, παρά τα οπαδικά ατοπήματα (ως και αίσχη) που είχαν ήδη συμβεί, λίγη σημασία θα είχε αν το ίδιο βράδυ κιόλας ο Ιβάν Σαββίδης δεν είχε καταστήσει σαφές ότι η ομάδα του είναι στα πρόθυρα απόσχισης ακόμα και από τη Λίγκα.

Επίσης οι οπαδοί της ΑΕΚ θα τηρούσαν πολύ πιο ήπια στάση παρά τον θυμό τους για το ημίμετρο που επέβαλε ο Σταύρος Κοντονής ματαιώνοντας τη διεξαγωγή του Κυπέλλου, αν η ίδια η ΠΑΕ δεν επικροτούσε την απόφαση του υπουργού, κηρύσσοντας μάλιστα πόλεμο μέχρι τέλους! Οπερ μεθερμηνευόμενον, αποχώρηση από το πρωτάθλημα αν δεν ανατραπεί η σημερινή διοικούσα Αρχή της ΕΠΟ είτε μέσω εκλογών (τον ερχόμενο Οκτώβριο) είτε άμεσα με κάποιο νομικό πραξικόπημα. Συμπλέοντας στο ίδιο μήκος κύματος, ο Παναθηναϊκός τήρησε στάση ήπια, ωστόσο στο αυριανό ραντεβού των ιδιοκτητών θα είναι ο τρίτος της συμμαχίας που θα ζητήσει επιτακτικά και επίμονα νέα κατάσταση στην Ομοσπονδία. Το κοινό μέτωπο των τριών υπήρχε καιρό τώρα, όμως τη δεδομένη χρονική στιγμή έχει εκτεθεί και δημόσια.

Τα πράγματα είναι απλά κι ας φαίνονται περίπλοκα: Από τη στιγμή που επικαλείσαι δημόσια (άρα το πιστεύεις) ότι η ΕΠΟ δρα υπό έλεγχο για να ευνοείται επί μονίμου βάσεως ο Ολυμπιακός, ότι οι άνθρωποι που διαφεντεύουν τις τύχες του ποδοσφαίρου έχουν διαφθαρεί και λειτουργούν ληστρικά προς τα συμφέροντα των υπόλοιπων ομάδων και επιπλέον ότι η διαιτησία πράττει βάσει εντολών που της επιβάλλονται, τότε ποιος ο λόγος να παραμένεις ενεργός σε μια αδιέξοδη κατάσταση; Γιατί να συντηρείσαι στον χώρο για τον οποίο έχεις τη βεβαιότητα ότι στερείται δικαιοσύνης και καθοδηγείται από ανομία;

Εδώ που οι τρεις οδήγησαν το έργο, δεν υπάρχει γυρισμός. Είτε σηκώνεσαι και φεύγεις αποδεχόμενος το οποιοδήποτε οδυνηρό (οικονομικό και ηθικό) κόστος, διατηρώντας ωστόσο την αξιοπρέπειά σου δίχως να γίνεσαι υπόλογος στον κόσμο που έταξες «μάχη μέχρι τέλους», είτε συμβιβάζεσαι με την ισχύουσα κατάσταση έχοντας αποδειχθεί ανακόλουθος απέναντι στις απαιτήσεις που ο ίδιος δημιούργησες και στις μεγαλοστομίες που εκστόμισες.

Αναμφίβολα ο πόλεμος με το βαθιά ριζωμένο παρασκήνιο που θέλει μόνιμα ισχυρό το παραποδόσφαιρο δεν κερδίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε όμως με χαρτοπόλεμο, εκτόξευση επαναστατικών θεωριών και τη συνειδητοποίηση ότι ενδέχεται να χάσεις πολλά για να κερδίσεις τα περισσότερα.