Ποπ φιλόσοφοι και ιστορικά αινίγματα

Οι φιλόσοφοι παίζουν: ο Σωκράτης γνωρίζει τον Ντεριντά, ο Μαρξ τα λέει με τον Λάο Τσε, ο Ηράκλειτος σαν να ζορίζει τον Σπινόζα, ο Σαρτρ διαφωνεί με τον Καντ (αλίμονο!) και η Υπατία απολαμβάνει τη μοναδικότητά της ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας σκέψης που διατρέχουν τον χρόνο. Ολα αυτά χάρη στη γλυπτική του Διονύση Καβαλλιεράτου, που σχηματίζει μία πυραμίδα και προσκαλεί τον επισκέπτη σε ένα κουίζ γνώσεων και αυτογνωσίας – ένα μόνο από τα έργα που παρουσιάζει στη δεύτερη ατομική έκθεσή του. «Είναι μπερδεμένοι. Δεν τους έχω βάλει με σειρά αξιολόγησης, ιδεολογικής κατεύθυνσης ή χρονολογικής ακολουθίας. Με ενδιαφέρει μόνο το γεγονός ότι όλοι τους αναζητούσαν και αναζητούν να βρουν την αλήθεια. Ποτέ όμως δεν την ανακαλύπτουν ολόκληρη. Οπως και στις πυραμίδες που σχηματίζουν οι παρέες στην παραλία, λίγο πριν φτάσουν ή όταν αγγίξουν την κορυφή, το σχήμα τους καταρρέει», εξηγεί ο 37χρονος καλλιτέχνης.

Ο Καβαλλιεράτος αποφοίτησε το 2002 από τη Σχολή  Καλών Τεχνών της Αθήνας, συνέχισε τις σπουδές του στη Βενετία και την Κρακοβία, για να εγκατασταθεί στο Βερολίνο. «Στη Γερμανία μπορώ να δουλέψω. Ομως δεν την αγαπάω. Στην Ελλάδα τα συναισθήματα είναι πιο έντονα», λέει ενώ προετοιμάζεται για την έκθεση στην κυπριακή πρεσβεία με θέμα το Προσφυγικό («New Era Eaudesea»). Συνεχίζει επίσης την εργασία του στην έκθεση με θέμα τον ύπνο που θα παρουσιαστεί στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στις 11 Απριλίου. «Με ενδιαφέρει ό,τι υπάρχει γύρω μου. Θέλω η τέχνη μου να αναφέρεται και στη ζωή. Τώρα αν το περίβλημα είναι ποπ ή κλασικό, εξαρτάται από το τι εξυπηρετεί το έργο. Εννοιολογικός καλλιτέχνης δεν είμαι. Με ενδιαφέρει όμως να έχω περισσότερες από μία αναγνώσεις στα έργα και να σημαίνουν κάτι».

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ. Η δουλειά του που παρουσιάζεται στην αθηναϊκή γκαλερί είναι ένα μείγμα τεχνικών με γλυπτά μικρής και μεγάλης κλίμακας, από ξύλο ή πηλό, αλλά και σχέδια με μολύβι ή κάρβουνο. Με διάθεση βέβηλου καλλιτέχνη, αποσπά τις ιδέες από την υψηλή  θεωρία για να τις προσγειώσει στον κόσμο. Τα έργα του παραπέμπουν σε γνώριμες μυθολογικές, ιστορικές, βιβλικές αφηγήσεις αλλά εμπλουτίζονται με τη δική του προσέγγιση. Στοιχεία ποπ αρτ ιχνογραφίας με γραμμές κόμικ σχεδιασμού και σαφείς ενδείξεις χιούμορ ή λεπτής ειρωνείας εμφανίζονται και στα κεραμικά πουλιά του, τον κορμοράνο, την κουκουβάγια, τον φοίνικα, τον γλάρο και το καναρίνι – όσα δηλαδή υποδέχονται τους επισκέπτες. Από τη μία τα παιχνίδια των φιλοσόφων. Από την άλλη τα ζωηρόχρωμα πουλιά και στη μέση ο καλλιτέχνης που δηλώνει για τίτλο της έκθεσής του «Εκείνο που όλοι θέλουν κανείς ποτέ δεν θα έχει». «Ξεκίνησε καθώς έψαχνα να εφεύρω ένα γρίφο σαν αυτόν της Σφίγγας. Εφόσον όμως δεν έβγαζε νόημα, δεν έχει δηλαδή μια συγκεκριμένη απάντηση, τον κράτησα για την ποίηση μόνο. Αλλά και επειδή θέτει ένα ψευδοφιλοσοφικό ερώτημα. Είναι και ψαρωτικός. Τι είναι αυτό που όλοι θέλουν, κανείς ποτέ όμως δεν θα έχει; Είναι διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο. Πάντως εύχομαι σε πολλούς να βρουν αυτό που ψάχνουν. Και σε κάποιους άλλους όχι μόνο να μην το βρουν αλλά και να χάσουν αυτό που έχουν».