Δύο κύριοι στη λάσπη

Ο Πογέτ το ζούσε σαν να ήταν η σπουδαιότερη νίκη της προπονητικής καριέρας του. Και ο Σίλβα το αποδέχθηκε δίχως τον παραμικρό υπαινιγμό για την εν πολλοίς σωστή διαιτησία του Καλογερόπουλου. Ναι ο προπονητής της ΑΕΚ, παρά τη χαρά του, θα μπορούσε να λαϊκίσει, να μιλήσει για άδικες αποφάσεις στο πρώτο μέρος όταν δεν δόθηκε ξεκάθαρο πέναλτι στον Σουκουλίνι ή στη φάση που ανακόπηκε με ανύπαρκτο οφσάιντ ο Μπαρμπόσα. Δεν το έπραξε. Και ασφαλώς ο τεχνικός του Ολυμπιακού αν ήθελε, είχε την ευχέρεια να πατήσει σε άλλοθι ακολουθώντας την επίσημη γραμμή της ομάδας, σύμφωνα με την οποία ο ρέφερι του ντέρμπι αποφάσισε με σκοπό να αδικήσει τους πρωταθλητές. Το απέφυγε.

Είναι δύο πρόσωπα που σε κάνουν να χαμογελάς επειδή ευδοκιμούν σε έναν χώρο που γενικά, δεκαετίες τώρα, είναι δύσοσμος. Κολυμπούν στη λάσπη δίχως να λερώνονται και με τη συμπεριφορά τους στέλνουν μηνύματα για το πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρο. Σίγουρα όχι με προπαγανδιστικές στρεβλώσεις της πραγματικότητας ή υβριστικές επιθέσεις και απειλές σε στελέχη του, όσο ενδεχομένως ύποπτα για διαφθορά κι αν θεωρούνται.

Αυτό που ζητούν όλες οι ομάδες, αλλά σπανίως εφαρμόζεται σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στον οποίο η μία εκ των δύο είναι ο Ολυμπιακός. Οι αποβληθέντες Μποτία και Μιλιβόγεβιτς αντίκρισαν ορθώς την κόκκινη κάρτα (τουλάχιστον σύμφωνα με τις ερμηνείες σύσσωμου του μη οπαδικού Τύπου) και αυτό δεν είναι εύκολα αντιληπτό από ανθρώπους που δεν έχουν συνηθίσει στην ισονομία και στην εφαρμογή δικαιοσύνης. Βασικά οι δύο προαναφερθέντες δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εξαρχής στο χορτάρι του ΟΑΚΑ αφού στο αμέσως προηγούμενο ματς απέναντι στον ΠΑΟΚ συνέβη το σύνηθες: δεν αποβλήθηκαν, ενώ είχαν χτυπήσει αντιπάλους τους.

Η αναγνώριση του Πογέτ στον Ολυμπιακό που ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι έχει το πιο ποιοτικό έμψυχο υλικό και ασφαλώς τη δύναμη καθαρής ποδοσφαιρικής έδρας, καταδεικνύει πόσο διαφορετικά βλέπει το ποδόσφαιρο εν συγκρίσει με τη μικρόψυχη αντίδραση του ποδοσφαιριστή Κασάμι, ο οποίος μπολιασμένος από την αίσθηση ότι απαγορεύεται να χάνει άρχισε να βρίζει και να λοιδορεί.

Η αποφυγή από τον Σίλβα
να συνταχθεί κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου με την πολιτική δήθεν «σφαγής» που επικαλέστηκε επισήμως η ομάδα στην οποία εργάζεται, δείχνει μεγαλοπρέπεια, κατανόηση της πραγματικότητας και γνώση της αλήθειας.
Θα μπορούσε να το κάνει ροντέο, να το πάει πολεμικά, πρωτίστως όμως σκέφτηκε πόσο σημαντικό είναι το ματς με την Αντερλεχτ και μίλησε για ποδόσφαιρο και μόνο. Στο μυαλό του αυτά τα ψυχαναγκαστικά αήττητα με το έτσι θέλω δεν έχουν την παραμικρή λογική. Το πρωτάθλημα το έχει πάρει ήδη.