Κοίτα, είναι τόσο… σημερινό

Πράγματι, είναι σαν να περιγράφει τις συνθήκες του ζοφερού σήμερα το «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Εντεν φον Χόρβατ, «η τραγωδία μιας αγάπης και η τραγωδία της ανεργίας», όπως μου σημειώνει ο Βασίλης Μπισμπίκης (φωτογραφία), για την παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, στον πολυχώρο Cartel (από 26 Φεβρουαρίου). Τότε, το 1929 που γράφτηκε το έργο, οι Ναζί «ανέτειλαν» στον ορίζοντα, το Κραχ είχε οδηγήσει σε τεράστια ανεργία και αυτοκτονίες και όλοι, εργάτες, αγρότες, υπάλληλοι, πλήρωναν το μερίδιό τους στην κρίση, όπως μου θυμίζει ο ηθοποιός που ολοκληρώνει αυτές τις ημέρες τη συμμετοχή του στον επιτυχημένο «Χορό του θανάτου» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, μαζί με τον Δημήτρη Καταλειφό και την εντυπωσιακά… ζοφερή Φιλαρέτη Κομνηνού, στο Εμπορικόν. Το έργο του Χόρβατ εστιάζει στο πώς οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες επηρεάζουν τις σχέσεις των ανθρώπων. Πώς ο ήρωας μένει δίχως δουλειά και δίχως έρωτα μέσα σε ένα 24ωρο. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, αξιοποιώντας το υποβλητικό «βιομηχανικό» Cartel και τον περιβάλλοντα χώρο στην Αγίας Αννης, θέλει τους ήρωες (Ελεονώρα Αντωνιάδου, Ευτυχία Γιακουμή, Μάνο Καζαμία, Ιουστίνα Ματιασέκ, Βασίλη Μπισμπίκη, Ιάσονα Παπαματθαίου, Μαρία Σκαφτούρα, Παναγιώτη Σούλη, Στέλιο Τυριακίδη) εγκλωβισμένους σε μια αποθήκη – κάβα, με το γλέντι (μια γιορτή μπίρας;) να στέλνει τους ήχους του από βεγγαλικά και φωνές μέσα. Προτιμά δε έναν «ακραίο ρεαλισμό μιας ακραίας πραγματικότητας», σε ένα παιχνίδι ονειροφαντασίας που παραπέμπει, όπως είπαμε, στο ζοφερό σήμερα.