Πέρα από το σαξόφωνο

Σε ένα νυχτερινό κέντρο της Αθήνας, πριν από δύο και πλέον δεκαετίες, δυο μουσικοί αποκάλυπταν στους φανατικούς θαμώνες τα μυστικά της δεξιοτεχνίας τους. Ανάμεσα στους πελάτες κι ένα κορίτσι, το οποίο διεκδικούν ο πιανίστας και ο σαξοφωνίστας, που τελικά αποδείχθηκε τολμηρότερος. Εξού και το σόλο του πάνω από το τραπέζι της Λουκίλας Καρρέρ (μετέπειτα Πλέσσα). Η απάντηση ήρθε μέσα από τα ασπρόμαυρα πλήκτρα με το τραγούδι «Η πρώτη μας νύχτα», το οποίο παίζει ο Μίμης Πλέσσας λέγοντας μέσα από τα δόντια του: «Τον μπαγάσα τον Κατσαρό! Μα στη Λουκίλα;». Αυτή είναι μία από τις πολλές ιστορίες που ακούστηκαν τις δύο περασμένες βραδιές στην κατάμεστη αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής «Χρήστος Λαμπράκης», όπου ο Γιώργος Κατσαρός γιόρταζε τα 50 πυκνά και λαμπερά χρόνια της πορείας του, παρέα με μερικούς από τους σημαντικότερους ερμηνευτές και δημιουργούς με τους οποίους έχει συνεργαστεί.

Εκτός από τον Πλέσσα, ο Κώστας Χατζής και ο Νίκος Ιγνατιάδης απέσπασαν ενθουσιώδη υποδοχή, ενώ ξεχωριστές στιγμές στις συναυλίες, τις οποίες παρουσίασε ο Σπύρος Παπαδόπουλος, καταγράφηκαν με τις εμφανίσεις του Γιάννη Πάριου, του Ηλία Κλωναρίδη, της Μαρινέλλας, του Δημήτρη Μπάση, της Μελίνας Ασλανίδου και του Μανώλη Λιδάκη. Ο τελευταίος άλλωστε έχει συνδέσει το ξεκίνημά του με τον πληθωρικό δημιουργό. Οπως λέει ο ερμηνευτής: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ενθαρρυντικά του λόγια όταν στάθηκα μπροστά στην κριτική επιτροπή τού “Να η ευκαιρία” τραγουδώντας το ριζίτικο “Σε ψηλό βουνό”». Παράλληλα, κάνει μια μάλλον θαρραλέα παραδοχή: «Οπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ είχα πέσει στην παγίδα ότι ο Κατσαρός είναι ένας σπουδαίος δεξιοτέχνης του σαξοφώνου. Επρεπε να έρθουν αυτές οι συναυλίες για να αποκαλυφθούν το εύρος της γκάμας του και ο πλουραλισμός των συνθέσεών του». Ο Λιδάκης ειδικά τραγούδησε κομμάτια από τον κύκλο «Ο δρόμος για τα Κύθηρα», σε στίχους του Ηλία Λυμπερόπουλου, αποδίδοντας με τον δικό του τρόπο τα τραγούδια που είχε πρωτοερμηνεύσει ο Δημήτρης Μητροπάνος.

ΠΑΡΙΟΣ – ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ. Οι δύο άψογα οργανωμένες βραδιές, όπως τις χαρακτήρισε ο συνθέτης, από τον Βήμα FM 99,5 είχαν κι άλλες ξεχωριστές ή νοσταλγικές στιγμές. Την ιστορία που αφηγήθηκε ο ίδιος ο Κατσαρός για την ευκαιρία που έδωσε στον νεαρό φοιτητή Γιάννη Πάριο, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του 1960 εργαζόταν σε ένα ξενοδοχείο της Παραλιακής. Ή την περιγραφή της γνωριμίας του συνθέτη με τη Μαρινέλλα: ο Κατσαρός την ήθελε να τραγουδήσει το «Οι άντρες δεν κλαίνε», σε στίχους Πυθαγόρα, και εκείνη έπρεπε να παρακάμψει τη σπόντα προς τον Καζαντζίδη, με τον οποίο είχε χωρίσει (τελικά ο κορυφαίος λαϊκός τραγουδιστής θα απαντήσει με το «Και οι άντρες κλαίνε», πάλι σε στίχους του Πυθαγόρα, σε ένα άτυπο μάρκετινγκ της εποχής!). Το εν λόγω κομμάτι ανήκε φυσικά ανάμεσα στα οκτώ που η μεγάλη ερμηνεύτρια τραγούδησε χθες και προχθές, μαζί με τα «Εφεδρος ανθυπολοχαγός», «Γράμμα απ’ το μέτωπο», «Μάνα μου κρύψε το σπαθί» (από τον δίσκο «Αλβανία» του 1973, σε στίχους Πυθαγόρα). Οι φωνές του ακροατηρίου ενώθηκαν με τους συμμετέχοντες επί σκηνής στο φινάλε – «Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε» – αλλά και στο ανκόρ «Ο Σταμούλης ο λοχίας».