Οι σεφ προτείνουν

Ενα από τα βασικά χαρακτηριστικά για να εκτιµήσω τη δουλειά ενός σεφ είναι να µου αρέσουν τα υλικά που χρησιµοποιεί και τα οποία κανονικά αποφεύγω ή δεν τα τρώω καθόλου. Για παράδειγµα, φακές έτρωγα εξαιρετικά σπάνια. Τις αγάπησα όταν τις δοκίµασα πριν από τρία χρόνια από τα χέρια του Γιάννη Λουκάκου στο εστιατόριό του Ψωµί και Αλάτι (Πλατεία Ελευθερωτών 8, Χαλάνδρι, 210-6848.178). Και δεν είναι το µόνο.

Τον φρέσκο κόλιανδρο τον σιχαίνοµαι, αλλά ο Λουκάκος ξέρει να τον χρησιµοποιεί και πλέον τον αναζητώ στις γεύσεις που έχει συνδυάσει σε ένα πιάτο. Γι’ αυτό και για πολλούς άλλους λόγους είναι από τους αγαπηµένους µου σεφ. Ετσι, δεν µπορούσα να µη δοκιµάσω το καινούργιο µενού που παρουσίασε στο εστιατόριό του πριν από λίγο καιρό. Το οποίο έχει δύο ισχυρά πλεονεκτήµατα: το πρώτο είναι οι διεθνείς πινελιές που έχουν τα περισσότερα πιάτα του και το δεύτερο οι τιµές του.

Λάτρεψα τη «σαλάτα µε τραγανό µπρόκολο και κουνουπίδι» µε σησαµέλαιο που παρέπεµπε σε Κορέα και Νοτιοανατολική Ασία. Με ζάλισε και µου έκλεψε την καρδιά µε τα ινδικά αρώµατά του το πιτάκι µε το κοτόπουλο και τη σάλτσα γιαουρτιού. Με ταξίδεψε στην Ιταλία η καρµπονάρα µε µπέικον, παρµεζάνα και αβγό, µε έστειλε στη Νέα Υόρκη το επικό Mac n Cheese. Δεν υπήρχε ένα πιάτο που να µη µου άρεσε. Τιµή για δύο άτοµα µε πρώτα, σαλάτα και κυρίως περίπου 40 ευρώ. Αν µπορείτε, κρατήστε χώρο στο στοµάχι για κολασµένα γλυκά!

Ετερο εστιατόριο που δοκίµασα πρόσφατα και εκτίµησα ιδιαίτερα τα πιάτα του είναι το 48 Urban Garden (Αρµατολών και Κλεφτών 48, Αµπελόκηποι 213-0281.866). Το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα που κατά καιρούς φιλοξενούσε εστιατόρια µε τιµές-φαρµάκι, µετατρέπεται σε ένα σύγχρονο πολυπολιτισµικό εστιατόριο µε street food πολυτελείας. Το στίγµα στο διακοσµητικό κάδρο του χώρου δίνει ένα παρκαρισµένο food truck και στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Στέφανος Στεφανίδης (executive chef στον όµιλο Public Cafe, head Chef στο βραβευµένο εστιατόριο Μεταλλείο στη Σέριφο, πρώην head chef στο ίδρυµα Μιχάλη Καλογιάννη).

Στόχος του σεφ είναι η παρέα όταν τρώει να παραµένει ενωµένη και να µην ασχολείται ο καθένας µε το κινητό του. Γι’ αυτό και όλα τα πιάτα θέλουν χέρι, δεν προτείνεται το µαχαιροπίρουνο. «Θέλω να βλέπω όµορφα πρόσωπα να λερώνονται και τα ταίρια τους να τους σκουπίζουν µε στοργή το πιγούνι. Δεν µπορώ τα στηµένα, το τραπέζι έχει σκοπό να είµαστε όλοι φίλοι, να υπάρχει αγάπη» εξηγεί ο σεφ.

Υπέροχο και χορταστικό είναι το µπουρίτο µε τσίλι κον κάρνε και αζτέκικη σοκολάτα, τα fish and chips µε µπακαλιάρο και τριπλοτηγανισµένες πατάτες και φυσικά τα µυθικά barbacoa bao buns (λευκά αφράτα ψωµάκια στον ατµό) µε χοιρινό και σος δαµάσκηνου. Για όσους προσέχουν τη σιλουέτα τους έχει και πιο light πιάτα, όπως το µεθυστικό ταρτάρ σολοµού µε αβοκάντο, τεριγιάκι, κρέµα τυριού και λευκή τρούφα. Τιµή για δύο άτοµα περίπου 45 ευρώ.