Μοχθηρός Θεός από το Βέλγιο

«Η ολοκαίνουργια Καινή Διαθήκη»: «Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας λυπάσαι / Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας μιλάς / Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας θυμάσαι / Γιατί γυρνάς την πλάτη, γιατί μας παρατάς;» τραγουδούσαν οι αδελφοί Κατσιμίχα στο «Αν είσαι Θεός» (από τις «Τρύπιες Σημαίες» του 2000), το ζήτημα της θεϊκής μοχθηρότητας όμως ταλανίζει τους καλλιτέχνες και μαζί την ανθρωπότητα εκατοντάδες χρόνια τώρα. Και φυσικά το σινεμά δεν έκατσε με σταυρωμένα τα χέρια – ολόκληρη η φιλμογραφία του Κιούμπρικ, για παράδειγμα, δείχνει να αναζητά μια απάντηση σ’ αυτό ακριβώς το ερώτημα. Και ο Βέλγος Ζακό βαν Ντορμέλ επιβεβαιώνει τις υποψίες μας, βγάζοντας τις απαντήσεις από το τσεπάκι του με διάθεση ακραιφνώς πλακατζίδικη. Το τελικό αποτέλεσμα τον δικαιώνει: Η «Ολοκαίνουργια Καινή Διαθήκη» είναι μια εφευρετική κωμωδία καταστάσεων, απ’ αυτές που σε κρατούν καθηλωμένο μπροστά στη μεγάλη οθόνη ακριβώς επειδή δεν ξέρεις τι σε περιμένει από σκηνή σε σκηνή. Για πόσες ταινίες σήμερα θα μπορούσε να γραφτεί κάτι τέτοιο; Ο Θεός λοιπόν είναι Βέλγος, μικρόψυχος, φρικτός πατέρας και αντιπαθής ακόμα και στην ίδια του την οικογένεια. Μόνη του διασκέδαση, η ανακάλυψη νέων νόμων που δυσχεραίνουν τις ζωές των ανθρώπων – για παράδειγμα, «η διπλανή ουρά τρέχει πάντα πιο γρήγορα» ή «τη στιγμή που μπαίνεις στην μπανιέρα χτυπάει το τηλέφωνο». Και το «Αγάπα τον πλησίον σου ως αδελφό;» τον ρωτούν. «Δεν το είπα ποτέ αυτό, Εκείνος το είπε» λέει και δείχνει τον Εσταυρωμένο με περιφρόνηση. Ετσι, η κόρη του επαναστατεί, «σπάει» τους κωδικούς του υπολογιστή του και αφήνει να διαρρεύσει σε όλους τους ανθρώπους η ημερομηνία θανάτου τους! Εύρημα εκπληκτικό, που ο Βαν Ντορμέλ υπηρετεί πιστά σε μια σουρεαλιστικών τόνων κωμωδία η οποία παίζει με όλες τις προκύπτουσες δυνατότητες, διανθίζοντας τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν εδώ με χιούμορ αιρετικό (αλλά πάντα καλοπροαίρετο), ευφάνταστα ειδικά εφέ και σπουδαίες ερμηνείες: Η Κατρίν Ντενέβ (που ερωτεύεται έναν γορίλα) αποδεικνύει ξανά την κλάση της, η Πίλι Γκρουν διαθέτει ταλέντο που ξεπερνά αστέρες με τα τριπλά της χρόνια και ο Μπενουά Πελβούρντ είναι ένας απολαυστικός όσο και μοχθηρός Θεός.

Βαθμοί: 8

Η επιστροφή του Σλάι
«Κριντ: Η γέννηση ενός θρύλου»: Μπορεί τα πολυάριθμα σίκουελ του «Ρόκι» και του «Ράμπο» να μετέτρεψαν τον Σιλβέστερ Σταλόνε σε μια pop αναγνωρίσιμη εικόνα δίχως ουσιαστική αξία, ξεχνάμε όμως πως ο άνθρωπος στο ξεκίνημα του έκανε την κριτική να παραμιλά. Ο αείμνηστος Ρότζερ Ιμπερτ μιλούσε τότε, με αφορμή το πρώτο «Ρόκι», για τον νέο Μάρλον Μπράντο. Οσο εξωφρενικό κι αν σας ακούγεται, ο Σιλβέστερ Σταλόνε εκπληρώνει όλες αυτές τις προσδοκίες 40 χρόνια μετά, προπονώντας εδώ τον Αδωνη Τζόνσον, τον γιο δηλαδή του Απόλο Κριντ (οι γνώστες της σειράς αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της πλοκής). Ο Ράιαν Κούγκλερ (του «Μια στάση πριν το τέλος») σκηνοθετεί επιδέξια. Καλού – κακού, προμηθευτείτε και μερικά χαρτομάντιλα.
Βαθμοί: 7

Ρεαλισμός
«Mediterranea»: Εμπνευσμένος από τα αληθινά γεγονότα των φυλετικών εξεγέρσεων του 2010 στη Νότια Ιταλία, όπου πέρασε πέντε ολόκληρα χρόνια, ο σκηνοθέτης Τζόνας Καρπινιάνο φιλμογραφεί την πορεία που διαγράφουν κάθε χρόνο χιλιάδες μετανάστες, οι οποίοι αφήνουν τις χώρες τους για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη – όμως μόνο όταν φθάνουν στην Ιταλία οι ήρωές του αρθρώνει μια αμιγώς κινηματογραφική αφήγηση. Η αμεσότητα των ερμηνειών και των καταστάσεων σε πείθει. Απουσιάζει όμως μια – απαραίτητη – δραματουργική υπέρβαση.
Βαθμοί: 5

Φλυαρία, δίχως ουσία
«Interruption»: «Στις 23 Οκτώβρη 2002, πενήντα οπλισμένοι Τσετσένοι εισβάλλουν σε κεντρικό θέατρο της Μόσχας. Στα πρώτα λεπτά της εισβολής, το κοινό γοητευμένο από την απρόσμενη εξέλιξη δεν καταλαβαίνει αν όλο αυτό είναι μέρος της παράστασης ή όχι. Μυθοπλασία και πραγματικότητα, αλήθεια και ψέμα, λογική και παράλογο ταυτίστηκαν». Αυτά μας λέει ο σκηνοθέτης Γιώργος Ζώης στο σημείωμα που συνοδεύει την ταινία – όπου όμως οι αλλεπάλληλοι στοχασμοί πάνω στις σχέσεις θεατή – performer και εξουσιαζόμενου – εξουσιαστή δεν οδηγούν σε κάποιο συμπέρασμα. Υπάρχουν καλές ερμηνείες, υπάρχει τεχνική αρτιότητα, το κινηματογραφικό ενδιαφέρον είναι ισχνό.
Βαθμοί: 3

Αλλη μια «κοινωνική προσφορά»
«Το  κορίτσι από τη Δανία»: Η αληθινή ιστορία του Αϊναρ Βέγκενερ (γνωστού ως Λίλι Ελμπε) που το 1926 αποφάσισε να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου, σοκάροντας τους ανθρώπους της εποχής. Ο Εντι Ρεντμέιν ενσαρκώνει για άλλη μια φορά έναν χαρακτήρα που, διά της φιλμικής μεσολάβησης, κάνει έκκληση στην ανεκτικότητά – και την ενοχή – μας, ο Τομ Χούπερ όμως φιλμογραφεί εντελώς ρουτινιάρικα ένα στόρι δίχως εκπλήξεις.
Βαθμοί: 4

Κούκλες για μεγάλους και μικρούς
Στο «The Boy» έχουμε να κάνουμε με μια ταινία τρόμου που παίζει πάνω στο αμφίσημο της ίντριγκάς της: είναι «ζωντανή» η κούκλα που καλείται να φροντίσει η νεαρή Σάρα; Απουσιάζει το σπλάτερ και η δημιουργία ατμόσφαιρας μάς κερδίζει μέχρι τα μισά, όταν δηλαδή η ιστορία έχει ξεμείνει από ιδέες.
Βαθμοί: 5
Μια άλλη κούκλα όμως, στο «Η Barbie και οι μυστικοί πράκτορες» ενδέχεται να τρομάξει περισσότερο τους γονείς που αναζητούν ψυχαγωγία για τα μικρά τους, όχι πως το «Ο Αλβιν και η παρέα του: Σκίουροι στον δρόμο» προσφέρει ένα καλύτερο θέαμα – αν και διαθέτει ένα cameo του Τζον Γουότερς!