Μια σύντομη συνάντηση σε 72 ώρες

Ο τίτλος τα λέει όλα (ή περίπου όλα): «72 ώρες» για μια κωμωδία που αφορά την καθημερινότητα 72 ωρών. Ηρωές της δυο «κανονικοί άνθρωποι» 38 ετών, οι οποίοι, κουρασμένοι από τις προηγούμενες αποτυχημένες σχέσεις τους και τα εξίσου αποτυχημένα τυφλά ραντεβού τουςμ αποφασίζουν να ενώσουν τις μοναξιές τους. Την έκτη εβδομάδα της σχέσης τους συγκατοικούν και την έβδομη βρίσκονται μπροστά σε ένα περιστατικό το οποίο ουσιαστικά τους καλεί να πάρουν μια πολύ σημαντική απόφαση: είναι έτοιμοι να βουτήξουν στα βαθιά ή προτιμούν να πλατσουρίζουν για πάντα στα ρηχά, σαν ενήλικοι με παρατεταμένη εφηβεία; Το σενάριο υπογράφουν η δημοσιογράφος Αστερόπη Λαζαρίδου και ο stand up κωμικός Γιώργος Χατζηπαύλου (αυτή την περίοδο εμφανίζεται στην παράσταση «Σχεδόν σαράντα», επίσης στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). «Εκτιμώ τους συνεργάτες στους οποίους προτείνεις ένα έργο και σου λένε με ευθύτητα από την αρχή ότι “θα το κάνω μόνο αν μου αρέσει ή μόνο αν το πιστεύω”» λέει ο κωμικός.

Ο Χατζηπαύλου έδωσε πρώτα το κείμενο στον σκηνοθέτη Γιάννη Σαρακατσάνη και σε δεύτερη φάση το διάβασαν οι δύο ηθοποιοί της παράστασης Βάσω Καβαλιεράτου και Κίμων Φιορέτος. Ολοι συμφώνησαν ότι πάνω του μπορούν να χτίσουν. Και ιδού λοιπόν: Οι ήρωες του έργου, ο Μάνος και η Μάνια, έχουν γεννηθεί την ίδια μέρα και την ίδια χρονιά. «Αυτά είναι μικρά χαρακτηριστικά που βάλαμε με την Αστερόπη. Οι συμπτώσεις φέρνουν πιο κοντά τους ανθρώπους. Οταν κάποιον δεν τον γνωρίζεις καθόλου και σου λέει ότι έχει γεννηθεί την ίδια μέρα με σένα, αυτόματα πας ένα βήμα πιο κοντά του χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο».

ΔΙΑΣΗΜΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ. Με στοιχεία stand up comedy, κωμικοτραγικούς διάλογους βγαλμένους απ’ τη ζωή, οι δύο ηθοποιοί αλλάζουν διαρκώς ρόλους και διαθέσεις, ενσαρκώνοντας όχι μόνο το κεντρικό ζευγάρι της ιστορίας αλλά και διάσημα ζευγάρια της λογοτεχνίας, του σινεμά και της τηλεόρασης. «Από τις πρόβες το αποτέλεσμα είναι αυτό που δικαιώνει την επιθυμία μας να το ανεβάσουμε και από κει και πέρα υπάρχει μια πολύ καλή σχέση» συνεχίζει ο Χατζηπαύλου. «Νομίζω ότι όταν κάποιος διαβάζει κείμενα που έχεις γράψει βλέπει ένα κομμάτι του μυαλού και της ψυχής σου. Κάποια πράγματα που σε μια συζήτηση face to face δεν θα τα έβλεπε. Αν του αρέσει ή αν συμφωνεί, γεννιέται μια εκτίμηση. Ο συγγραφέας από τη μια πλευρά βλέπει ότι το κείμενό του το απολαμβάνει ο άνθρωπος που παίζει, το δουλεύει και το εξελίσσει. Και φυσικά βλέπει και ένα κομμάτι της ψυχής του ηθοποιού, οπότε υπάρχει μια εκτίμηση που γεννιέται στιγμιαία, ενώ κάτω από άλλες συνθήκες χρειάζεται χρόνια για να χτιστεί. Και αυτή είναι η ομορφιά της τέχνης για μένα».