Ρόζα Πουλημένου – Καπόν. Μαθητεία στον ρομαντισμό

Οκτώ ετών τραγουδούσε στην παιδική χορωδία του Ωδείου της Κέρκυρας. Σήμερα είναι υπεύθυνη του Τομέα Μονωδίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Από τη μαθητεία έως τη διδασκαλία έχουν μεσολαβήσει εκατοντάδες «εργατοώρες», στις οποίες η Ρόζα έπρεπε να χωρέσει σπουδές πιάνου και ανώτερων θεωρητικών στην Κέρκυρα και στην Αθήνα, μεταπτυχιακές σπουδές στη μουσικολογία και το λυρικό τραγούδι σε Αγγλία, Γαλλία και Αυστρία.

Η διδασκαλία και η καριέρα της σοπράνο απαιτούν πλέον μια εύθραυστη ισορροπία, αλλά όπως εξηγεί: «Προσπαθώ να ισορροπήσω όσο μπορώ, αλλά πράγματι λόγω των πολλαπλών υποχρεώσεων της πανεπιστημιακής μου θέσης, η διδασκαλία υπερτερεί κάπως. Εχω την ευθύνη της καθοδήγησης και ωρίμασης των μελλοντικών λυρικών τραγουδιστών του τόπου μας. Προσπαθώ η διδασκαλία να μη λειτουργεί εις βάρος του τραγουδιού».

Και αν κρίνει κανείς από το μείγμα των επόμενων εμφανίσεών της, μάλλον τα καταφέρνει. Απόψε θα συμμετάσχει στη βραδιά οπερέτας με την Παλαιά Φιλαρμονική Κέρκυρας υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Σπύρου Προσωπάρη, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για την ενίσχυση του Ιατρείου Κέρκυρας. Τον Φεβρουάριο θα βρίσκεται στη Βιέννη για πρόβες σε ένα πρόγραμμα που αφορά την αρχαία ελληνική μουσική και θα περιοδεύσει σε έξι ευρωπαϊκές πόλεις. Τον Μάιο θα ερμηνεύσει έναν από τους σολιστικούς ρόλους στο ορατόριο «Ιουδήθ θριαμβεύουσα» του Βιβάλντι, το οποίο παρουσιάζεται στην Κέρκυρα με την Ορχήστρα και τη Χορωδία του ΤΜΣ του Ιονίου Πανεπιστημίου υπό τη διεύθυνση του βρετανού Πίτερ Σέιμουρ.

ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ. Στην Αθήνα θα εμφανιστεί την ερχόμενη Πέμπτη (28 Ιανουαρίου), στο πλαίσιο της συναυλίας «Οι μεγάλοι ρομαντικοί: Ελληνες συνθέτες μελοποιούν ξένους ποιητές». Τα έργα της παράστασης αγγίζουν ευρύ φάσμα του έντεχνου ελληνικού λυρικού τραγουδιού. «Από τον Μάντζαρο του 19ου αιώνα μέχρι τον Κουνάδη και τον Κουμεντάκη του 21ου!» σημειώνει. «Είναι σαν ένα ψηφιδωτό που όταν το βλέπεις ολοκληρωμένο καταλαβαίνεις την ομορφιά του. Υπάρχουν εδώ δύο τραγούδια που είναι πολύ ξεχωριστά για μένα. Τα έγραψαν συνθέτριες – είδος πολύ σπάνιο στην Ελλάδα. Είναι το “Al vento” της Ελενας Λαμπίρη και το “Nouvelle Chanson” της Ελληνίδας Δαμασκηνού που έζησε στη Γαλλία και υπέγραφε με το ψευδώνυμο Μάριο Φοσκαρίνα». Οι συνθέσεις των ελλήνων δημιουργών λειτουργούν ως γέφυρα με τους μεγάλους ποιητές;

«Αναμφισβήτητα. Συνδέονται εποχές, υψηλά νοήματα, άνθρωποι από διαφορετικούς τόπους. Είναι ίσως το ιδανικό όχημα για να ζωντανέψουν τα αισθήματα ενός στίχου. Αρκεί βέβαια και ο συνθέτης να έχει τον ίδιο βαθμό ευαισθησίας με τον ποιητή και να σέβεται το έργο του». Μια σοπράνο στην Ελλάδα της κρίσης τι έχει να αντιμετωπίσει, δεδομένου ότι κινείται και σε ένα ρεπερτόριο του οποίου το κοινό είναι περιορισμένο; «Η αγάπη για τη μουσική είναι πάντα το κίνητρό μας. Είτε έχουμε κρίση είτε όχι. Και είναι πολλά τα παραδείγματα καλλιτεχνών υψηλού επιπέδου, που όχι μόνο δεν χάθηκαν, αλλά βρήκαν τον τρόπο να αναδείξουν το ταλέντο τους. Προσωπικά, ψάχνω συνεχώς ωραίες προκλήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό».