ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αποχώρηση ενός πολιτικού ηγέτη ύστερα από μια εκλογική ήττα είναι συνήθης πρακτική. Ομως χρειάζεται περισσό θάρρος για να βάλει κάποιος εθελοντικά την «καρέκλα» του στην κρίση των πολιτών, ύστερα από μια θετική εκλογική παρουσία.
Η αποχώρηση ενός πολιτικού ηγέτη ύστερα από μια εκλογική ήττα είναι συνήθης πρακτική. Ομως χρειάζεται περισσό θάρρος για να βάλει κάποιος εθελοντικά την «καρέκλα» του στην κρίση των πολιτών, ύστερα από μια θετική εκλογική παρουσία.
Αυτό ακριβώς έπραξε η Φώφη Γεννηματά – με το άρθρο της στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» – και αυτή η στάση πρέπει να εκτιμηθεί δεόντως από όλους εκείνους που συζητούν θεωρητικά, αλλά δεν αποφασίζουν να πράξουν το παραμικρό για τη σύμπηξη ενός ευρύτερου φορέα που θα στεγάσει τους προοδευτικούς πολίτες του ενδιάμεσου χώρου, ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο χώρος του Κέντρου, της Κεντροαριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του εκσυγχρονισμού – ο καθένας μπορεί να επιλέξει τον όρο που επιθυμεί – έχει κατακερματιστεί στα χρόνια του Μνημονίου, μετά την κατάρρευση των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, που για δεκαετίες κυριάρχησε με ηγεμονικούς όρους στην Κεντροαριστερά.
Τα υπόλοιπα κόμματα του χώρου προέβαλλαν παγίως την ηγεμονική διάθεση του – τότε κραταιού – ΠΑΣΟΚ ως το κύριο επιχείρημα για την άρνησή τους έστω και να συζητήσουν το ενδεχόμενο συνεργασιών.
Σήμερα οι όροι έχουν αλλάξει δραματικά και δεν υπάρχουν επιχειρήματα για να μην αρχίσει μια μεγάλη συζήτηση, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανοικτή εκλογή νέας ηγεσίας του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Μια τέτοια κίνηση θα δημιουργούσε τον ενδιάμεσο πόλο, που θα μπορούσε να σφραγίσει τις πολιτικές εξελίξεις. Χρειάζεται όμως να δείξουν και άλλοι το θάρρος της προέδρου του ΠΑΣΟΚ.