Θρίαμβος της Fox, «ήττα» του Ταραντίνο

Λίγες εκπλήξεις, ευάριθμες ανατροπές και, αν επιτρέπετε, μερικές αστοχίες, ακόμη και με τα αυστηρά κριτήρια της βιομηχανίας του θεάματος. Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα επερχόμενα Οσκαρ, η απονομή των οποίων θα γίνει στις 28 Φεβρουαρίου.

Τις περισσότερες λοιπόν υποψηφιότητες, δώδεκα τον αριθμό, συγκέντρωσε η «Επιστροφή» του Αλεχάντρο Ινιάριτου – συμπεριλαμβανομένων εκείνων της καλύτερης ταινίας και καλύτερης σκηνοθεσίας. Δύο λιγότερες συγκέντρωσε το «Μad Μax: ο δρόμος της οργής» του Τζορτζ Μίλερ, ενώ πρωτοεμφανιζόμενοι στον θεσμό ηθοποιοί είναι μεταξύ των άλλων οι Μπράιαν Κράνστον («Τράμπο»), Τομ Χάρντι («Η επιστροφή»), Σαρλότ Ράμπλινγκ («45 χρόνια») και Ρέιτσελ ΜακΑνταμς («Spotlight»). Στα απρόοπτα, η απουσία των «Μισητών οκτώ» του Κουέντιν Ταραντίνο από όλες τις κατηγορίες που θα τον ενδιέφεραν και η παρουσία της αγνοημένης από τις Χρυσές Σφαίρες «Γέφυρας των κατασκόπων» του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τα ντοκιμαντέρ, τέλος, με τίτλους όπως «Amy: το κορίτσι πίσω από τη μουσική» και «What happened, Miss Simone?» έδωσαν credits σε όσους αναζητούν την αθέατη όψη στη μεγάλη της μουσικής σχολή.

Κατά τα άλλα, η κούρσα των φετινών Οσκαρ δίνει μεγάλη χαρά στο όχι πάντοτε προοδευτικών πεποιθήσεων στούντιο της Fox, συμφερόντων Ρούπερτ Μέρντοκ: ο χολιγουντιανός κολοσσός μπορεί να περηφανεύεται για είκοσι υποψηφιότητες, χάριν αφενός της «Επιστροφής» και αφετέρου της «Διάσωσης» του Ρίντλεϊ Σκοτ που εμφανίστηκε σε επτά κατηγορίες (όχι όμως στη σκηνοθεσία). Η 20ή υποψηφιότητα της Fox προέρχεται από την ταινία «Joy» και αφορά την ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Τζένιφερ Λόρενς: άλλης μιας λευκής ηθοποιού λένε φορείς όπως η Ενωση Αφροαμερικανών Κριτικών Κινηματογράφου, οι οποίοι επισημαίνουν ότι η Ακαδημία συνεχίζει να αγνοεί τους μαύρους πρωταγωνιστές.

Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, το «Straight Outta Compton» για την ιστορία των ράπερ NWA να έχει τιμηθεί δεόντως από άλλους κινηματογραφικούς θεσμούς, αλλά να σνομπάρεται από τον μεγαλύτερο; Γιατί πέρασε απαρατήρητη η ερμηνεία του Ιντρις Ελμπα στο «Beasts of no nation»; Τέλος, σημαίνουν άραγε όλα αυτά ότι τουλάχιστον στα του πολιτισμού έρχεται η ώρα των συντηρητικών; Το συμπέρασμα είναι επισφαλές. Εκτός και αν δεν είναι.