Από το θέατρο στον «Χάρι Πότερ»

Αποτελεί πλέον κλισέ: βρετανός τιτάνας του θεάτρου μεταπηδά στον κινηματογράφο, όπου και τυποποιείται αρχικά σε ρόλους κακών, μέχρι που γίνεται διάσημος χάρη σε μια υπερ-επιτυχημένη σειρά ταινιών φαντασίας. Κι όμως, ο Αλαν Ρίκμαν, ο καθηγητής Σνέιπ του «Χάρι Πότερ», που έφυγε χθες σε ηλικία 69 ετών ύστερα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο, ουδέποτε ενοχλήθηκε από αυτή την αναγνωρισιμότητα.

Παιδί της εργατικής τάξης, γεννήθηκε στο Λονδίνο και δούλευε από τα οκτώ του χρόνια προκειμένου να συγκεντρώσει τα δίδακτρα που απαιτούνταν για την εγγραφή του σε ένα ξακουστό ιδιωτικό σχολείο. Τελικά, αυτά τα χρήματα δεν του χρειάστηκαν ποτέ: πήρε υποτροφία. Αυτές οι καταβολές του τον κράτησαν μακριά από την πρώτη και μεγάλη του αγάπη, το θέατρο. Στα 18 αποφασίζει να σπουδάσει γραφιστικές τέχνες.

Αυτό όμως δεν θα κρατήσει για πολύ – την ίδια στιγμή θα στήσει τον πρώτο του ερασιτεχνικό θίασο. Στα 26 δίνει εξετάσεις στη Βασιλική Ακαδημία Ακαδημαϊκών Τεχνών και περνά «με την πρώτη», ενώ λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά τις μεγάλες θεατρικές του εμφανίσεις σε κωμωδίες, δράματα, τραγωδίες και μπουλβάρ. Το 1987 φτάνει στο Λος Αντζελες και την πρώτη εβδομάδα του εκεί ο ατζέντης του εμφανίζεται με το σενάριο μιας περιπέτειας ονόματι «Die hard» ή, αλλιώς, «Πολύ σκληρός για να πεθάνει».

Τα περισσότερα χρήματα του προϋπολογισμού είχαν ήδη ξοδευτεί στο μεγάλο αστέρι του φιλμ, τον Μπρους Γουίλις, και η παραγωγή χρειαζόταν κάποιον «άσημο», διατεθειμένο να δουλέψει για μια «τυπική» αμοιβή. Φυσικά, ο ίδιος δεν έχασε την ευκαιρία και ο Χανς Γκρούμπερ παραμένει ο πιο αξιομνημόνευτος «κακός» της σειράς.

Κέρδισε μάλιστα Χρυσή Σφαίρα ως «κακός» σερίφης του Νότιγχαμ για τον «Ρομπέν των Δασών» του 1991. Παρεμπιπτόντως, ο ίδιος απεχθανόταν αυτόν τον χαρακτηρισμό. «Δεν θα τους αποκαλούσα ποτέ “κακούς”. Δεν βάζω τέτοιες ετικέτες στους ρόλους μου. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μια μορφή κρίσης. Και αν κρίνεις τον χαρακτήρα που πρόκειται να ενσαρκώσεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μη φας τα μούτρα σου» – μια κουβέντα που μου είπε πολλά χρόνια πριν και ποτέ δεν τη ξέχασα.

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ. Συνάντησα τον Αλαν Ρίκμαν στο ξενοδοχείο Dorchester στο Λονδίνο τον Οκτώβριο του 2003, όπου και έδινε συνεντεύξεις για τις ανάγκες της προώθησης του φιλμ «Αγάπη είναι» («Love Actually»). Δυστυχώς, κανένα έντυπο της εποχής δεν θέλησε να δημοσιεύσει ολόκληρη τη συνομιλία μας.

Ηταν όμως «φρέσκος» από την επιτυχία του «Χάρι Πότερ»: «Το θετικό της όλης υπόθεσης είναι πως, εκτός από την επιτυχία που απολαμβάνω, τα βιβλία είναι υπέροχα. Παίρνω αυτούς τους ρόλους πολύ στα σοβαρά. Αρκετοί από τους συναδέλφους μου δεν το καταλαβαίνουν, αλλά θα χρειάζονταν μόνο δέκα λεπτά με ένα από αυτά τα παιδιά (δείχνει ένα τσούρμο πιτσιρικάδων που περιμένουν στον διάδρομο για ένα αυτόγραφό του) για να αντιληφθούν το εύρος αυτών των ιστοριών και τη διαχρονικότητά τους.

Αν και ο λόγος που κάποια πράγματα μας μένουν στη μνήμη ορίζεται συχνά από το τυχαίο, το χάος. Να, πριν από λίγο με ρώτησε μια δημοσιογράφος ποια ηθοποιός θα ήταν “η γυναίκα της ζωής μου” και χωρίς να το σκεφτώ της απάντησα “η Ζαν Μορό”. Ισως να ήταν αυτό το αισθησιακό της στυλ – ειδικά όταν άναβε τσιγάρο».