Αντρέ Κουρέζ: Από τη Γη στη Σελήνη

«Από πού προκύπτουν τα ναυτικά και τα φορέµατα τένις που µας δείχνει; Πού τα βρήκε; Στο Μαντείο των Δελφών; Στην ιµατιοθήκη της Ηλέκτρας; Είναι µοντέρνα και αρχαία» ήταν το συµπέρασµα της γαλλικής «Vogue» του 1965 στην παρουσίαση που έκανε το περιοδικό στην ασπρόµαυρη φουτουριστική συλλογή του σχεδιαστή Αντρέ Κουρέζ,
ο οποίος, αφού κατέκτησε τον τίτλο του σχεδιαστή του µέλλοντος, έφυγε το περασµένο Σάββατο πλήρης ηµερών στα 92 του χρόνια.

Αρχικά σπούδασε µηχανικός αποκτώντας την πολύτιµη γνώση για το πώς κατασκευάζεται ένας κόσµος ολόκληρος χάρη στην τεχνολογική γνώση. Στη συνέχεια άλλαξε κατεύθυνση και βρέθηκε να δουλεύει στο ατελιέ του ισπανού µετρ Κριστοµπάλ Μπαλενσιάγκα, όπου µέσα σε δέκα χρόνια έµαθε να συγκεντρώνεται µε εµµονή στη λεπτοµέρεια, στην ποιότητα και στην αρχιτεκτονική φόρµα του ρούχου. Το 1961 ο τελειοµανής Κουρέζ εγκαινιάζει το δικό του σαλόνι στο Παρίσι έχοντας για πρώτη του βοηθό µια µαθήτρια του Μπαλενσιάγκα, την Κοκλίν Μπαριέρ. Την παντρεύεται έπειτα από έξι χρόνια και της αναθέτει τον τρόπο παρουσίασης των δηµιουργιών του. Σε αντίθεση µε την υπνωτισµένη πόζα των µοντέλων της δεκαετίας του ’50, οι δικές του επιδείξεις ήταν ηλεκτρισµένες τελετές µιας πρωτοποριακής κινησιολογίας σε ήχους free jazz που υπογράµµιζαν τα νεανικά του σχέδια.

ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΣΩΛΗΝΑ. Εκπρόσωπος της νέας εποχής που δεν σεβόταν την παράδοση και εκτόξευε τον άνθρωπο στο φεγγάρι, αφού προηγουµένως τον είχε φέρει αντιµέτωπο µε την ταχύτητα, τον µοντέρνο τρόπο ζωής και την κίνηση του απελευθερωµένου σώµατός του, ο Κουρέζ έφτασε το 1963 στη ριζοσπαστική ιδέα του γυναικείου κοστουµιού µε παντελόνια σωλήνα. Και του µίνι φορέµατος ή φούστας ταυτόχρονα µε τη Μαίρη Κουάντ διεκδικώντας µε µια χρονιά διαφορά – το 1965 – την πατρότητα του µήκους που θα άλλαζε τη συµπεριφορά των νέων γυναικών. Συνέχισε µε αποφασιστικές ψαλιδιές να προσδιορίζει τη θέση της γυναίκας µέσα στη µοντέρνα, δηµοκρατική κοινωνία ακούγοντας τη φωνή της για ισότητα στον έρωτα και στη ζωή. Την έντυσε µε φορέµατα σε γραµµή Α, πλεκτές ολόσωµες φόρµες και τουνίκ από ύφασµα γκαµπαρντίνα σε γεωµετρικό κόψιµο. Και ενώ τα επίκαιρα της εποχής γέµιζαν µε στιγµιότυπα από τις επανδρωµένες αποστολές στο Διάστηµα µε πρώτο πλάνο αστροναύτες µε λευκές στολές και στρογγυλά σκάφανδρα, ο Αντρέ Κουρέζ πρότεινε στον δικό του στόλο γυναικών να φοράνε λευκές ολόισιες µπότες µε τετράγωνη µύτη προκειµένου να προσγειωθούν στους δρόµους για να εξερευνήσουν τη µοντέρνα καθηµερινότητά τους. Ενώ για τις εξαιρετικές περιπτώσεις τούς έδωσε εξώπλατα τοπ µε παγιέτες ή από διάφανη οργάντζα απλικαρισµένα µε πλαστικές µαργαρίτες που έγιναν ένα χαρακτηριστικό της σχεδιαστικής του υπογραφής.

Αφού είχε απογυµνώσει τα πόδια, τους ώµους και την περιοχή της γυναικείας µέσης έλαβε από την αµερικανική δηµοσιογραφία της µόδας τον τίτλο «ο Λε Κορµπιζιέ της υψηλής ραπτικής». Οµως όταν η µόδα της δεκαετίας του 1970 απέκλινε από τους πειραµατισµούς µε τις καθαρές γεωµετρικές φόρµες και µεταφέρθηκε σε χίπι έθνικ περιοχές, το στυλ του Κουρέζ ξεπεράστηκε. Εκείνος απλώς άλλαξε τα εκφραστικά του µέσα, άρχισε να ασχολείται µε τη γλυπτική και τη ζωγραφική.