Ενας για όλους και όλοι για την άμυνα

Για πολλούς αντιμετωπίζεται ως ευκολία η πραγματικότητα της ελληνικής μπασκετικής λίγκας, σύμφωνα με την οποία ο ένας στους δύο κερδίζει. Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός; Η μπίλια δεν έχει άλλες επιλογές πέρα από το να καθήσει σε έναν εκ των δύο. Κι όμως, η μεγάλη δυσκολία έγκειται σε αυτή τη λεπτομέρεια. Αν νικήσεις είσαι ο απόλυτος θριαμβευτής, αν χάσεις ο εντελώς αποτυχημένος. Δεν υπάρχει μέση κατάσταση, διότι οι υπόλοιπες ομάδες εκτελούν χρέη κομπάρσου στην υπόθεση του πρωταθλητισμού.

Για τους Ερυθρολεύκους έμοιαζε (και συνάμα αποδεικνυόταν) πιο εύκολο να κατακτήσουν την Ευρωλίγκα από το ελληνικό πρωτάθλημα. Το πέτυχαν με μπροστάρη τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, το κατάφεραν και με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, τον πρώτο και μοναδικό ώς σήμερα έλληνα τεχνικό που κατέκτησε το κορυφαίο ευρωπαϊκό τρόπαιο. Τα πρωτεία στην Ελλάδα ωστόσο (μετά την ΑΕΚ που έσπασε την κυριαρχία του ΠΑΟ το 2002, το κατάφερε επίσης ο Ολυμπιακός το 2012 με τον Ντούντα στον πάγκο) εξακολουθούσαν να έχουν πράσινη απόχρωση.

Χάλασε την μπογιά ο Σφαιρόπουλος τον περασμένο Μάιο και φιλοδοξεί να περάσει και το δεύτερο χέρι. Παράλληλα, όμως, το δικό του μη σαγηνευτικό μπάσκετ αρχίζει να επιβάλλεται και στην Ευρώπη. Είναι ο επικεφαλής των «12 απαισιότατων» (ασφαλώς για κάθε αντίπαλό τους). Ο στρατηγός δώδεκα μαχητών που εμφανίζονται στο παρκέ πρωτίστως για να ορθώσουν ανυπέρβλητα αμυντικά χαρακώματα και δευτερευόντως για να τα χρησιμοποιήσουν ως τα αναχώματα – εφαλτήρια της αντεπίθεσης. Κανείς τους δεν θα χαρεί περισσότερο ένα προσωπικό καλάθι στην επίθεση από την τέλεια άμυνα. Σαφώς και πρέπει να σκοράρεις για να κερδίζεις, όμως μια άλλη προσέγγιση πρεσβεύει ότι όταν τα δικά σου καλάθια είναι λίγα μπορείς να δεχθείς ακόμα λιγότερα.

Για να μην αδικούμε και τις επιθετικές αναζητήσεις και προσεγγίσεις του, το κοουτσάρισμα του Σφαιρόπουλου δεν είναι τόσο περιοριστικό όσο εκείνο του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς στη Λιμόζ την εποχή (1993) που η γαλλική ομάδα με μπόλικο ξύλο και κάτι από μπάσκετ κατάφερνε να κατακτά την κορυφή της Ευρώπης ακριβώς επειδή ήξερε πώς να αποτρέψει τον αντίπαλο από να το σκοράρει βάσει των δυνατοτήτων του, ακόμα και στις περιπτώσεις που διέθετε μεγάλους μπόμπερ της εποχής. Ο εκμοντερνισμός του μπάσκετ δεν θα έπρεπε να απαγορεύει σε οποιονδήποτε σημερινό προπονητή να κερδίζει δίχως πολλές, διαφορετικές, έως και περίπλοκες ιδέες για το πώς θα οδηγήσει την ομάδα του στο καλάθι.

Ωστόσο η επιτυχία του Σφαιρόπουλου περισσότερο εντοπίζεται στην ικανότητά του να πείσει άπαντες στον Ολυμπιακό ότι οι αγώνες κερδίζονται και τα τρόπαια κατακτώνται μέσα από την άμυνα. Λένε ότι αυτή (η άμυνα) είναι θέμα διάθεσης του κάθε αθλητή όταν το σκοράρισμα είναι σαφώς μια πιο ελκυστική διαδικασία.

Η πειθώ του τεχνικού των Ερυθρολεύκων στον συγκεκριμένο τομέα συνεπαίρνει και τους 12 που είναι κάθε φορά διαθέσιμοι: ένας για όλους και όλοι για την άμυνα.