Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ
Η καναδική επένδυση στα μεταλλεία της Χαλκιδικής δεν είναι ασφαλώς περιβαλλοντικά ουδέτερη: τέτοιου είδους επιχειρήσεις οφείλουν να λειτουργούν με τις αυστηρότερες προδιαγραφές, ώστε να περιορίζονται στο ελάχιστο οι επιπτώσεις από την παρουσία τους.
Η καναδική επένδυση στα μεταλλεία της Χαλκιδικής δεν είναι ασφαλώς περιβαλλοντικά ουδέτερη: τέτοιου είδους επιχειρήσεις οφείλουν να λειτουργούν με τις αυστηρότερες προδιαγραφές, ώστε να περιορίζονται στο ελάχιστο οι επιπτώσεις από την παρουσία τους.
Είναι προφανές ότι η πολιτεία έχει υποχρέωση να επιβάλει τους κανόνες και σε αυτή την περίπτωση, όπως και να ελέγχει την πιστή εφαρμογή τους.
Οι τοπικές αντιδράσεις – που ήταν και παραμένουν μαζικές – κρίθηκαν αρκετές φορές από τη Δικαιοσύνη: σε όλες τις περιπτώσεις, οι δικαστικές αποφάσεις δεν δικαίωσαν τους αντιδρώντες. Επομένως, δεν υπήρχε άλλος δρόμος από τη λειτουργία των μεταλλείων με αυστηρή επίβλεψη.
Η κυβέρνηση – υιοθετώντας τα προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ – επέλεξε τον δρόμο της ευθείας αντιπαράθεσης με την καναδική εταιρεία, δείχνοντας από την πρώτη στιγμή ότι δεν επιθυμεί την παρουσία της στη χώρα μας.
Πρόκειται για μία ιδιαιτέρως προβληματική συμπεριφορά: όταν το συμπέρασμα είναι ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται αποδεκτές ούτε οι δικαστικές αποφάσεις, ποιο είναι το μήνυμα που στέλνουμε στους διεθνείς επενδυτές;
Η κυβερνητική απάντηση «εμείς θέλουμε μόνο τις επενδύσεις που φέρνουν την αειφόρο ανάπτυξη» δεν είναι πειστική, διότι δεν είναι συγκεκριμένη. Ο κάθε επενδυτής έχει τη δική του άποψη για το τι συνιστά «αειφόρο ανάπτυξη» και βεβαίως έχει τον φόβο ότι μπορεί η κυβέρνηση να μη τη συμμερίζεται. Και χωρίς επενδύσεις, έξοδος από την κρίση δεν υπάρχει.
Ασχέτως όλων αυτών, είναι γεγονός ότι είναι κακοί και στο θέμα του χρυσού οι χειρισμοί μιας κυβέρνησης που δεν φαίνεται ικανή να ξεμπλέξει ούτε δύο γαϊδάρων άχυρα…