Οι άλλες ταινίες

Ζωντανές polaroid

«Νοτιάς»: Κλείνω τα 40 τον Απρίλιο και η αγαπημένη μου ασχολία όταν ήμουν παιδί, κάθε φορά που οι γονείς μου με έσερναν – δύσκολος βλέπετε – σε σπίτια φίλων και γνωστών, ήταν το ξεφύλλισμα των φωτογραφικών άλμπουμ: καρό φορέματα, παρδαλά πουκάμισα, μακριά μαλλιά, παντελόνια καμπάνες, κιθάρες, μουστάκια α λα Φρανκ Ζάπα και φυσικά ανεμελιά σε ξεθωριασμένα χρώματα. Παντού, σε κάθε σπίτι. Ετσι ο «Νοτιάς», η νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη που επιστρέφει στην ενεργό δράση χρόνια μετά το τεράστιο σουξέ της «Πολίτικης κουζίνας», με άγγιξε από το πρώτο πλάνο. Είναι, βλέπετε, τέτοια η ακρίβεια της φροντισμένης αναπαράστασης. Εγώ βέβαια τα είδα σε φωτογραφίες, ο Μπουλμέτης τα βίωσε – αλλά απ’ ό,τι φαίνεται είχε στον νου του και μένα. Ολα αυτά μέσα από την ιστορία του Σταύρου και της οικογένειάς του: τα πρώτα ερωτικά σκιρτίματα, η αγάπη για το σινεμά, η ζωή σε μια εποχή γεμάτη αλλαγές και μια πολύχρωμη πορεία προς την ενηλικίωση.
Ο «Νοτιάς» είναι επίσης και μια ταινία που απευθύνεται στο ευρύ κοινό, με στρωτή αφήγηση και σεναριακές απλοϊκότητες που όμως δεν ενοχλούν ποτέ. Για δυο λόγους: Πρώτον, επειδή ο Τάσος Μπουλμέτης είναι ικανός να σερβίρει το πιο παραδοσιακό κλισέ με φινέτσα που ξεπερνά τα στεγανά της καλλιέπειας (μεγάλο λάθος να μπερδεύει κανείς αυτά τα δύο), εκ της οποίας προκύπτει μια απόλαυση τόσο αισθητική όσο και συναισθηματική. Δεύτερον, επειδή πρόκειται χωρίς αμφιβολία για την πιο προσωπική ταινία του, κι ας στήνει ξανά μια αφήγηση νοσταλγική – δίχως όμως τα φλας-μπακ στο σήμερα που χαρακτήριζαν το προηγούμενό του φιλμ. Λογικό μια και οι σκηνές αυτές στον «Νοτιά» διαδραματίστηκαν πίσω από την κάμερα. Αυτή είναι η αληθινή του δύναμη. Με τους Γιάννη Νιάρρο, Θέμη Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχη Χάνο, Αργύρη Ξάφη, Ερρίκο Λίτση και Ομηρο Πουλάκη, όλοι τους άψογοι.

Βαθμοί: 7

Κανένα μυστικό,
καμία μαγεία

«Το μυστικό στα μάτια τους»: Η τακτική γνωστή: Παίρνουμε ένα ξενόγλωσσο σουξέ, το διαμορφώνουμε έτσι ούτως ώστε να μπορεί να σερβιριστεί άφοβα στο αμερικανικό κοινό, κρατάμε την κεντρική ιδέα και μετράμε εισπράξεις. Η χολιγουντιανή βιομηχανία βγάζει τα προς το ζην με ριμέικ και σίκουελ – και το ριμέικ του σπουδαίου αργεντίνικου φιλμ του 2011 δεν αποτελεί έκπληξη. Εκπληξη αποτελεί πως εδώ δεν μένει τίποτα ουσιαστικό από το πρώτο φιλμ: Από τη χούντα της Αργεντινής μεταφερόμαστε στο Λος Αντζελες την εποχή των Δίδυμων Πύργων και της τρομολαγνείας. Βλέπετε εσείς κάποια σύνδεση; Ισως, θα μου πείτε, αν το φιλοσοφήσουμε. Γιατί όμως να καταβάλουμε μια τέτοια προσπάθεια ούτως ώστε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα; Για την ιστορία, θα πούμε πως εδώ οι Τσιουέτελ Ετζιοφορ και Νικόλ Κίντμαν αναζητούν τα ίχνη του δολοφόνου της κόρης της Τζούλια Ρόμπερτς. Τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε – κι αν δεν έχετε δει το πρωτότυπο, κάντε στον εαυτό σας μια χάρη και αναζητήστε το. Τούτη εδώ η ταινία δεν έχει πραγματικά λόγο ύπαρξης.

Βαθμοί: 3