Η «επιδημία» της αγάπης

«Δεσμοί αίματος»: Ζουν σε μια μακρινή κοιλάδα κάπου στην Ισλανδία. Βραβεύονται πολύ συχνά για τα κριάρια τους – είναι αγρότες που μοιράζονται την ίδια γη -, ενώ τα ζωντανά που έχουν κληρονομήσει θεωρούνται από τα σημαντικότερα είδη ζώου της περιοχής. Εχουν επίσης να μιλήσουν 40 χρόνια. Και είναι αδέλφια. Στη δεύτερη μεγάλου μήκους του ταινία, ο Γκρίμουρ Χακόναρσον εναρμονίζεται πλήρως με τον ρυθμό που επιτάσσει η αγροτική ύπαιθρος. Το καδράρισμα συμμετρικό (είναι της μόδας τελευταία – σύμφωνοι – αλλά εδώ δεν ενοχλεί), οι ρυθμοί χαλαροί, ο μινιμαλισμός επικρατεί. Οχι όμως και η βαθιά πλήξη. Και γιατί δεν βαριόμαστε; Γιατί όλα αυτά δείχνουν, αντιθέτως, συναρπαστικά; Μα είναι τέτοια η τρυφερότητα που κρύβει το σκηνοθετικό βλέμμα, τέτοια η ευγένεια της διαμεσολάβησης, που αφοσιώνεσαι πλήρως σ’ αυτή την παράξενη ιστορία.

Κι όταν μια θανατηφόρα ασθένεια προσβάλλει τα πρόβατα ενός εκ των αδελφών και εξαπλώνεται στην περιοχή ως ιός, τα δυο αδέλφια υποχρεώνονται να ενωθούν ξανά για να σωθεί αυτό το τόσο ξεχωριστό είδος κριαριών – μα και η ανθρωπότητα διά της αδελφικής αγάπης. Πιστέψτε με, μόνο απλοϊκά δεν μεταγράφεται αυτό στη μεγάλη οθόνη, μια και ο Χακόναρσον δείχνει να κινείται με αθέατη χάρη από το χιούμορ στη μελαγχολία και από το δράμα στην αγωνία (δεν λείπουν μάλιστα και κάποιες αναφορές στο αμερικανικό γουέστερν – αν μη τι άλλο η εικονογραφία προκαλεί τη σύγκριση) δίχως ποτέ να κουνηθεί από τον θεματικό του άξονα. Πίσω από το αχανές – ενίοτε λευκό – τοπίο, το οποίο ποτέ δεν αποπροσανατολίζει την κάμερα του σκηνοθέτη από την ιστορία που έχει αναλάβει να αφηγηθεί, η ανθρώπινη μοναξιά. Στο βάθος, η ανάγκη μας για ομόνοια, συντροφικότητα, αδελφοσύνη. Οι ερμηνείες «στεγνές» και απολύτως πιστευτές. Η ιστορία παράξενη αλλά και περιέργως αιώνια (θα μπορούσε να είναι ένα αρχαίο παραμύθι – ή ένας μύθος του Αισώπου). Και στο τέλος, αυτή η σκηνή. Μια σκηνή ανείπωτης ομορφιάς και ευαισθησίας που εκμηδενίζει τις όποιες αντιστάσεις σου είχαν απομείνει.

Βαθμοί: 8