Ο πολυφωνικός μονόλογος της Σάρα Κέιν

Είναι το έργο της Σάρα Κέιν που πρώτη φορά μας σύστησε στην Ελλάδα ο Λευτέρης Βογιατζής το 2003. «Εψαχνα να βρω τι θα κάνω και μέσα στη διαδικασία αυτή με συνάντησε κατά κάποιον τρόπο το “Crave”» λέει στο «Νσυν» η σκηνοθέτις της παράστασης Μαρία Ξανθοπουλίδου. «Το έργο αυτό δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις με τη λογική. Δεν είναι μια ιστορία με την κλασική δραματουργική φόρμα και δομή. Ο μόνος τρόπος, κατά τη γνώμη μου, είναι να το αντιμετωπίσεις συναισθηματικά. Να νιώσεις, να επικοινωνήσεις και να συνυπάρξεις. Ετσι κι αλλιώς είναι ένα πολύ ανοιχτό έργο και η ίδια η Κέιν ήθελε να το αφήσει ανοιχτό, ώστε η όποια ερμηνεία να γίνει από τον άνθρωπο ή την ομάδα που θα αναλάμβανε να το ανεβάσει». Στην παράσταση της Ξανθοπουλίδου συναντάμε τέσσερα πρόσωπα που προσπαθούν με έναν τρόπο να προσδιορίσουν τις όψεις της ταυτότητάς τους και να εκφράσουν ποιοι είναι. «Για την ακρίβεια, βρισκόμαστε ένα βήμα μετά τη συναίσθηση του εαυτού. Οι τέσσερις ηθοποιοί που είναι πάνω στη σκηνή βρίσκονται εκεί όπου όχι μόνο θέλουν να θυμηθούν και να καταλάβουν ποιοι είναι, αλλά να μιλήσουν γι’ αυτούς, να το εκφράσουν με έναν λόγο βαθιά ποιητικό, που δεν χάνει ωστόσο τη δραματουργική του υπόσταση. Μιλάμε για ένα θεατρικό έργο με μια εξαιρετική μουσικότητα στη γραφή. Ηταν επιλογή της συγγραφέως να φτιάξει έναν πολυφωνικό μονόλογο. Αυτό είναι το “Crave”». «Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην εκκίνηση αυτής της ιστορίας, πώς και τι έχουμε μάθει να επιθυμούμε και πώς ο φόβος του θανάτου ορίζει αυτές τις επιθυμίες μας. Στο “Crave” δεν υπάρχει χρόνος. Ο τόπος θα έλεγα πως είναι η πίσω όψη ενός μυαλού, εκεί όπου κρύβονται όλα όσα δεν θέλουμε να δούμε ή φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε».

Πρόβες και αυτοσχεδιασμοί. «Αρχίσαμε πρόβες πριν από τρεις μήνες και έχουμε περάσει από μια διαδικασία με πολλούς αυτοσχεδιασμούς. Είναι πολύ σημαντικό ποιοι είναι οι ηθοποιοί και πώς μεταφέρουν ο ένας στον άλλον αυτή την ενέργεια και αυτά τα μύχια και σκληρά συναισθήματα. Αν το “Crave” γίνει από άλλους ανθρώπους είναι μια άλλη παράσταση, όπως βέβαια συμβαίνει και με όλες τις παραστάσεις, απλά με τη συγκεκριμένη είναι λίγο παραπάνω. Ο λόγος αλληλοσυμπληρώνεται από τα τέσσερα πρόσωπα του έργου και μιας και δεν υπάρχουν σκηνικές οδηγίες έχει αν όχι μια δυσκολία, θα πω ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις αναφορές που υπάρχουν μέσα στο κείμενο. Αυτό ήταν κάτι που δουλέψαμε πάρα πολύ. Ποιος λέει τι και σε ποιον, είναι ένα τόσο ανοιχτό πράγμα που μπορεί αυτή η αναφορά να πάει στον καθένα, σε όλους ή και στο Σύμπαν, και αυτό είναι το φοβερά ενδιαφέρον στο έργο».

INFO
«Crave», μετάφραση: K. Αλέξης Αλάτσης, σκηνοθεσία / σκηνικά / κοστούμια: Μαρία Ξανθοπουλίδου, κίνηση: Μαριέλα Νέστορα, μουσική: Λόλεκ. Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Μυρτώ Δελημιχάλη, Παναγιώτης Καλαντζής, Ρίτα Λυτού, Γιάννης Παπαδόπουλος. Θέατρο Μπιπ (Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων, Κυψέλη, τηλ. 213-0344.074). Από 9/1 κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.30. Από 7/2 οι παραστάσεις την Κυριακή θα ξεκινούν στις 19.30