Η θαρραλέα φιλοσοφία του «αντικειμενισμού»

Η Αϊν Ραντ δεν είναι ευρέως γνωστή στην Ευρώπη. Τουλάχιστον όχι όσο στην Αμερική, όπου το «Σούπερκραχ» κυκλοφορεί με το όνομά της στον τίτλο. Η ίδια αναγνωρίζει ως επιρροές τον Αριστοτέλη και τον Θωμά Ακινάτη, φέρνει όμως στον νου και τον κοινωνικό δαρβινισμό του βρετανού νεοκλασικού οικονομολόγου Χέρμπερτ Σπένσερ. Τον νοητό διάλογό της με δύο ακόμα ευρωπαίους διανοητές τον ψηλαφίζει ο ιστορικός David Priestland στο βιβλίο του «Merchant, Soldier, Sage: A New History of Power» (εκδ. Penguin): «Εφάρμοσε τις ιδέες του Φρίντριχ Νίτσε πάνω στους επιχειρηματίες και τις συνέδεσε με τον ορθολογισμό της αγοράς, σε μια φιλοσοφία που θαρραλέα την ονόμασε “αντικειμενισμό”. Ο σοσιαλισμός ήταν μια παθητικά επιθετική ιδεολογία, επιλεγμένη από τους αδύνατους και τους ζηλόφθονους, προκειμένου να ελέγξουν τους ταλαντούχους και τους ισχυρούς. Η χριστιανική αρετή του αλτρουισμού ήταν ένα ελάττωμα: κατέπνιγε τη δημιουργικότητα, ενισχύοντας ανακατωσούρηδες γραφειοκράτες και μπολσεβίκους συνδικαλιστές. Γι’ αυτό επέμενε ότι κάθε κρατική παρέμβαση στην οικονομία ήταν απαράδεκτη. Για εκείνη, ακόμα και ο Φρίντριχ Χάγεκ ήταν κάτι σαν μετριοπαθής κομμουνιστής».