Η επιστροφή ενός έκπτωτου

Αυτό που το ποδόσφαιρο δίδαξε σε έναν άνθρωπο, ο οποίος με τη σειρά του δίδασκε στους υπολοίπους πώς παίζεται το άθλημα όταν διαθέτεις το χάρισμα της υπερβολικά υψηλής ευφυΐας, ήταν πρωτίστως η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός. Οταν λοιπόν ο Ζινεντίν Ζιντάν, μαέστρος της μπάλας με μοναδική ενόραση τις στιγμές που βρισκόταν εντός των γηπέδων, διέκρινε ότι η επιλογή της Ρεάλ να τον εμπιστευθεί για τον πάγκο της άρχισε να προκαλεί συγκρίσεις με την προ ετών αντίστοιχη της Μπαρτσελόνα, όταν εκείνη έδωσε το χρίσμα στον Γκουαρντιόλα, τράβηξε απότομα το χειρόφρενο: «Μην το κάνετε αυτό. Ο Γκουαρντιόλα είναι εκπληκτικός. Εγώ τώρα θα αρχίσω να μαθαίνω και να δείχνω αν όντως κάνω για τη δουλειά αυτή».

ΑΞΙΕΣ. Ταπεινότητα και μετριοφροσύνη από έναν πρώην σπουδαίο αθλητή, ο οποίος στη διάρκεια της τεράστιας επαγγελματικής πορείας του άφηνε τον εαυτό του να ξεφεύγει σε στιγμές που ένιωθε ότι τον ταπεινώνουν. Πιο χαρακτηριστική όλων, εκείνη στον τελικό του Μουντιάλ 2006 όταν έδωσε στον Ματεράτσι την κουτουλιά που, μαθαίνοντας εκ των υστέρων την αιτία, οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι θα ήθελαν να είχαν ρίξει στον ιταλό προβοκάτορα.

Με την πράξη του ταυτίστηκαν οι πλατιές μάζες, πολύ περισσότερο εκείνο το μεγάλο μέρος του παγκόσμιου κοινού που δέχεται όλες τις προσωπικές, κοινωνικές και πολιτικές προκλήσεις και ταπεινώσεις δίχως να έχει τρόπο απάντησης. Ο Ζιντάν δήλωσε αργότερα «δεν μετανιώνω για αυτό που έκανα», ενώ στη μεγαλύτερη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε τον δικαίωσε το 61% των Γάλλων παρά το γεγονός ότι εκείνη η βίαιη αντίδραση επέσυρε την αποβολή του από τον τελικό και συνέβαλε στην απώλεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου για τους Τρικολόρ.

«ΗΓΕΤΗΣ ΕΓΩ»; Σταματώντας το ποδόσφαιρο στα 34 του, ο Ζιζού δεν ήθελε καν να σκέφτεται το ενδεχόμενο να γίνει προπονητής. Τη δυσκολία του να ηγείται, αυτή που μόνος εκείνος διαπίστωνε στον εαυτό του όταν σύσσωμη η ποδοσφαιρική υφήλιος τον αναγνώριζε ως αληθινό στρατηγό, την είχε εξωτερικεύσει σε περιόδους που βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, όπως τότε που δήλωσε: «Δεν θα γίνω ποτέ Πλατινί. Είναι κάτι που το γνωρίζω πολύ καλά. Εγώ δεν μπορώ να είμαι ο ηγέτης μιας ομάδας καθώς δεν μπορώ να εμπνεύσω τους συμπαίκτες μου. Είμαι χαμηλών τόνων, συνεσταλμένος και δεν μιλάω πολύ. Ξέρω ότι για πολλούς αυτό είναι μειονέκτημα, αλλά αυτός είμαι».

Η ΑΛΛΑΓΗ. Τι έχει αλλάξει περίπου δέκα χρόνια μετά ώστε να πει τόσο εύκολα «ναι» στην απόλυτη πρόκληση για κάθε προπονητή; Προηγήθηκαν δυόμισι χρόνια στους πάγκους, αρχικά ως βοηθός του Κάρλο Αντσελότι τη σεζόν (2013-14) που η Ρεάλ κατέκτησε το πολυπόθητο Decima (το 10ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών) και ακόμα μιάμιση ως πρώτος τεχνικός της δεύτερης ομάδας των Μερένχες. Διάστημα στο οποίο ο Ζιντάν ένιωσε διαφορετικά και πίστεψε ότι μπορεί να αντέξει τις μεγάλες φουρτούνες που κάθε μεγάλο καράβι έχει μπροστά του. Χρίζεται επικεφαλής σε μια περίοδο κατά την οποία η Μπαρτσελόνα και η Ατλέτικο Μαδρίτης βρίσκονται σε πολύ καλύτερο φεγγάρι και δηλώνει ότι «όλα τώρα θα γίνουν με τον δικό μου τρόπο». Περιμένουμε άπαντες με περίσσιο ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε ποιος είναι.