Πήγαμε στους «Καραμάζοφ» του Κονσταντίν Μπογκομόλοφ

Προσοχή: ό,τι ακολουθεί δεν είναι θεατρική κριτική. Είναι οι εντυπώσεις από μια παράσταση με αυτοπεποίθηση, νεωτερισμούς και πίστη στην παράδοση του ρωσικού θεάτρου. Οι «Καραμάζοφ» του Κονσταντίν Μπογκομόλοφ χειροκροτήθηκαν στη Στέγη για την εντυπωσιακή σκηνική αναπαράσταση, αλλά κυρίως για την ανάγνωση σε ένα κείμενο-ψυχοβγάλτη. Η διανομή των ρόλων απέδωσε χαρακτήρες που μοιράζονται την πολυπλοκότητα με εκείνους του Ντοστογέφσκι, όση ώρα η ματιά του σκηνοθέτη μετεωριζόταν μεταξύ της περίφημης «ρωσικής ψυχής» και του ευρωπαϊκού προτύπου. Θέλει αρετή και τόλμη να βυθίζεσαι στο σύμπαν του μεγάλου Ρώσου για να στήσεις το δικό σου. Ακόμη και αν οι νέες τεχνολογίες, η μοσχοβίτικη ποπ, οι αντικατοπτρισμοί και τα μικρόφωνα αφαιρούν κάτι από την οφειλόμενη συγκίνηση στο κείμενο. Στο τέλος ξεχωρίζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που έκοψε και έραψε τους «Αδελφούς Καραμάζοφ» για να τους μεταφέρει στο σύγχρονο περιβάλλον των ρώσων ολιγαρχών, σεβόμενος το ύφος του συγγραφέα. Μία από τις βασικότερες σκέψεις του Ντοστογέφσκι δεν λείπει ούτε λεπτό, όπως αποδεικνύει ο μονόλογος του Ιβάν προς τον αδελφό του Αλιόσα: «Θέλω, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω, από τη στιγμή που βασανίζονται παιδιά στον κόσμο». Μένει επίσης ο πρωταγωνιστής Ιγκορ Μιρκουρμπάνοφ στον ρόλο του πατριάρχη της οικογένειας, Φιόντορ: ένας ηθοποιός με διονυσιακό επαγγελματισμό. Η παράσταση  από το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ανεβαίνει απόψε και αύριο στις 19.00.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗΣ