Σε ποιον έλειψε;

Αλλαγή χρόνου. Δικαιούσαι να εύχεσαι τα πάντα, ακόμα και ένα διαφορετικό πρωτάθλημα. Αυτό στο οποίο η (ελληνική) Λέστερ θα τελειώσει τον πρώτο γύρο στην κορυφή της Σούπερ Λίγκας, αυτό που η (ελληνική) Ατλέτικο Μαδρίτης θα πάρει τίτλο στην Πριμέρα Ντιβισιόν εκτοπίζοντας τη Ρεάλ του Ρονάλντο και την Μπαρτσελόνα του Μέσι. Κολοκύθια! Ξύπνα από το ψέμα και δες την πραγματικότητα. Εδώ η κατάσταση είναι διαφορετικά μόνιμη και έτσι απαιτείται να συμβαίνει.

Σ’ ένα πρωτάθλημα που ο Ολυμπιακός απαγορεύεται όχι να χάνει, αλλά έστω να φέρνει ισοπαλία όταν δεν δικαιούται καν αυτή, στην ίδια λίγκα που από τον Οκτώβριο γνωρίζεις τον πρώτο, τι περισσότερο από βαρεμάρα μπορείς να απαιτείς; Πλέον το έχουμε εμπεδώσει ότι το τελευταίο που ενδιαφέρει το ίδιο το προϊόν είναι η κυριαρχία και βελτίωσή του και ότι ελάχιστοι εκ των διοικούντων αυτών των ανωνύμων εταιρειών κόπτονται για το γεγονός ότι οι ομάδες τους αγωνίζονται γύρω από άδειες εξέδρες. Υποτίθεται ότι πρωτίστως θα έπρεπε να τους ενδιαφέρει η παραγωγή θεάματος προς απόλαυση του κοινού. Τους συγκινεί περισσότερο η υποτέλεια στο σύστημα, τους αρκούν τα χρήματα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα ώστε να φυτοζωούν και να εξυπηρετούν. Σου λέει ο άλλος: «Τι με νοιάζει εμένα ποιος έρχεται στο γήπεδο; Μας βλέπουν και από την τηλεόραση».

Βασικά δεν σ’ το λέει, όμως έτσι ακριβώς το σκέφτεται. Σε ποιον έλειψε αυτό το πρωτάθλημα; Σε ποιους φιλάθλους αλήθεια; Σε εκείνους του Ολυμπιακού που είναι περισσότερο νοήμονες και θα προτιμούσαν πραγματικό ανταγωνισμό; Σε αυτούς του Παναθηναϊκού που διαπιστώνουν ότι μια ομάδα έχασε το μέγεθός της, απαγορεύεται και να σηκώσει κεφάλι; Σε αυτούς του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ που θα ασχοληθούν με θέρμη ξανά στα πλέι οφ, όταν θα παίζεται η δεύτερη θέση με το άπιαστο και απατηλό όνειρο του Τσάμπιονς Λιγκ; Μήπως σε εκείνους των μικρότερων ομάδων; Υπάρχουν πολλές από αυτές που είναι πραγματικά καλές. Αλλά πολλές φορές, πέραν της υπάρχουσας κατάστασης, αυτές δεν τις αφήνουν να κοιτάξουν ψηλότερα οι ίδιοι που τις διαφεντεύουν.

Tο ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένας φαύλος κύκλος για όσους επιλέγουν να το δουν και έτσι. Είναι οι περισσότεροι εκεί έξω, όμως στην περίπτωση αυτή η γνώμη της πλειοψηφίας συνιστά ανούσια μειοψηφική τάση. Δεν εισακούγονται, αντιθέτως πνίγονται μέσα στις ίδιες τις φωνές τους και εντέλει απέχουν. Ισως όμως η βουβή διαμαρτυρία να αποδειχθεί και η καλύτερη. Πού θα πάει, κάποια στιγμή κάποιος θα ακούσει.