[Εμπιστευτικά] Ρόλος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Από το 1974 η Ελλάδα γνώρισε έναν (κατά γενική παραδοχή) πολύ καλό Πρόεδρο της Δημοκρατίας: τον Κωστή Στεφανόπουλο.
Κι έναν αμφιλεγόμενο: τον Χρήστο Σαρτζετάκη.
Μεταξύ των δύο θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς πολλές διαφορές. Μία όμως τη θεωρώ εξαιρετικά σημαντική.
Ο πρώτος υπηρέτησε ένα αξίωμα όπως αυτό προσδιορίζεται από το Σύνταγμα. Ο δεύτερος υπηρέτησε έναν ρόλο που προσπάθησε να διαμορφώσει ο ίδιος για τον εαυτό του. Η αντίληψη για τη δουλειά που έκαναν ήταν αφετηριακά διαφορετική.
Ο σημερινός Πρόεδρος έχει ασφαλώς το αναμφισβήτητο πλεονέκτημα να γνωρίζει το Σύνταγμα αφού αποτελεί μέρος του επιστημονικού του αντικειμένου.
Αυτό βεβαίως δεν τον προστάτευσε πάντα.
Ως υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή «είχε υποστηρίξει την εποχή του “βασικού μετόχου” ότι το εθνικό Σύνταγμα υπερέχει του ευρωπαϊκού δικαίου – χιλιάδες πρωτοετείς Νομικής στην Ευρώπη έπεσαν από τα θρανία τους!
Πολύ φοβούμαι ότι ανάλογος κίνδυνος παραμονεύει και τώρα.
Ισχυρίστηκε ότι «ο ρυθμιστικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν έχει σταθερό περιεχόμενο, αλλάζει με την κρισιμότητα των καιρών. Στις κρίσιμες περιόδους το περιεχόμενο αλλάζει, δεν ισχύουν ρυθμιστικές αρμοδιότητες».
Με άλλα λόγια, οι αρμοδιότητες του Προέδρου είναι κάτι σαν κινητή εορτή. Μεταβάλλονται από καιρού εις καιρόν, ανάλογα με μια «κρισιμότητα» την οποία (υποθέτω) ο ίδιος ο Πρόεδρος επιφυλάσσεται να διαπιστώσει.
Εδώ πλέον τα όρια μεταξύ αξιώματος και ρόλου γίνονται δυσδιάκριτα.
«Να δούμε τι θα κάνουμε για να δείξουμε ότι είμαστε όλοι μαζί» εξήγησε ο Πρόεδρος στη συνέχεια, προτού προσθέσει «εγώ είμαι εδώ!» – παρότι ουδείς τού έχει αναθέσει να είναι εδώ, εκεί ή παραπέρα.
Φοβούμαι πως δεν είναι η πρώτη προσπάθεια παράκαμψης ενός συνταγματικού αξιώματος υπέρ ενός πολιτικού ρόλου. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα γεγονότα του καλοκαιριού.
Σύμφωνα με δηλώσεις του Βασίλη Λεβέντη, κατά την τελευταία σύσκεψη αρχηγών ο Πρόεδρος πήρε θέση υπέρ μιας κοινής δήλωσης για το Ασφαλιστικό – κάτι που αποτελούσε την επιδίωξη της κυβέρνησης και με το οποίο ήταν αντίθετοι οι υπόλοιποι.
Δεν ξέρω πώς αξιολόγησε «την κρισιμότητα των καιρών» αλλά από πουθενά δεν προκύπτει πως αν οι καιροί θεωρηθούν κρίσιμοι, τότε ο Πρόεδρος αναλαμβάνει να εξασφαλίσει στην κυβερνητική πολιτική τη στήριξη της αντιπολίτευσης.
Ούτε πουθενά αναφέρεται ότι ο Πρόεδρος είναι αρμόδιος για τη διαφύλαξη της πολιτικής σταθερότητας, την οποία πρόσφατα ανακήρυξε επιβεβλημένη «έως τα τέλη του 2016».
Ολα τα παραπάνω αποτελούν ζητήματα αποκλειστικής αρμοδιότητας των πολιτικών δυνάμεων και του Κοινοβουλίου.
Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί έως τώρα η δημοκρατία μας. Και αποκλείω να θέλει ο Πρόεδρός της να αλλάξουμε δημοκρατία.
Google news
