NOISE FIGURES. Γκαράζ ροκ δωματίου

Δεν τους λες και ουρανοκατέβατους. Αρκετά πριν σχηματοποιηθούν στο θορυβώδες δίδυμο των Noise Figures, ο Γιώργος Νίκας και ο Στάμος Μπάμπαρης είχαν ξεκινήσει την προϋπηρεσία τους στους Zebra Tracks αφενός και στους Flakes ή Keyzer Söze αφετέρου. Μια μέρα του 2012 μπήκαν στο στούντιο ενός φίλου στον Κολωνό, άρχισαν να τζαμάρουν και το αποτέλεσμα φάνηκε γρήγορα ότι ήταν καλό. Σε λίγους μήνες ήρθε ο πρώτος ομώνυμος δίσκος από την Inner Ear που άρεσε και εκτός συνόρων του fuzz rock. Μέχρι και εκτός χώρας τούς έβγαλε. «Επομένως, ναι, καμιά φορά παίζει ρόλο και η τύχη στις μουσικές συναντήσεις» λέει ο Στάμος. «Τρέχαμε και άλλα πρότζεκτ εκείνη την εποχή και κανείς μας δεν φανταζόταν ότι μια μέρα θα δίναμε προτεραιότητα σε αυτό».

Τελικά έδωσαν και το δεύτερο άλμπουμ τους λέγεται «Aphelion»: είναι το σημείο της τροχιάς ενός πλανήτη που απέχει περισσότερο από τον Ηλιο, επιλογή που αντανακλά μια μουσική και στιχουργική σκοτεινιά. Οχι, οι Noise Figures δεν συνήλθαν από την ψυχεδέλεια, ούτε χαμήλωσαν το fuzz στα πετάλια. Απλώς βάρυναν κάπως, στο στυλ του 70s rock, χωρίς να χαθεί η λιβιδινική ενέργεια – ο Ινδιάνος στο εξώφυλλο του Bob Studio θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί σε όνειρο του Τζιμ Μόρισον. Εγραψαν σε μπομπινόφωνο με παλιακούς ενισχυτές ώστε να επιτευχθεί μια ζεστή αίσθηση δωματίου. «Αυτή τη φορά ειδικά το φτάσαμε ώς εκεί που δεν πάει – και δεν είναι κι εύκολο» λέει ο Στάμος για τον αναλογικό ήχο. Δεν είχαν κάποια εμμονή, δεν έπρηξαν τον Αλεξ Μπόλπαση των Artracks Studios. «Και δεν έχουμε θέμα με το ψηφιακό. Οντως ανακάμπτουν οι παραδοσιακές ηχογραφήσεις ή το μερακλίδικο βινύλιο, εξαρτάται όμως τι θες να κάνεις. Πλέον, έχεις περισσότερες επιλογές».

Η ΑΓΓΛΟΦΩΝΗ ΣΚΗΝΗ. Οπως ίσως συμβαίνει και με τους ομότεχνούς τους, η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή γνωρίζει μια έξαρση που για τον Στάμο είναι μεγαλύτερη από των αρχών του 2000 – τότε, λέει, υπήρχαν μπάντες που γίνονταν γνωστές στο ευρύ κοινό όπως οι Raining Pleasure και οι Matisse, ενώ τώρα μιλάμε για περισσότερα συγκροτήματα που το παλεύουν, που έχουν τρομερές παραγωγές («πάρε για παράδειγμα τους Cave Children, τους A Victim of Society»), καλύτερη άποψη για τον ήχο. Δεν μιλάμε για τη Νέα Υόρκη των ύστερων 70s: υπάρχουν περισσότερα μέρη για να ακούσεις ή να παίξεις μουσική, υπάρχει η ευκολία της τεχνολογίας, στην περιφέρεια όμως τα πράγματα είναι χειρότερα, το Ιντερνετ είναι ένας ωκεανός με μπάντες αντί για σταγόνες και οι καλές δισκογραφικές σπανίζουν. Τα γκρουπ κάνουν τη διαφορά: «Από δημιουργική άποψη», λέει ο Στάμος, «η απόσταση από άλλες χώρες δεν είναι μεγάλη».

Στο κάτω κάτω, πλέον έχουμε περιπτώσεις όπου παλιοί γνώριμοι συμπράττουν σε κάτι καινούργιο. Που αντίθετα με ένα ελληνικό συγκρότημα του ’80, ένα σύγχρονο φεύγει μέσα σε δύο χρόνια για περιοδεία – «με δεδομένο βέβαια ότι 90% των απαντήσεων είναι αρνητικές ή ανύπαρκτες» διευκρινίζει ο Στάμος. Οπως και να έχει, το ταξίδι παραμένει η δυσκολότερη αλλά και η πιο γλυκιά δοκιμασία. Μαζί με τις ηχογραφήσεις του «Aphelion», εκεί ήταν που οι Noise Figures έζησαν τις εντονότερες στιγμές τους. «Εκατσαν και στραβές», έτυχαν όμως και κάτι καταπληκτικές βραδιές. Στα highlights ανήκουν οι συναυλίες εκείνες που ολόκληρα venues ήξεραν όλους τους στίχους απέξω. Συνέβη στις δεύτερες εμφανίσεις της μπάντας σε Ρουμανία και Σκόπια. Στην Ισπανία βρέθηκε ένας τύπος που τραγουδούσε όλο το «A black dog», κομμάτι που δεν περιλαμβάνεται σε δίσκο. Τους επόμενους μήνες το ντουέτο θα βρίσκεται σε περιοδεία στην Ελλάδα και κατόπιν στο εξωτερικό. Το φαινόμενο ίσως επαναληφθεί.