Οι δύο κόσμοι της ΕΡΤ

Τα ανέκδοτα ταιριάζουν πολύ στην ΕΡΤ αυτή την περίοδο: το γεγονός, για παράδειγμα, ότι στο Ραδιομέγαρο φτάνει κανείς μέσω Αιγύπτου. Εκεί απ’ όπου απέδρασε ο Μωυσής, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ανοίγοντας με το ραβδί του την Ερυθρά Θάλασσα στα δυο. Ως γνωστόν, η αφήγηση θέλει τους υδάτινους όγκους να επανενώνονται αφού πέρασαν οι Εβραίοι, με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες για τους αιγύπτιους στρατιώτες. Είναι μια παρομοίωση που ακούγεται στους διαδρόμους του Ραδιομεγάρου έντονα, τοποθετώντας όμως στην παραλλαγμένη εκδοχή του θαύματος αρνητικό πρόσημο. «Το προ διετίας κλείσιμο της ΕΡΤ επέδρασε σαν τη ράβδο του Μωυσή. Το μαγαζί σχίστηκε στα δυο και έτσι παραμένει» είναι μια από τις «βιβλικές» περιγραφές που μου μεταφέρουν.

Με άλλα λόγια, αγαπητοί τηλεθεατές, στο Ραδιομέγαρο, από την επανασύσταση της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, στεγάζονται δυο διαφορετικοί κόσμοι. «Δεν συνδέονται αυστηρώς με τις κομματικές πεποιθήσεις» σπεύδουν να αποσαφηνίσουν οι ερτικές πηγές. Oι αναχρονιστικές αντιλήψεις εμφανίζονται στο προσκήνιο, οι μικροπολιτικές αντιπαλότητες του εργασιακού περιβάλλοντος περνούν στο φόντο, εξηγούν οι ίδιοι κύκλοι που προσθέτουν αλάτι και πιπέρι, όπως παλιά: «Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται τη σκανδαλοτρόφο ΕΡΤ. Και να σκεφτείς ότι είναι από εκείνους που είχαν μείνει δύο χρόνια άνεργοι εξαιτίας του “μαύρου”». Κι αν ο νους σας πάει στην ΕΡΤ Open, έτερος ερτικός δηλώνει με έμφαση ότι «δεν είναι κατά ανάγκη από τις τάξεις των αγωνιστών, αλλά του “πέρα βρέχει”». Αλλωστε, έξι μήνες συμπληρώθηκαν από την επαναλειτουργία του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού, το κλείσιμο του οποίου το 2013 διέρρηξε τις τότε σχέσεις της τρικομματικής κυβέρνησης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ), αλλά η μεταβατική περίοδος με χαρακτηριστικά νηπιαγωγείου θα διαρκέσει κι άλλο, προσθέτει ο ίδιος. Το τραύμα από το «μαύρο» εκείνου του Ιουνίου είναι βαθύ, δεν έχει επουλωθεί και δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα το επουλώσει ο πανδαμάτωρ.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Κι όμως, υπάρχουν υγιείς δυνάμεις με ευαισθησία και αντίληψη που είναι στα πόστα τους και εργάζονται προσβλέποντας στην «επόμενη ημέρα» της ΕΡΤ, συμφωνούν φωνές του Ραδιομεγάρου.  Προσθέτουν δε πως εργάζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες: «Με τις παλαιές δομές του μαγαζιού, με αποδεκατισμένο – ποιοτικά – προσωπικό, διότι αρκετοί ικανοί έχουν βγει στη σύνταξη (και άλλοι είναι στον προθάλαμο της συνταξιοδότησης), χωρίς συμβασιούχους, οι οποίοι κάλυπταν την αχρηστία αρκετών μονίμων. Συμβασιούχοι μάλιστα της επάρατης Δημόσιας Τηλεόρασης (ΔΤ) αλλά νέοι με προσόντα που απασχολούνταν σε νευραλγικούς τομείς με κουτσουρεμένα οικονομικά».

Αυτός είναι ο ένας κόσμος της ΕΡΤ. Διότι υπάρχει και «ένας άλλος κόσμος» – με την άδεια του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. «Είναι οι βλαχοδήμαρχοι της ΕΡΤ» όπως τους περιγράφει – μετριοπαθής – ερτικός: «Οι παλαιοκομματικοί συνδικαλιστές χαμηλών έως ανύπαρκτων προσόντων, οι οποίοι περιφέρονται στους διαδρόμους ή τους συναντάς στο καφενείο του πρώτου ορόφου να καπνίζουν ή να κάνουν οχλαγωγία, αναμένοντας την κοινή υπουργική απόφαση που θα προβλέπει τι μέρος από τις αποζημιώσεις που είχαν λάβει με την κατάργηση της ΕΡΤ ενδεχομένως να επιστρέψουν. Οπως και οι πιθανές μετατάξεις που θα τους “χαλάσουν τη μανέστρα”, διότι στις άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου  θα έχουν έλεγχο, ενώ εδώ εφαρμόζουν την οβιδιακή ρήση “ζει καλά ο λάθρα βιώσας”». Σε αυτούς προστίθενται τηλεπερσόνες, σταρλετίτσες και πρώην τμηματάρχες που δεν «αποκαταστάθηκαν» και περιφέρουν εαυτούς, λέει με σαρδόνιο ύφος στέλεχος του οργανισμού. Για να είμαστε πάντως δίκαιοι, στην – αποκαρδιωτική – εικόνα που επικρατεί στο εσωτερικό του Ραδιομεγάρου έπαιξαν μέχρι τώρα ανασταλτικό ρόλο και οι πολιτικές εξελίξεις. Τροχοπέδη, για παράδειγμα, μέχρι σήμερα σε οποιονδήποτε σχεδιασμό υπήρξε και η αργοπορημένη υποβολή του κρατικού προϋπολογισμού. Από αυτήν εξαρτιόταν το κονδύλι που θα προέκυπτε από το ανταποδοτικό τέλος και τελικά θα διαχειριζόταν η εταιρεία. Στα πισωγυρίσματα προσθέστε και τη μόλις πρόσφατη εφαρμογή του οργανογράμματος και στρατηγικού – επιχειρησιακού σχεδιασμού του φορέα.

Η «ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ». Τι μένει για το τέλος; Η λειτουργία της ΕΡΤ μετά την επανασύστασή της περιγράφεται ως «διαρκής επανάσταση» – με τα γνωστά διχαστικά συμπτώματα – που όμως δεν αποδίδει. Απόδειξη, χωρίς άλλα λόγια, η προβαλλόμενη εικόνα και ο εκπεμπόμενος ήχος. Η ετυμηγορία της τηλεθέασης «φωνάζει» ότι απαιτούνται αμέσως διορθωτικές κινήσεις, το δε ραδιοφωνικό αποτύπωμα ότι οι σταθμοί της ΕΡΑ πελαγοδρομούν στα ερτζιανά. Στο διάστημα των έξι μηνών που ήδη πέρασαν, η διοίκηση της εταιρείας μοιάζει ωσεί παρούσα. Εσκεμμένα έχει κρατήσει θέση παρατηρητή, λένε κύκλοι της Μεσογείων 432. Προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπίες, οι οποίες είναι πολύ λεπτές, και κάποιοι της καταλογίζουν ατολμία. Την οποία συνδέουν με επιλογές προσώπων σε κάποιες από τις γενικές διευθύνσεις του οργανισμού.  Εκτιμάται ότι μετά την ανάδειξη εκπροσώπων στο Διοικητικό Συμβούλιο θα αναλάβει δράση με αποφασιστικό τρόπο. Εδώ μερίδιο ευθύνης φέρει και η πολιτική ηγεσία της κρατικής ραδιοτηλεόρασης. Ο νόμος που την αποκατέστησε έχει προκαλέσει δημιουργική ασάφεια στις αρχαιρεσίες. «Δεν μπορεί ο νόμος να είναι σαφής εκεί που θέλει και αλλού όχι» λέει ψύχραιμη ερτική φωνή. Τραβώντας τη γραμμή, οποιαδήποτε αλλαγή στις εσωτερικές δομές, στη λειτουργία και στην εικόνα της ΕΡΤ θα αρχίσει να φαίνεται σε δύο μήνες από τώρα, με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Μένει να φανεί αν ο Μάρτιος του 2016 θα βρει την ΕΡΤ σε δημιουργική ανασυγκρότηση ή θα σηματοδοτήσει μια – ακόμη – χαμένη άνοιξη για τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό.