Η Σωτηρία της ψυχής

Λίγες ώρες πριν από την επέμβαση που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τη φωνή της. Από αυτήν τη χρονική συγκυρία αρχίζει να ξετυλίγεται ο αφηγηματικός μίτος της παράστασης «Σωτηρία με λένε» που βασίζεται στη ζωή της σπουδαίας Σωτηρίας Μπέλλου. Στην παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που έκανε πρεμιέρα την περασμένη εβδομάδα, η Εφη Σταμούλη υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Χριστίνας Χατζηβασιλείου διηγείται από σκηνής τα έργα και τις ημέρες της μεγάλης λαϊκής ερμηνεύτριας.

Σε πρώτο πρόσωπο και με βάση τη βιογραφία της Μπέλλου που έγραψε η Σοφία Αδαμίδου, η Σταμούλη αναφέρεται στα πιο σημαντικά σημεία της ζωής της τραγουδίστριας: από τα πρώτα χρόνια στη Χαλκίδα μέχρι την αναχώρηση για την Αθήνα μια μέρα μετά το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου και τη συνεργασία με τον Τσιτσάνη. Μια θεατρική συνθήκη καθόλου εύκολη. «Το να υποδυθείς ένα υπαρκτό πρόσωπο και μάλιστα τόσο οικείο στο κοινό είναι από μόνο του μια δοκιμασία. Γιατί από τη μια δεν πρέπει να το “μιμηθείς” κι από την άλλη δεν μπορείς να αγνοήσεις την εικόνα του» τονίζει η πρωταγωνίστρια.

Η ίδια χτίζοντας τον ρόλο ξεκίνησε από τα έξω και μελετώντας προσπάθησε να φθάσει προς τα ενδότερα της ύπαρξης της Μπέλλου. «Προσπάθησα διαβάζοντας ό,τι μπόρεσα να βρω και βλέποντας ξανά και ξανά το τεράστιο τηλεοπτικό υλικό που έχει διασώσει στιγμές της Μπέλλου να κατανοήσω τον ψυχισμό της. Μελετώντας το σφιγμένο στόμα της, τον τρόπο που κοιτούσε (δηλαδή που δεν κοιτούσε) το κοινό, που στεκόταν, που ίσιωνε τη φούστα της όταν καθόταν, που κρατούσε το μικρόφωνο, που μιλούσε στον φακό όταν της έπαιρναν συνέντευξη, ο στόχος δεν ήταν να της μοιάσω στη σκηνή (μολονότι χαίρομαι που όλοι μου λένε ότι της έμοιασα τελικά) αλλά να δώσω κάτι από την αυθεντικότητα του ανθρώπου» σημειώνει.

ΕΝΑ «ΘΗΡΙΟ». Αν και η ίδια άκουγε Μπέλλου και γενικότερα λαϊκά τραγούδια, όχι όμως φανατικά, οι μουσικές συνθέσεις της τη βοήθησαν στην ερμηνεία της. «Ακουγα αδιάκοπα τα τραγούδια της, προσπαθούσα να καταλάβω τον θυμό της και να βρω τις ρωγμές της» παραδέχεται η ηθοποιός. Και κάπως έτσι, ήταν φυσικό επακόλουθο το να ανακαλύψει μέσα από τον συγκεκριμένο ρόλο μια άλλη πλευρά της Σωτηρίας. «Η Μπέλλου είναι ένα θηρίο. Μέσα από το θεατρικό έργο της Σοφίας Αδαμίδου αλλά και από τη βιογραφία της που είχε προηγηθεί ανακάλυψα μια συναρπαστική προσωπικότητα. Ασυμβίβαστη, γενναία, απολύτως αντισυμβατική, με μεγάλα πάθη, αυτοκαταστροφική, σκληρή και ταυτόχρονα τρυφερή και ευάλωτη, και πάνω απ’ όλα μόνη. Τώρα που άκουσα αμέτρητες φορές τα τραγούδια, ξανά και ξανά, διαπίστωσα ότι όλα, μα όλα, με κάποιο περίεργο τρόπο, συνδέονται με τη ζωή και τον χαρακτήρα της» υπογραμμίζει. Ισως γι’ αυτόν τον λόγο και η ίδια δεν ξεχωρίζει τις διαφορετικές υποστάσεις της Μπέλλου. «Ο μύθος της τραγουδίστριας Μπέλλου και η ανθρώπινη περίπτωση Σωτηρία είναι αλληλένδετα, αξεχώριστα» καταλήγει.